Cerkiew św. Michała Archanioła w Dubnem

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Cerkiew św. Michała Archanioła
obecnie kościół św. Michała Archanioła
Distinctive emblem for cultural property.svg 757 z dnia 5.09.1964[1]
kościół filialny
Ilustracja
Państwo  Polska
Województwo  małopolskie
Miejscowość Dubne
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Parafia św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny w Muszynie.
Wezwanie św. Michała Archanioła
Położenie na mapie gminy Muszyna
Mapa lokalizacyjna gminy Muszyna
Dubne, cerkiew
Dubne, cerkiew
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Dubne, cerkiew
Dubne, cerkiew
Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa małopolskiego
Dubne, cerkiew
Dubne, cerkiew
Położenie na mapie powiatu nowosądeckiego
Mapa lokalizacyjna powiatu nowosądeckiego
Dubne, cerkiew
Dubne, cerkiew
Ziemia49°19′00,6″N 20°58′19,1″E/49,316833 20,971972

Cerkiew św. Michała Archanioła w Dubnem – dawna greckokatolicka cerkiew zbudowana w 1863, znajdująca się w Dubnem.

Po 1947 przejęta przez kościół rzymskokatolicki. Obecnie użytkowana jako kościół filialny parafii św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny w Muszynie.

Cerkiew wpisano na listę zabytków w 1964. Została włączona do małopolskiego Szlaku Architektury Drewnianej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Cerkiew greckokatolicka w Dubnem powstała w 1863 na miejscu świątyni z 1673 zniszczonej przez pożar. Odnawiana w 1929. Po wypędzeniu Łemków w ramach akcji „Wisła” cerkiew została zaadaptowana na kościół rzymskokatolicki. W 2011 został wyremontowany dach cerkwi, w ramach akcji „Program ochrony podkowca małego w Polsce” prowadzonej przez Polskie Towarzystwo Przyjaciół Przyrody „pro Natura”.

Architektura i wyposażenie[edytuj | edytuj kod]

Cerkiew łemkowska św. Michała Archanioła reprezentująca styl zachodniołemkowski jest budynkiem drewnianym o konstrukcji jednonawowej, trójdzielnej, wieża posiada konstrukcję słupowo-ramową. Dach świątyni, namiotowy nad nawą, nad prezbiterium kalenicowy, wielopołaciowy, pokryty blachą i zwieńczony trzema baniastymi wieżyczkami z pozornymi latarniami. Wewnątrz w nawie i prezbiterium widoczne kopuły namiotowe, w babińcu strop płaski. Wnętrze zdobi polichromia ornamentalno-figuralna z końca XX w. Rokokowo-klasycystyczny ikonostas i całe wyposażenie pochodzi z XIX wieku. Najcenniejszym zabytkiem jest ikona „Ukrzyżowanie i złożenie Chrystusa do grobu”.

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja, Wydawnictwo Rewasz, Pruszków, 2003, ss. 95, 96 ​ISBN 83-89188-08-2
  • Szlak Architektury Drewnianej Małopolska, Bartłomiej Cisowski i inni, Kraków: Urząd Marszałkowski Województwa Małopolskiego. Departament Promocji i Turystyki. Zespół ds. Turystyki, 2010, s. 241, ISBN 978-83-60538-61-6, OCLC 995427727.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]