Cerkiew św. Mikołaja w Chmielu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Cerkiew św. Mikołaja
Distinctive emblem for cultural property.svg A-139 z dnia 29 maja 1968[1]
Ilustracja
Państwo  Polska
Województwo  podkarpackie
Miejscowość Chmiel
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Parafia św. Michała Archanioła w Dwerniku.
Położenie na mapie gminy Lutowiska
Mapa lokalizacyjna gminy Lutowiska
Chmiel, dawna cerkiew
Chmiel, dawna cerkiew
Położenie na mapie powiatu bieszczadzkiego
Mapa lokalizacyjna powiatu bieszczadzkiego
Chmiel, dawna cerkiew
Chmiel, dawna cerkiew
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Chmiel, dawna cerkiew
Chmiel, dawna cerkiew
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Chmiel, dawna cerkiew
Chmiel, dawna cerkiew
Ziemia49°13′14,15″N 22°36′04,92″E/49,220597 22,601367

Cerkiew św. Mikołaja w Chmielu – dawna greckokatolicka drewniana cerkiew, wzniesiona w 1906 we wsi Chmiel.

W 1969 przejęta przez kościół rzymskokatolicki. Pełni funkcję kościoła filialnego parafii św. Michała Archanioła w Dwerniku.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Budowę cerkwi rozpoczęto w roku 1904 w miejscu wcześniejszej cerkwi, a zakończono w 1906. Konsekrowana została w roku 1907. Po 1951 opuszczona i służyła za magazyn Ochotniczej Straży Pożarnej.

W roku 1968, podczas realizacji filmu Pan Wołodyjowski, Chmiel został wybrany na miejsce kręcenia scen pożaru Raszkowa. Uzyskano zgodę wojewódzkiego konserwatora zabytków w Rzeszowie na to, aby na potrzeby filmu spalić cerkiew. Doprowadziło to do silnych protestów środowisk konserwatorskich, na czele z Jerzym Szablowskim, dyrektorem Państwowych Zbiorów Sztuki na Wawelu, zakończonych rezygnacją z pomysłu[2].

Wyremontowana w latach 1970–1977.

Cmentarz cerkiewny[edytuj | edytuj kod]

Na cmentarzu cerkiewnym znajduje się kilka nagrobków z przełomu XIX i XX wieku oraz płyta nagrobna zawierająca inskrypcję w języku cerkiewnosłowiańskim z roku 1644, która w tłumaczeniu na język polski brzmi:

Quote-alpha.png
Roku Bożego 1644, miesiąca lipca, dnia 17. Tu leży szlachetna Pani Feronia rodzona córka Pana Eustachego Dubianskiego a małżonka Pana Jana Orlickiego. Spoczywa tu w wierze, czeka daru, którym darem obiecane w niebie Królestwo[3]

W kontuszu znajduje się herb rodu Orlickich oraz inicjały zmarłej.

Nagrobki na cmentarzu zostały odnowione w roku 1987 siłami społecznymi.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wykaz zabytków nieruchomych wpisanych do rejestru zabytków w województwie podkarpackim (pol.). Narodowy Instytut Dziedzictwa, 2011-06-30. [dostęp 2011-08-31].
  2. Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja, Wydawnictwo Rewasz, Pruszków, 2003, str. 186-187 ​ISBN 83-89188-08-2
  3. Stanisław Kryciński, Cerkwie w Bieszczadach, Pruszków: Wydawnictwo Rewasz, 2005, s. 124, ISBN 83-89188-39-2, ISBN 83-89188-38-4, OCLC 69495051.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]