Cerkiew Narodzenia NMP w Wojtkowej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Cerkiew Narodzenia Bogurodzicy
obecnie kościół św. Maksymiliana Marii Kolbego
Distinctive emblem for cultural property.svg A-342 z 23.10.1995[1]
kościół parafialny
Ilustracja
Państwo  Polska
Miejscowość Wojtkowa
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
parafia pw. Maksymiliana Marii Kolbego w Wojtkowej
Wezwanie św. Maksymilian Maria Kolbe
Położenie na mapie gminy Ustrzyki Dolne
Mapa lokalizacyjna gminy Ustrzyki Dolne
Wojtkowa, dawna cerkiew
Wojtkowa, dawna cerkiew
Położenie na mapie powiatu bieszczadzkiego
Mapa lokalizacyjna powiatu bieszczadzkiego
Wojtkowa, dawna cerkiew
Wojtkowa, dawna cerkiew
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Wojtkowa, dawna cerkiew
Wojtkowa, dawna cerkiew
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Wojtkowa, dawna cerkiew
Wojtkowa, dawna cerkiew
Ziemia49°34′18,8″N 22°33′09,4″E/49,571900 22,552600

Cerkiew Narodzenia NMP w Wojtkowej – drewniana dawna parafialna cerkiew greckokatolicka, wybudowana w 1910, znajdująca się w Wojtkowej.

W 1973 przejęta przez kościół rzymskokatolicki i użytkowana jako kościół parafialny w tutejszej parafii pw. Maksymiliana Kolbe.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Cerkiew zbudowana w 1910 w tak zwanym ukraińskim stylu narodowym[2], w miejscu starszej, drewnianej cerkwi z 1752. Parafia należała do dekanatu dobromilskiego, do parafii należały filialne cerkwie w Jureczkowej i Nowosielcach Kozickich. Ufundowana przez Stanisława Nowosielskiego. Po wysiedleniu ludności ukraińskiej w od 1947 cerkiew pozostawała opuszczona, później użytkowana jako magazyn nawozów sztucznych. Remontowana w latach 1973-76, 1994 i 2002[3].

Architektura i wyposażenie[edytuj | edytuj kod]

Cerkiew jest budynkiem drewnianym konstrukcji zrębowej, na kamiennej podmurówce, trójdzielnym, orientowanym, zbudowana na planie krzyża greckiego. Nad centralną częścią nawy kopuła na ośmiobocznym bębnie. Ściny pokryte szalunkiem z desek.

Wewnątrz dawne wyposażenie nie zachowało się. Ołtarz główny z drugiej połowy XVIII w. pochodzi z kościoła z Kąkolówki. Część wyposażenia współczesnego wykonał ludowy artysta Tadeusz Trojanowski[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo podkarpackie. 2018-06-30. [dostęp 2015-12-12].
  2. Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda: Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja. Wydawnictwo Rewasz, Pruszków 2003, s. 195, 196. ISBN 83-89188-08-2.
  3. a b Krzysztof Zieliński: Leksykon drewnianej architektury sakralnej województwa podkarpackiego. PRO CARPATHIA, Rzeszów 2015, s. 184. ISBN 978-83-61577-68-3.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]