Cerkiew św. Włodzimierza w Wilnie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Cerkiew św. Włodzimierza
cerkiew wojskowa
Ilustracja
Widok cerkwi sprzed I wojny światowej
Państwo  Litwa
Miejscowość Grand Coat of arms of Vilnius.svg Wilno
Wyznanie prawosławne
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Eparchia wileńska i litewska
Wezwanie św. Włodzimierza Wielkiego
Wspomnienie liturgiczne 15/28 lipca
brak współrzędnych

Cerkiew św. Włodzimierza w Wilniecerkiew prawosławna w obrębie cmentarza wojskowego na Antokolu, obecnie zdewastowana i nieużytkowana.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Cerkiew została ufundowana w 1904 przez inżyniera wojskowego, generał majora Władimira Andriejewicza Bykowskiego, z przeznaczeniem na świątynię i rodzinny grobowiec. Wykonał on również projekt obiektu, zaś pracami budowlanymi kierował D. Bikner. Poświęcenie obiektu miało miejsce w następnym roku, zaś fundator uczynił opiekunem świątyni 3 pułk Kozaków Dońskich stacjonujący w Wilnie. Od 1910 obiekt był formalnie cerkwią wojskową. Krótko przez I wojną światową wymagał już remontu i został gruntownie odrestaurowany, zaś uroczyste nabożeństwo w odnowionej cerkwi odprawił z tej okazji metropolita wileński i litewski Tichon (Bieławin).

Cerkiew została zdewastowana po II wojnie światowej, kiedy władze stalinowskie odmówiły jej zarejestrowania jako czynnej świątyni. W 2004 została zabezpieczona przed zawaleniem się, jednak w dalszym ciągu nie jest czynna.

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Świątynia była jednonawowa, wzniesiona na planie prostokąta, z dzwonnicą wzniesioną nad przedsionkiem i kopułą nad pomieszczeniem ołtarzowym. Na zachodniej ścianie cerkwi umieszczono cytaty z Ewangelii wg św. Jana. Jednorazowo w budynku mogło zmieścić się 200 osób.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • G. Szlewis, Православные храмы Литвы, Свято-Духов Монастыр, Vilnius 2006, ​ISBN 9986-559-62-6