Cesarstwo (ustrój)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Cesarstwo – forma monarchii - państwo, którego panujący monarcha nosi tytuł cesarza lub cesarzowej. Tradycyjnie będące wyższe rangą i prestiżem od królestwa.

Nazwa ta (jak i słowo cesarz) używana m.in. w języku polskim powstała od imienia Juliusza Cezara.

Pierwszym cesarstwem w Europie stał się starożytny Rzym w wyniku reform i umocnienia swojej władzy przez Oktawiana Augusta. Cesarstwo to, podzielone na zachodnie i wschodnie, przetrwało w zmiennym charakterze do 1806 roku. Cesarstwo rzymskie stało się ideą, do której odwoływali się chcący umocnić i poszerzyć swoją władzę papieże, władcy niemieccy, rosyjscy czy osmańscy; stało się ono przez to synonimem imperium. Do idei tej pośrednio powrócił Napoleon Bonaparte.

Termin cesarstwo przez wzgląd na cesarstwo rzymskie odnosił się więc tradycyjnie w europejskiej historiografii do państw z rozległym terytorium, w którego skład wchodzić mogły królestwa lub inne terytoria zależne.

Obecnie jedynym na świecie państwem będącym cesarstwem jest Japonia[1].

Cesarstwa[edytuj]

Europa[2][edytuj]

Azja[edytuj]

Ameryka[edytuj]

Afryka[edytuj]

Za cesarstwo uznaję się też w europejskiej historiografii m.in Imperium Osmańskie, Imperium mongolskie

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Grzegorz Górski, Stanisław Salmonowicz: Historia ustrojów państw. s. 57-68. ISBN 83-85660-77-1.
  2. Także cesarstwa europejskiego kręgu kulturowego, stąd cesarstwo trapezuntu.