Cerkiew Ikony Matki Bożej „Wszystkich Strapionych Radość” i św. Mikołaja w Mentonie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Cerkiew Ikony Matki Bożej „Wszystkich Strapionych Radość”
i św. Mikołaja
cerkiew parafialna
Ilustracja
Cerkiew od frontu
Państwo  Francja
Region  Prowansja-Alpy-Lazurowe Wybrzeże
Miejscowość Blason ville fr Menton (Alpes-Maritimes).svg Mentona
Wyznanie prawosławne
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny poza granicami Rosji
Parafia Ikony Matki Bożej „Wszystkich Strapionych Radość” w Mentonie
Wezwanie Ikony Matki Bożej „Wszystkich Strapionych Radość”, św. Mikołaja
Wspomnienie liturgiczne 24 października/6 listopada;
9/22 maja; 6/19 grudnia
Położenie na mapie regionu Prowansja-Alpy-Lazurowe Wybrzeże
Mapa konturowa regionu Prowansja-Alpy-Lazurowe Wybrzeże, po prawej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Cerkiew Ikony Matki Bożej „Wszystkich Strapionych Radość”i św. Mikołaja”
Położenie na mapie Francji
Mapa konturowa Francji, na dole po prawej znajduje się punkt z opisem „Cerkiew Ikony Matki Bożej „Wszystkich Strapionych Radość”i św. Mikołaja”
Ziemia43°46′00,5″N 7°29′05,6″E/43,766806 7,484889

Cerkiew Ikony Matki Bożej Wszystkich Strapionych Radość i św. Mikołajaprawosławna cerkiew przy ulicy Paul Morillot w Mentonie, wzniesiona w 1892. Należy do eparchii brytyjskiej i zachodnioeuropejskiej Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego poza granicami Rosji[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1880 w Mentonie powstało Mentońskie Bractwo Dobroczynne, którego opiekunką była wielka księżna Anastazja Michajłowna Romanowa. Bractwo zajmowało się organizacją pomocy dla rosyjskich emigrantów przebywających we Francji i we Włoszech. Jego siedzibą był tzw. Dom Rosyjski (fr. Maison Russe) położony w dzielnicy Carnoles, część budynku służyła jako przytułek dla chorych narodowości rosyjskiej.

W czerwcu 1892 przy Domu Rosyjskim zaczęła się budowa cerkwi, wznoszonej pod kierunkiem autora jej projektu, Hansa Gerda Terslinga. Budynek był gotowy w grudniu tego samego roku i został poświęcony przez ks. S. Liubimowa, pracującego w cerkwi w Nicei.

W sporze pomiędzy zwolennikami apolityczności Cerkwi prawosławnej skupionymi wokół metropolity Eulogiusza (Gieorgijewskiego) a zwolennikami czynnego zaangażowania po stronie monarchistów parafia w Mentonie opowiedziała się za tym drugim stanowiskiem i przeszła po 1927 pod jurysdykcję Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego poza granicami Rosji, w której pozostaje do dnia dzisiejszego.

W czasie II wojny światowej budynek cerkwi został uszkodzony, niezbędnych prac remontowych dokonano w 1958.

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Cerkiew naśladuje wygląd prawosławnych świątyń wznoszonych w Rosji w XVII i XVIII wieku. Jest jednonawowa, połączona z budynkiem Domu Rosyjskiego. Posiada 9 metrów wysokości, 12 długości i 7,5 szerokości. Wieńczy ją pojedyncza malowana na niebiesko cebulasta kopuła z prawosławnym krzyżem.

We wnętrzu wyróżnia się ikonostas wykonany z marmuru, naśladujący styl staroruski. W pomieszczeniu ołtarzowym znajdują się wykonane w końcu XIX wieku ikony Chrystusa Zbawiciela oraz Matki Bożej wykonane przez artystów Akademii Sztuk Pięknych w Petersburgu.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Parishes (ang.). orthodox-europe.org. [dostęp 2019-07-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-07-03)].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]