Cerkiew Ofiarowania Przenajświętszej Bogurodzicy w Nienowicach

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Cerkiew Ofiarowania Przenajświętszej Bogurodzicy
cerkiew filialna
Ilustracja
Widok ogólny
Państwo  Polska
Województwo  podkarpackie
Miejscowość Nienowice
Wyznanie prawosławne
Kościół Polski Autokefaliczny Kościół Prawosławny
Diecezja przemysko-gorlicka
Wezwanie Ofiarowania Przenajświętszej Bogurodzicy
Wspomnienie liturgiczne 21 listopada/4 grudnia
Położenie na mapie gminy wiejskiej Radymno
Mapa lokalizacyjna gminy wiejskiej Radymno
Nienowice, cerkiew prawosławna
Nienowice, cerkiew prawosławna
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Nienowice, cerkiew prawosławna
Nienowice, cerkiew prawosławna
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Nienowice, cerkiew prawosławna
Nienowice, cerkiew prawosławna
Położenie na mapie powiatu jarosławskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu jarosławskiego
Nienowice, cerkiew prawosławna
Nienowice, cerkiew prawosławna
Ziemia49°56′16,8″N 22°56′03,6″E/49,938000 22,934333

Cerkiew pod wezwaniem Ofiarowania Przenajświętszej Bogurodzicy (Wprowadzenia Bogurodzicy do Świątyni[1])prawosławna cerkiew filialna w Nienowicach. Należy do parafii Zaśnięcia Przenajświętszej Bogurodzicy w Kalnikowie, w dekanacie Przemyśl diecezji przemysko-gorlickiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwszą drewnianą cerkiew w Nienowicach (pod wezwaniem Przenajświętszej Maryi Panny) zbudowano w 1688. Świątynia ta uległa spaleniu w czasie I wojny światowej[2]. Obecna cerkiew – również z drewna – powstała w wyniku rozbudowy kaplicy greckokatolickiej wzniesionej w 1896. Po rozbudowie w 1986, staraniem ks. Bazylego Zabrockiego, urządzono w niej cerkiew prawosławną pw. Wprowadzenia Bogurodzicy do Świątyni[3].

Architektura i wyposażenie[edytuj | edytuj kod]

Świątynia drewniana, trójdzielna. Prezbiterium zamknięte ścianą prostą z dobudowaną zakrystią. Nawa szersza i wyższa. Od frontu niski babiniec, pełniący funkcję przedsionka. Każdy element bryły zamknięty oddzielnym dachem jednokalenicowym krytym blachą. Nad nawą i babińcem ośmioboczne wieżyczki zakończone baniastymi hełmami. Ściany oszalowane deskami z blaszanym fartuchem przy podmurówce[2].

Wewnątrz znajduje się otoczona kultem ikona Matki Bożej z XIX w.[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Serwis Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego – Parafia Zaśnięcia Bogurodzicy w Kalnikowie
  2. a b c Krzysztof Zieliński: Leksykon drewnianej architektury sakralnej województwa podkarpackiego. PRO CARPATHIA, Rzeszów 2015, s. 194. ISBN 978-83-61577-68-3. OCLC 922211420.
  3. Maciej Skowroński: Cerkwie Nadsania. Wydawnictwo Fundacja, Nowy Sącz 2005, s. 8. ISBN 83-88887-42-4.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]