Chanita

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Chanita
חניתה
Ilustracja
Wieża widokowa w kibucu Chanita
Państwo  Izrael
Dystrykt Dystrykt Północny
Poddystrykt Poddystrykt Akka
Samorząd Regionu Samorząd Regionu Matte Aszer
Wysokość 327 m n.p.m.
Populacja (2011)
• liczba ludności

571
Kod pocztowy 22885
Położenie na mapie Izraela
Mapa lokalizacyjna Izraela
Chanita
Chanita
Ziemia33°05′15″N 35°10′25″E/33,087500 35,173611
Strona internetowa
Portal Portal Izrael

Chanita (hebr. חניתה; ang. Hanita) – kibuc położony w Samorządzie Regionu Matte Aszer, w Dystrykcie Północnym, w Izraelu. Członek Ruchu Kibuców (Ha-Tenu’a ha-Kibbucit).

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Kibuc jest położony na wysokości 327 metrów n.p.m. na północno-zachodnim skraju Górnej Galilei. Leży na południowo-wschodnich zboczach grzbietu górskiego Reches ha-Sulam (361 m n.p.m.). Na północny zachód od kibucu znajduje się głębokie wadi strumienia Chanita, a na południu przepływa strumień Becet. Okoliczny teren opada w kierunku południowo-zachodnim w stronę wzgórz Zachodniej Galilei i następnie na równinę przybrzeżną Izraela. W odległości około 5 km na zachód jest wybrzeże Morza Śródziemnego, a 100 metrów na północ przebiega granica Libanu. Okoliczne wzgórza są zalesione. W otoczeniu kibucu Chanita są położone miejscowość Szelomi, kibuce Maccuwa, Elon i Adamit, moszawy Awdon i Ja’ara, oraz arabska wioska Aramisza. Na północ od kibucu, przy granicy znajduje się izraelska baza wojskowa Chanita, a na wschodzie baza En Eder. Natomiast na północnym zachodzie jest posterunek obserwacyjny UNIFIL. Po stronie libańskiej jest położone miasto An-Nakura, oraz wioski Alma asz-Szab i Butajszijja.

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

Kibuc jest położony w Samorządzie Regionu Matte Aszer, w Poddystrykcie Akka, w Dystrykcie Północnym.

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Stałymi mieszkańcami kibucu są wyłącznie Żydzi. Tutejsza populacja jest świecka[1][2]:


Źródło danych: Central Bureau of Statistics.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Bizantyjska mozaika podłogowa odkryta w pozostałościach kościoła w kibucu Chanita
Kibuc Chanita w 1938 roku
Muzeum Chanita

Badania archeologiczne odkryły w tej okolicy pozostałości osady ludzkiej z epoki miedzi. Następne ślady są pozostawione przez Kananejczyków w pobliskich jaskiniach. Znaleziska z późniejszego okresu należały do Fenicjan i Greków. W czasach biblijnych tutejsze ziemie należały do żydowskiego pokolenia Asera. Z V wieku pochodzą odkryte pozostałości kościoła z mozaiką podłogową[3].

Na początku XX wieku żydowskie organizacje syjonistyczne rozpoczęły wykupywanie tutejszych gruntów od arabskich właścicieli. Gdy w 1936 roku wybuchła arabskie powstanie w Palestynie, brytyjskie władze wysłały do Mandatu Palestyny specjalnie powołaną Królewską Komisję Palestyny. Opublikowany w 1937 roku raport, jako jedyne rozwiązanie konfliktu arabsko-żydowskiego wskazano odseperowanie obu zwaśnionych ze sobą społeczności w dwóch państwach: mniejszym żydowskim i większym arabskim. Małe państwo żydowskie miało opierać się posiadanych przez Żydów gruntach, do których mieli oni prawa własności. Państwo to pozostałoby powiązane z władzami mandatowymi. Natomiast duże państwo arabskie zostałoby powiązane z Emiratem Transjordanii[4]. W odpowiedzi na ten raport, społeczność żydowska podjęła starania o wzmocnienie swojej obecności w Zachodniej Galilei. W dniu 21 marca 1938 roku grupa żydowskich bojowników paramilitarnej organizacji Hagana założyła przygraniczny kibuc Chanita. Była to osada obronna, z dwoma wieżami obserwacyjnymi i obronną palisadą. Za ogrodzeniem rozmieszczono 30 namiotów, w których w prowizorycznych warunkach zamieszkali osadnicy. Wśród założycieli byli Jicchak Sade, Jigal Allon i Mosze Dajan[5]. Już pierwszej nocy doszło do ataku arabskiej milicji, w którym zginęło dwóch mieszkańców osady. W ciągu trzech pierwszych miesięcy zginęło w sumie 10 mieszkańców. Kibuc bardzo szybko stał się symbolem narodowym dla żydowskiej społeczności Palestyny[6][7]. Przyjęta 29 listopada 1947 roku Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 181 przyznała te tereny państwu arabskiemu[8]. Podczas wojny domowej w Mandacie Palestyny w 1948 roku w okolicy stacjonowały siły Arabskiej Armii Wyzwoleńczej, które paraliżowały żydowską komunikację w całej Galilei. Ewakuowano wówczas wszystkie dzieci z kibucu (przewieziono je konwojem do Hajfy). Przez następne miesiące kibuc był oblężony. Dopiero działania I wojny izraelsko-arabskiej przyniosły zniesienie blokady kibucu[9]. Po wojnie rozwiązano problem niedoboru wody, braku gruntów ornych oraz wybudowano drogę dojazdową. Dzięki temu była możliwa rozbudowa osady, w której osiedlili się członkowie młodzieżowej organizacji syjonistycznej Gordonia[10]. W latach 50. XX wieku populacja została wzmocniona przez członków młodzieżowego ruchu Ha-Bonim Dror z Francji i Afryki Północnej. Na początku XXI wieku rozpoczęto rozbudowę osiedla, budując nowe domy w jego północno-wschodniej części[11].

