Cerkiew z Rosolina

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Cerkiew św. Onufrego z Rosolina
obiekt muzealny
Ilustracja
Elewacja południowa
Państwo  Polska
Miejscowość Sanok (przeniesiona z Rosolina)
Wyznanie katolickie
Kościół greckokatolicki
Wezwanie św. Onufrego
Położenie na mapie Sanoka
Mapa lokalizacyjna Sanoka
cerkiew na terenie Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku
cerkiew na terenie Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
cerkiew na terenie Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku
cerkiew na terenie Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
cerkiew na terenie Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku
cerkiew na terenie Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku
Położenie na mapie powiatu sanockiego
Mapa lokalizacyjna powiatu sanockiego
cerkiew na terenie Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku
cerkiew na terenie Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku
Ziemia49°34′29,2″N 22°12′55,0″E/49,574778 22,215278

Cerkiew św. Onufrego z Rosolinagreckokatolicka drewniana cerkiew, wzniesiona we wsi Rosolin. Przeniesiona do Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku w 1961[1][2][3] (sektor bojkowski).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Cerkiew w Rosolinie wzniesiono w roku 1750 w miejsce wcześniejszej, wzmiankowanej już w roku 1580. Podanie głosi, że cerkiew wzniesiona została przez Onufrego Giebułtowskiego, właściciela wsi, w podzięce za jego cudowne uratowanie z wód wezbranej rzeki Czarnej[4]. Wedle tradycji cerkiew nie była nowa, a zakupiona została w okolicach Bandrowa i pochodzić może nawet z II połowy XVII wieku[5]. Przemawiać za tym ma archaiczna budowa świątyni. W roku 1951 cerkiew została opuszczona, a w roku 1957 przeniesiono ją do skansenu w Sanoku.

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Rosolińska cerkiew jest świątynią orientowaną, trójdzielną o konstrukcji zrębowej, zbudowaną z drewna jodłowego. Trójdzielność cerkwi z zewnątrz jest właściwie niewidoczna, w wyniku charakterystycznej budowy znajdującego się nad wszystkimi częściami dachu. Dach babińca, mający wspólną kalenicę z dachem nawy łączy się z nim, a poprzez, wspierający się na wysuniętych belkach zrębu, dach okapowy nawy również z dachem nad prezbiterium. Strome połacie dachowe stanowią nawiązanie do gotyckich tradycji małopolskiego budownictwa sakralnego[5]. Na kalenicy znajduje się niewielka wieżyczka.

Wnętrze[edytuj | edytuj kod]

We wnętrzu cerkwi nigdy nie było ikonostasu. Zamiast nich znajdowały się w niej trzy ołtarze z przedstawieniami koronacji Matki Bożej, św. Jana Nepomucena i św. Mikołaja.

Wokół cerkwi[edytuj | edytuj kod]

Dzwonnica[edytuj | edytuj kod]

Przy cerkwi stała prosta, składająca się z trzech przykrytych dwuspadowym daszkiem słupów, dzwonnica parawanowa. Wiszące na niej niegdyś dzwony obecnie znajdują się w Baryczy. Do skansenu w Sanoku przeniesiona w roku 1957.

Kostnica[edytuj | edytuj kod]

Na przycerkiewnym cmentarzu stała również niegdyś pochodząca z XVIII wieku[4] niewielka drewniana kostnica, o budowie zrębowej, nakryta czterospadowym gontowym dachem. Do skansenu w Sanoku kostnicę przeniesiono w roku 1962.

Cmentarz[edytuj | edytuj kod]

Na cmentarzu cerkiewnym nie zachowały się nagrobki.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Cecylia Błońska. Młodość w pogoni... za starym zapieckiem. „Nowiny”, s. 6, Nr 196 z 15 i 16 sierpnia 1959. 
  2. Najstarszy dom wiejski. „Nowiny”, s. 4, Nr 94 z 21 kwietnia 1961. 
  3. Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku. „Nowiny”, s. 5, Nr 274 z 18 i 19 listopada 1961. 
  4. a b Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja, Wydawnictwo Rewasz, Pruszków, 2003, str. 301 ​ISBN 83-89188-08-2
  5. a b Stanisław Kryciński, Cerkwie w Bieszczadach, Pruszków: Wydawnictwo Rewasz, 2005, s. 149, ISBN 83-89188-39-2, ISBN 83-89188-38-4, OCLC 69495051.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]