Cesarscy i królewscy strzelcy polni

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Cesarz Franciszek Józef I
w stroju paradnym formacji feldjegrów (strzelców polnych)

Cesarscy i królewscy strzelcy polni (niem. k.u.k. Feldjäger) – formacja piechoty cesarskiej i królewskiej Armii, do 1867 roku występowała pod nazwą „cesarsko-królewscy strzelcy polni” (niem. k.k. Feldjäger).

Historia[edytuj]

Do 1868 piechota austriacka dzieliła się na cztery formacje: liniowe pułki piechoty, pułki piechoty pogranicznej, bataliony strzelców polowych (Feldjägerbataillone) oraz Tyrolski Pułk Strzelców Cesarskich.

W 1808 zorganizowano dziewięć batalionów strzelców polnych, a cztery lata później dalsze trzy bataliony. W 1849 było już 25 batalionów strzelców polnych. W 1859, w czasie wojny z Francją Austriacy sformowali pięć kolejnych batalionów (nr 28-32), a bezpośrednio po jej zakończeniu jeszcze dwa bataliony. W 1866, w czasie z wojny Prusami zorganizowany został Batalion Strzelców Polnych Nr 33. W 1880 na bazie kompanii zapasowych (depot) utworzono bataliony nr 34-40.

W 1883 z każdego z osiemdziesięciu liniowych pułków piechoty wyłączono piąty batalion. Z batalionów tych oraz z ośmiu batalionów strzelców polnych zorganizowano dwadzieścia dwa nowe pułki piechoty (nr 81-102):

Na początku lat 90. XIX wieku sześć batalionów strzelców włączono do tyrolskich strzelców cesarskich. Pozostałe dwadzieścia sześć batalionów przetrwały do roku 1914. Bezpośrednio przed wybuchem I wojny światowej sformowane zostały trzy bataliony strzelców.

Cesarskie i królewskie bataliony strzelców polnych:

  • c. i k. 25 Batalion Strzelców Polnych (niem. Feldjägerbataillon Nr 25) w Wiedniu (Kadra Kompanii Zapasowej w Brnie, niem. Brünn, w koszarach Spielbergkaserne)
  • c. i k. 26 Batalion Strzelców Polnych (niem. Feldjägerbataillon Nr 26) w Krems, w Dolnej Austrii (Kadra Kompanii Zapasowej w Linzu) → 1 X 1890 włączony do Pułku Strzelców Tyrolskich, jako 12 Batalion i dyslokowany do Cavalese
  • c. i k. 27 Batalion Strzelców Polnych (niem. Feldjägerbataillon Nr 27) w Villach w Karyntii Kadra Kompanii Zapasowej w Marburgu) → 1 X 1890 włączony do Tyrolskich Pułków Strzelców
  • c. i k. 28 Batalion Strzelców Polnych (niem. Feldjägerbataillon Nr 28) w Kovinie (węg. Kevevára) w Serbii (Kadra Kompanii Zapasowej w Aradzie, w Rumunii)
  • c. i k. 29 Batalion Strzelców Polnych (niem. Feldjägerbataillon Nr 29) w Monfalcone (Kadra Kompanii Zapasowej w Losoncz na Słowacji)
  • c. i k. 30 Batalion Strzelców Polnych (niem. Feldjägerbataillon Nr 30) w Steyr w Górnej Austrii (Kadra Kompanii Zapasowej w Stanisławowie)
  • c. i k. Bośniacko-Hercegowiński Batalion Strzelców Polnych (niem. Bosnisch-hercegovinisches Feldjägerbataillon) sformowany w 1903 roku

Strzelcy polni[edytuj]

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

  • Schematismus für das k.u.k. Heer und für die k.u.k. Kriegsmarine für 1914. Wiedeń: luty 1914.
  • Johann C. Allmayer-Beck, Erich Lessing: Die K.u.k. Armee. 1848–1918. Verlag Bertelsmann, München 1974, ​ISBN 3-570-07287-8​.
  • L. W. Seidel (Hrsg.): Seidels kleines Armeeschema. Dislokation und Einteilung des k.k. Heeres, der k.k. Kriegsmarine, der k.k. Landwehr und der königlich ungarischen Landwehr. Seidel, Wien 8. Jg. (1861) bis 61. Jg. (1907), (Vorgänger: „K.K. österreiches Armee-Schema auf das Jahr …“)
  • Stefan Rest: Des Kaisers Rock im ersten Weltkrieg. Verlag Militaria, Wien 2002, ​ISBN 3-9501642-0-0
  • Jan Rydel, W służbie cesarza i króla: generałowie i admirałowie narodowości polskiej w siłach zbrojnych Austro-Węgier w latach 1868-1918, Księgarnia Akademicka, Kraków 2001, ​ISBN 83-7188-235-1​, s. 42-45.