Edukacja[edytuj | edytuj kod]

Kibuc utrzymuje przedszkole. Starsze dzieci są dowożone do szkoły podstawowej i średniej w kibucu Geszer ha-Ziw[11].

Kultura i sport[edytuj | edytuj kod]

W kibucu jest ośrodek kultury z biblioteką. Jest tutaj regionalne muzeum z odtworzonym wyglądem pierwotnej osady obronnej z wieżą obserwacyjną i obronną palisadą[12]. Z obiektów sportowych jest basen pływacki, boisko do piłki nożnej oraz sala sportowa z siłownią.

Gospodarka[edytuj | edytuj kod]

Gospodarka kibucu opiera się na sadownictwie i przemyśle. Uprawia się banany, awokado i cytrusy. Firma Hanita Lenses produkuje soczewki kontaktowe oraz obiektywy[13]. Firma Hanita Coatings produkuje opakowania foliowe[14].

Infrastruktura[edytuj | edytuj kod]

W kibucu znajduje się przychodnia zdrowia, sklep wielobranżowy i warsztat mechaniczny.

Transport[edytuj | edytuj kod]

Z kibucu wyjeżdża się na południowy zachód, i drogą nr 8990 dojeżdża się do miejscowości Szlomi, do skrzyżowania z drogą nr 899. Jadąc nią na zachód dojeżdża się do moszawu Becet i dalej do drogi nr 4, lub jadąc na południowy wschód dojeżdża się do drogi nr 70 i dalej do moszawu Ja’ara.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dane statystyczne z lat 1948-1995 (hebr.). W: Israel Central Bureau of Statistics [on-line]. [dostęp 2013-04-29].
  2. Dane statystyczne z lat 2001-2009 (hebr.). W: Israel Central Bureau of Statistics [on-line]. [dostęp 2013-04-29].
  3. Chanita (hebr.). W: Rom Galil [on-line]. [dostęp 2013-04-30].
  4. Bernard Wasserstein: Israel and Palestine. Profile Books, 2004, s. 106–114. ISBN 978-1-86197-558-4.
  5. Mordecai Naor: The 20th Century in Eretz Israel. Kolín n.Rýnem: Könemann, 1998, s. 204-206. ISBN 3-89508-595-2.
  6. Chanita (hebr.). W: Bet Alon [on-line]. [dostęp 2013-04-29].
  7. Martin Gilbert: Atlas of the Arab-Israeli Conflict. New York: Oxford University Press, 1993, s. 25. ISBN 0-19-521062-X.
  8. Oficjalna mapa podziału Palestyny opracowana przez UNSCOP (ang.). W: United Nations [on-line]. 1948. [dostęp 2013-04-30].
  9. Benny Morris: The Birth of the Palestinian Refugee Problem Revisited. Cambridge: Cambridge University Press, 2004, s. 227. ISBN 0-521-81120-1.
  10. Gordonia (ang.). Jewish Virtual Library. [dostęp 2013-04-30].
  11. a b Chanita (hebr.). W: Galil Net [on-line]. [dostęp 2013-04-29].
  12. Stockade & Tower Museum (ang.). W: Kibbutz Hanita [on-line]. [dostęp 2013-04-30].
  13. About Us (ang.). W: Hanita Lenses [on-line]. [dostęp 2013-04-30].
  14. About Us (ang.). W: Hanita Coatings [on-line]. [dostęp 2013-04-30].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]