Cerkiew Smoleńskiej Ikony Matki Bożej w Petersburgu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Cerkiew Smoleńskiej Ikony Matki Bożej (Cerkiew Smoleńska)
Церковь Смоленской иконы Божией Матери (Смоленская церковь)
cerkiew parafialna
Rejestr zabytków historii i kultury narodów Federacji Rosyjskiej
Distinctive emblem for cultural property.svg 7810158100[1]
Ilustracja
Państwo  Rosja
Miasto wydzielone  Petersburg
Miejscowość Coat of Arms of Saint Petersburg (2003).svg Petersburg
Wyznanie prawosławne
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Eparchia petersburska
Wezwanie Smoleńskiej Ikony Matki Bożej
Wspomnienie liturgiczne 28 lipca/10 sierpnia
Położenie na mapie Petersburga
Mapa lokalizacyjna Petersburga
Cerkiew Smoleńskiej Ikony Matki Bożej (Cerkiew Smoleńska)
Cerkiew Smoleńskiej Ikony Matki Bożej (Cerkiew Smoleńska)
Położenie na mapie Rosji
Mapa lokalizacyjna Rosji
Cerkiew Smoleńskiej Ikony Matki Bożej (Cerkiew Smoleńska)
Cerkiew Smoleńskiej Ikony Matki Bożej (Cerkiew Smoleńska)
Ziemia59°56′46,0″N 30°15′03,1″E/59,946111 30,250861
Strona internetowa

Cerkiew Smoleńskiej Ikony Matki Bożej w Petersburguprawosławna cerkiew parafialna w Petersburgu.

Cerkiew została wzniesiona w latach 1786–1791 według projektu A. Iwanowa, w stylu wczesnego rosyjskiego klasycyzmu. Łączny koszt budowy wyniósł 18 tys. rubli. Według legendy w budowie wzięła bezpośredni udział święta jurodiwa Ksenia z Petersburga, która nocą w tajemnicy dokładała kamienie do wznoszących się murów obiektu. Jeszcze przed ukończeniem prac budowlanych metropolita petersburski Gabriel wyświęcił w 1790 główny ołtarz. W XIX w. cerkiew była kilkakrotnie przebudowywana, zachowała jednak pierwotny styl. W 1809 według planów A. Zacharowa przebudowano kaplicę św. Jana Teologa w północno-zachodniej części świątyni. W 1833 dobudowano drugą kaplicę, św. Eliasza, nadbudowano również dzwonnicę o jedną kondygnację. W latach 1891–1892 do głównej bryły obiektu dostawiono kolejne dwie kaplice – św. Bazylego Wyznawcy oraz św. Jana Chrzciciela. W 1903, w czasie kapitalnego remontu cerkwi, architekt W. Kosiakow i malarz F. Rajlan odnowili kaplice św. Eliasza i św. Jana Teologa. Cerkiew pozostawała czynna po rewolucji październikowej; rada miejska Leningradu wydała decyzję o jej zamknięciu dopiero 17 sierpnia 1940. W 1946 obiekt zwrócono wiernym. Była to ówcześnie jedyna czynna cerkiew na Wyspie Wasilewskiej. W 1950 metropolita leningradzki Grzegorz dokonał ponownego poświęcenia kaplicy św. Jana Teologa, zmieniając zarazem jej wezwanie na Ikony Matki Bożej „Miłująca”; cerkiew otrzymała bowiem kopię tego właśnie wizerunku Maryi wykonanego przez mnicha rosyjskiego klasztoru św. Pantelejmona na górze Athos. W 1989 kaplica św. Eliasza zmieniła wezwanie na św. Ksenii z Petersburga; rekonsekracji obiektu dokonał metropolita leningradzki Aleksy II. We wnętrzu świątyni znajduje się ikonostas przeniesiony z rozebranej przed 1790 cerkwi św. Jana Teologa. Ikonostas wyrzeźbił Jakow Dunajew, autorem znajdującym się w nim ikon jest G. Kozłow, jedynie kopię Smoleńskiej Ikony Matki Bożej wykonał A. Akimow. W cerkwi znajdują się trzy ołtarze: Smoleńskiej Ikony Matki Bożej, Ikony Matki Bożej „Godne Jest” oraz św. Kseni z Petersburga. Na ścianach budynku zachowały się osiemnastowieczne freski przedstawiające wskrzeszenie Łazarza, wskrzeszenie córki Jaira oraz wskrzeszenie syna wdowy z Naim. Szczególną czcią otaczane są w cerkwi kopie Smoleńskiej i Iwerskiej Ikon Matki Bożej. Ponadto w świątyni przechowywane są kopia Kazańskiej Ikony Matki Bożej, Tołgskiej Ikony Matki Bożej, ikona św. Mikołaja oraz ikona św. Pantelejmona ze scenami z życia.

Przypisy

Bibliografia[edytuj]