Cerkiew św. Paraskewy w Nowicy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Cerkiew św. Paraskewy w Nowicy
Distinctive emblem for cultural property.svg A-617 z dnia 23.03.1990
cerkiew parafialna
Ilustracja
Widok od strony południowej
Państwo  Polska
Województwo  małopolskie
Miejscowość Nowica
Wyznanie katolickie
Kościół greckokatolicki
Parafia św. Paraskewi w Nowicy
Wezwanie św. Paraskewa
Położenie na mapie gminy Uście Gorlickie
Mapa lokalizacyjna gminy Uście Gorlickie
Nowica, cerkiew
Nowica, cerkiew
Położenie na mapie powiatu gorlickiego
Mapa lokalizacyjna powiatu gorlickiego
Nowica, cerkiew
Nowica, cerkiew
Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa małopolskiego
Nowica, cerkiew
Nowica, cerkiew
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Nowica, cerkiew
Nowica, cerkiew
Ziemia49°33′12,7″N 21°10′50,8″E/49,553528 21,180778

Cerkiew św. Paraskewy w Nowicygreckokatolicka cerkiew w Nowicy. Znajduje się na szlaku architektury drewnianej województwa małopolskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Cerkiew została wzniesiona w latach 1842-1843. Po 1927 w jej wnętrzu wykonana została polichromia. Po Akcji „Wisła” była użytkowana jako kościół rzymskokatolicki, nabożeństwa w obrządku bizantyjsko-ukraińskim były spontanicznie odprawiane po 1956, gdy część wysiedlonych Łemków wróciła do Nowicy. W latach 80. XX wieku obiekt na stałe wrócił do rąk grekokatolików.

Syn proboszcza cerkwi w Nowicy Bohdan Ihor Antonycz był poetą.

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Cerkiew w Nowicy reprezentuje schyłkowy typ łemkowski. Jest budynkiem trójdzielnym. Ponad przedsionkiem wznosi się masywna wieża o konstrukcji słupowo-ramowej, zwężająca się ku górze. Całość wieńczy hełm z pseudolatarnią. Podobnie, mniejsze konstrukcje znajdują się ponad nawą i znacznie węższym i niższym od niej prezbiterium. Dachy nad nimi są typu kalenicowego. W odróżnieniu od większości cerkwi łemkowskich, świątynia w Nowicy nie jest orientowana – prezbiterium skierowane jest w stronę południową. We wnętrzu budowli ikonostas z XVIII w. oraz pochodzące z tego samego okresu ołtarze główny i boczny poświęcony Matce Bożej i św. Janowi Chrzcicielowi.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • G. i Z. Malinowscy, E. i P. Marciniszyn, Ikony i cerkwie. Tajemnice łemkowskich świątyń, Carta Blanca, Warszawa 2009, ​ISBN 978-83-61444-15-2