Cerkiew św. Mikołaja w Chmielu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Cerkiew św. Mikołaja
Distinctive emblem for cultural property.svg A-139 z 29 maja 1968[1]
Ilustracja
Państwo  Polska
Miejscowość Chmiel
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Cerkiew św. Mikołaja
Cerkiew św. Mikołaja
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Cerkiew św. Mikołaja
Cerkiew św. Mikołaja
Ziemia49°13′14,15″N 22°36′04,92″E/49,220597 22,601367

Cerkiew św. Mikołaja w Chmielu (obecnie kościół rzymskokatolicki pod tym samym wezwaniem) – greckokatolicka drewniana cerkiew, wzniesiona w roku 1906 we wsi Chmiel w miejscu wcześniejszej cerkwi.

Historia[edytuj]

Płyta nagrobna z inskrypcją w języku starocerkiewnym przy cerkwi w Chmielu
Jeden z nagrobków na cmentarzu przy cerkwi w Chmielu

Budowę cerkwi rozpoczęto w roku 1904, a zakończono w 1906. Konsekrowana została w roku 1907. Po roku 1951 została opuszczona i służyła za magazyn Ochotniczej Straży Pożarnej.

W roku 1968, podczas realizacji filmu Pan Wołodyjowski, Chmiel został wybrany na miejsce kręcenia scen pożaru Raszkowa. Uzyskano zgodę wojewódzkiego konserwatora zabytków w Rzeszowie na to, aby na potrzeby filmu spalić cerkiew. Doprowadziło to do silnych protestów środowisk konserwatorskich, na czele z Jerzym Szablowskim, dyrektorem Państwowych Zbiorów Sztuki na Wawelu, zakończonych rezygnacją z pomysłu[2].

W roku 1969 przejęta przez Kościół rzymskokatolicki, służy jako kościół filialny parafii św. Michała Archanioła w Dwerniku. Wyremontowana w latach 197077.

Cmentarz cerkiewny[edytuj]

Na cmentarzu cerkiewnym znajduje się kilka nagrobków z przełomu XIX i XX wieku oraz płyta nagrobna zawierająca inskrypcję w języku cerkiewnosłowiańskim z roku 1644, która w tłumaczeniu na język polski brzmi:

Quote-alpha.png
Roku Bożego 1644, miesiąca lipca, dnia 17. Tu leży szlachetna Pani Feronia rodzona córka Pana Eustachego Dubianskiego a małżonka Pana Jana Orlickiego. Spoczywa tu w wierze, czeka daru, którym darem obiecane w niebie Królestwo[3]

W kontuszu znajduje się herb rodu Orlickich oraz inicjały zmarłej.

Nagrobki na cmentarzu zostały odnowione w roku 1987 siłami społecznymi.

Przypisy

  1. Wykaz zabytków nieruchomych wpisanych do rejestru zabytków w województwie podkarpackim (pol.). Narodowy Instytut Dziedzictwa, 2011-06-30. [dostęp 2011-08-31].
  2. Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja, Wydawnictwo Rewasz, Pruszków, 2003, str. 186-187 ​ISBN 83-89188-08-2
  3. Stanisław Kryciński, Cerkwie w Bieszczadach, Wydawnictwo Rewasz, Pruszków, 2005, str. 124 ​ISBN 83-89188-38-4

Bibliografia[edytuj]

  • Stanisław Kryciński, Cerkwie w Bieszczadach, Wydawnictwo Rewasz, Pruszków, 2005, str. 122-124 ​ISBN 83-89188-38-4
  • Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja, Wydawnictwo Rewasz, Pruszków, 2003, str. 186-187 ​ISBN 83-89188-08-2