Cerkiew Najświętszej Bogurodzicy w Matkowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Cerkiew soborowa Najświętszej Bogurodzicy w Matkowie
Distinctive emblem for cultural property.svg 1424 z dnia 21 czerwca 2013
cerkiew parafialna
Ilustracja
Państwo  Ukraina
Miejscowość Matków
Wyznanie katolickie
Kościół greckokatolicki
eparchia samborsko-drohobycka
Wezwanie Najświętszej Bogurodzicy/ św. Dymitra
Położenie na mapie obwodu lwowskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu lwowskiego
Cerkiew soborowa Najświętszej Bogurodzicy w Matkowie
Cerkiew soborowa Najświętszej Bogurodzicy w Matkowie
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Cerkiew soborowa Najświętszej Bogurodzicy w Matkowie
Cerkiew soborowa Najświętszej Bogurodzicy w Matkowie
Ziemia48°54′55,69″N 23°06′32,16″E/48,915469 23,108933

Cerkiew soborowa Najświętszej Bogurodzicy (także jako cerkiew soborowa św. Dymitra[potrzebny przypis]; ukr. Церква Собору Пресвятої Богородиці, Церква Собору Святого Димитрія[potrzebny przypis]) – trójdzielna, drewniana cerkiew typu bojkowskiego w Matkowie w rejonie turczańskim w obwodzie lwowskim[1]. Pochodzi z 1838 roku, a została ulokowana w północnej części wsi na niewielkim wzniesieniu w dolinie rzeki Stryj.

Opis i historia[edytuj | edytuj kod]

Posiada trzy cebulaste kopuły i przydaszek wsparty na rysiach, pod którym to znajdują się wejścia do dwóch zakrystii, dobudowanych w latach 30. XX wieku. O przebudowie w tym okresie przypomina inskrypcja "1939" wyryta na progu. Unikatowa konstrukcja przypomina chińskie pagody. Jej kubaturę wyznaczają trzy drewniane wieże na bazie kwadratu każda, z czego środkowa wieża jest najszersza i najwyższa. Każda wieża ma po 5 ośmioskrzydłowych daszków, początkowo z dachówki, a obecnie z nierdzewnej blachy.

Wnętrze pokryte jest malowidłami na tekturze z końca XIX wieku, wykonanymi według wcześniejszego wzoru. Wśród wyposażenia z I połowy XIX w. wymienić można zabytkowy ikonostas, sanktuarium główne i boczne oraz ławki.

W 1924 roku na południowy wschód od bryły świątyni mistrz Mychajło Wekłycz wzniósł wolno stojącą dzwonnicę - drewnianą, trzypiętrową, pokrytą dachem z balkonem na II piętrze.

Jeszcze do 1945 roku ze względu na sporą odległość kościoła katolickiego służyła także Polakom wyznania rzymskokatolickiego.

14 czerwca 2010 roku trafił w nią piorun, o czym miejscowe media poinformował Pawło Wasylenko, szef centrum prasowego lwowskiego biura Ministerstwa Sytuacji Nadzwyczajnych. Na szczęście wzniecony pożar szybko udało się opanować[2]. 21 czerwca 2013 cerkiew została wpisana do rejestru światowego dziedzictwa UNESCO, wspólnie z piętnastoma innymi cerkwiami z Polski i Ukrainy. Administratorem obiektu pozostaje pop Wasyl (Wacław) Dryhynycz. Historię obiektu bada i dokumentuje m.in. historyk-krajoznawca Ołeksandr Wołkow.

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Церкви району (ukr.). Турківська районна державна адміністрація. [dostęp 2013-06-22].
  2. W cerkiew, którą planują wpisać na listę ochrony UNESCO dzisiaj uderzył piorun

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]