Certyfikat depozytowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Certyfikat depozytowy – zbywalny papier wartościowy emitowany przez bank w celu zgromadzenia środków pieniężnych, zaświadczający zdeponowanie przez okaziciela certyfikatu depozytowego w banku określonej kwoty środków na określony czas, po upływie którego bank emitent zobowiązany jest do zwrotu tej kwoty wraz z określonymi odsetkami.

W Polsce zasady emisji certyfikatów depozytowych zapisane zostały w Art. 89–92 Prawa bankowego, gdzie certyfikat depozytowy określony został jako bankowy papier wartościowy służący gromadzeniu przez banki środków pieniężnych w złotych lub w innej walucie wymienialnej. Certyfikaty depozytowe emitowane przez banki komercyjne i banki spółdzielcze zarówno jako instrumenty krótkoterminowe (z okresem wykupu do 1 roku), jak i długoterminowe (o okresie wykupu do 5 lat) mogą przyjmować postać materialną jak i zdematerializowaną. Sprzedaż certyfikatów depozytowych na rynku pierwotnym prowadzona jest na ogół za pośrednictwem innego banku niż emitent w celu zwiększenia zasięgu dystrybucji tych papierów.

Emitowane są one zazwyczaj w zaokrąglonych i dużych kwotach, np. 100 000 €. Ich oprocentowanie jest wyższe niż niektórych papierów wartościowych oraz mogą być zbywane na rynku wtórnym przed terminem wykupu, co sprawia, że są chętnie nabywane przez przedsiębiorstwa.

Zobacz też[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

  • Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997r. – Prawo bankowe (Dz.U. 1997 nr 140 poz. 939 ze zm.)
  • Rozwój systemu finansowego w Polsce w 2013 r., P. Sobolewski, D. Tymoczko (red.), Warszawa: Narodowy Bank Polski, 2014.
  • E. Komajda, Rynek papierów wartościowych wybrane zagadnienia, Warszawa: Wyższa Szkoła Handlu i Prawa im. Ryszarda Łazarskiego, 2003.