Cerkiew św. Eliasza w Czarnobylu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Cerkiew św. Eliasza
Свято-Іллінська церква
Distinctive emblem for cultural property.svg 32-220-0001
cerkiew parafialna
Ilustracja
Cerkiew od frontu
Państwo  Ukraina
Obwód  kijowski
Miejscowość Czarnobyl
Wyznanie prawosławne
Kościół Ukraiński Kościół Prawosławny Patriarchatu Moskiewskiego
Eparchia kijowska
Wezwanie św. Proroka Eliasza
Wspomnienie liturgiczne 20 lipca/2 sierpnia
Położenie na mapie Kijowa i obwodu kijowskiego
Mapa konturowa Kijowa i obwodu kijowskiego, u góry nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Czarnobyl, cerkiew św. Eliasza”
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa konturowa Ukrainy, u góry znajduje się punkt z opisem „Czarnobyl, cerkiew św. Eliasza”
Ziemia51°16′20,9″N 30°14′16,8″E/51,272472 30,238000

Cerkiew św. Eliasza (ukr. Свято-Іллінська церква в Чорнобилі) – cerkiew prawosławna zbudowana w II połowie XIX wieku, jedna z trzech świątyń prawosławnych istniejących do 1918 w Czarnobylu, obecnie jedyny tego typu obiekt działający na terenie zamkniętej zony czarnobylskiej. Należy do eparchii kijowskiej Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Moskiewskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

St. Elias Church in Chernobyl.jpg

Decyzję o budowie tej świątyni w Czarnobylu podjęto w 1749 – jej budowa zakończyła się w 1779[1]. Pierwszy groźny pożar strawił drewniany chram w 1849 – do jego odbudowy w latach 1851–1852 użyto materiałów z rozebranej zarządzeniem gubernatora kijowskiego Bibikowa molenny staroobrzędowców, do cerkwi św. Eliasza przeniesiono również część tamtejszych ikon[2]. Po raz kolejny czarnobylska cerkiew spłonęła w 1872, odbudowano ją w 1877[3] w postaci murowanej świątyni, na której konstrukcję przeznaczono 80 tys. rubli. Poświęcenia obiektu dokonano w 1878[4].

W 1929 władze radzieckie zamknęły świątynię i w latach 30. XX w. wykorzystywano ją jako magazyn ziarna[5]. Przywrócona do celów sakralnych w 1942, była czynna aż do ewakuacji całej ludności cywilnej w związku z katastrofą jądrową w 1986[6]. Od 1990 okazjonalnie zaczęto znów odprawiać w niej nabożeństwa, a od 2001 przywrócono regularne nabożeństwa i działalność parafii[7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Черніговець М.В., Черніговець Н.М., 2011: Чорнобиль: іст. нарис. Wydawnictwo Неопалима купина, str. 56. ​ISBN 978-966-2002-05-8
  2. Taranec Sergej Vasil'evič, „Staroobrâdčestvo goroda Kieva i Kievskoj gubernii”, Institut ukrainskoj arheografii i istočnikovedeniâ im. M. S. Gruševskogo, Kijów 2004, ​ISBN 966-02-3386-8
  3. Черніговець М.В., Черніговець Н.М., 2011, str. 56
  4. Ошибка базы данных Форум сайта г. Припять. Споры, дискуссии, обсуждения, наблюдения, обмен опытом, фотографии – все темы о Чернобыльской зоне отчуждения, forum.pripyat.com [dostęp 2017-11-22].
  5. Черніговець М.В., Черніговець Н.М., 2011, str. 56 i 104
  6. Черніговець М.В., Черніговець Н.М., 2011, str. 57 i 104
  7. Черніговець М.В., Черніговець Н.М., 2011, str. 57 i 59