Cerkiew św. Mikołaja Cudotwórcy w Małorycie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Cerkiew św. Mikołaja Cudotwórcy
Свята-Мікалаеўская царква
cerkiew parafialna
Ilustracja
Widok ogólny (2013)
Państwo  Białoruś
Obwód  brzeski
Miejscowość Coat of Arms of Małaryta, Belarus.png Małoryta
Wyznanie prawosławne
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
(Egzarchat Białoruski)
Eparchia brzeska i kobryńska
Wezwanie św. Mikołaja Cudotwórcy
Wspomnienie liturgiczne 9/22 maja; 6/19 grudnia
Położenie na mapie obwodu brzeskiego
Mapa konturowa obwodu brzeskiego, na dole po lewej znajduje się punkt z opisem „Małoryta, cerkiew św. Mikołaja”
Położenie na mapie Białorusi
Mapa konturowa Białorusi, na dole po lewej znajduje się punkt z opisem „Małoryta, cerkiew św. Mikołaja”
Ziemia51°47′28,3″N 24°05′20,3″E/51,791194 24,088972

Cerkiew pod wezwaniem św. Mikołaja Cudotwórcy – zabytkowa[1] prawosławna cerkiew parafialna w Małorycie, w dekanacie małoryckim eparchii pińskiej i łuninieckiej Egzarchatu Białoruskiego Patriarchatu Moskiewskiego[2].

Świątynia znajduje się przy ulicy Krasnoarmiejskiej[2].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Obecnie istniejącą cerkiew wzniesiono na miejscu poprzedniej (pierwotnie unickiej) z 1668 r., która spłonęła w 1904 r. Prace budowlane, zakończone w 1907 r., zostały sfinansowane przez miejscową społeczność prawosławną i hrabiego Czeczeryna. Konsekracja świątyni odbyła się 10 października 1908 r. W latach 1922 i 1926 obiekt rozbudowano (m.in. podwyższono dzwonnicę i połączono ją z częścią nawową)[1].

W 1992 r. świątynia doznała znacznych uszkodzeń wskutek pożaru, następnie została odrestaurowana i odmalowana[1].

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Cerkiew została wzniesiona na planie krzyża. Jest to budowla drewniana, konstrukcji zrębowej, oszalowana. Wejście poprzedza wsparty na czterech kolumnach baldachim z dwuspadowym daszkiem (zwieńczonym kopułką). Od frontu znajduje się trójkondygnacyjna wieża-dzwonnica (górna kondygnacja jest ośmioboczna, pozostałe są czworoboczne), zwieńczona ostrosłupowym hełmem z kopułką. Nawa główna nakryta jest dachem namiotowym z ośmiobocznym bębnem, zwieńczonym cebulastą kopułą. Nawy boczne, mniejsze od głównej, pokrywają dachy dwuspadowe o kalenicach prostopadłych względem głównej osi cerkwi. Mniejsze od części nawowej prezbiterium pokrywa dach namiotowy zwieńczony kopułką. Okna w przedsionku, części nawowej i prezbiterium mają kształt prostokątny i są zdobione trójkątnymi szczytami[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]