Cerro Capurata

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Cerro Capurata (Elena Capurata)
Ilustracja
Elena Capurata (w centrum obrazu)
Państwo  Boliwia
Pasmo Andy
Wysokość 6039 m n.p.m.
Pierwsze wejście Ignacio Morlans i Pedro Rosende, 7 października 1967[1]
Położenie na mapie Boliwii
Mapa konturowa Boliwii, po lewej nieco na dole znajduje się czarny trójkącik z opisem „Cerro Capurata (''Elena Capurata'')”
Ziemia18°24′54,00″S 69°02′44,88″W/-18,415000 -69,045800

Cerro Capurata (Elena Capurata) [2]stratowulkan w Andach na pograniczu Boliwii i Chile. Jej szczyt wznosi się na wysokość 5990 metrów[3]. Powyżej 5940 metrów (19 490 stóp) Capurata jest pokryta lodem[4]. Na południe od Capuraty znajduje się Cerro Casparata, a prosto na zachód – Guallatiri[2].

W porównaniu z Acotango i Humuratą zbocza Capuraty są dość dobrze zachowane. Niektóre zmiany hydrotermalne, częściowo związane z aktywnością fumaroli, są jednak widoczne[5]. Całkowita kubatura wulkanu wynosi 19 km³ (4,6 mil³)[6]. Siarkowe osady powstałe w wyniku aktywności fumaroli również pokrywają zbocza Capuraty[7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. South America: Patagonia. Alpine Journal. [dostęp 21 czerwca 2016].
  2. a b SE 19-10 Arica, Chile; Peru; Bolivia. „Latin America, Joint Operations Graphic 1:250,000 [Not for navigational use]”. University of Texas. [dostęp 21 czerwca 2016]. 
  3. Werner Zeil. Die Verbreitung des jungen Vulkanismus in der Hochkordillere Nordchiles. „Geologische Rundschau”. 53 (2), s. 751, Grudzień 1964. Springer Verlag. DOI: 10.1007/BF02054561. ISSN 1432-1149 (niem.). 
  4. Claudio Ochsenius. La Glaciación Puna durante el Wisconsin, Desglaciación y Máximo Lacustre en la Transición Wisconsin-Holoceno y Refugios de Megafauna Postglaciales en la Puna y Desierto de Atacama. „Revista de Geografía Norte Grande”. 13, s. 36, 1986 (hiszp.). [dostęp 21 czerwca 2016]. 
  5. Robert B. Watts, Jorge Clavero Ribes, R. Stephen J. Sparks. Origen y emplazamiento del Domo Tinto, volcán Guallatiri, Norte de Chile.. „Andean Geology”. 41 (3), 30 września 2014. DOI: 10.5027/andgeoV41n3-a04. 
  6. Diego Aravena, Ignacio Villalón, Sánchez Pablo: Igneous Related Geothermal Resource in the Chilean Andes. World Geothermal Congress 2015. [dostęp 21 czerwca 2016].
  7. Waldo Avila-Salinas, Petrologic and tectonic evolution of the Cenozoic volcanism in the Bolivian western Andes, t. 265, 1991, s. 248, DOI10.1130/SPE265-p245, ISSN 0072-1077.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]