Charb

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stéphane Charbonnier
Charb
Ilustracja
Charb, 2 listopada 2011
Data i miejsce urodzenia 21 sierpnia 1967
Conflans-Sainte-Honorine
Data i miejsce śmierci 7 stycznia 2015
Paryż
Zawód, zajęcie rysownik prasowy, dziennikarz
podpis

Stéphane Charbonnier, znany jako Charb (ur. 21 sierpnia 1967 w Conflans-Sainte-Honorine[1], zm. 7 stycznia 2015 w Paryżu) – francuski rysownik i dziennikarz satyryczny. Pracował dla tygodnika satyrycznego „Charlie Hebdo” od 1992 roku[2]. Jego rysunki pojawiały się w przeróżnych gazetach, wydał także wiele komiksów[2]. W 2009 roku, po odejściu Filipa Vala, został dyrektorem wydawniczym „Charlie Hebdo”[3]. Zginął w ataku terrorystycznym na redakcję tygodnika[3].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Młodość i wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Stéphane Charbonier urodził się w Conflans-Sainte-Honorine. Jego ojciec jest pocztowcem, a matka sekretarką[1]. Już będąc dzieckiem, publikował własne rysunki w szkolnej gazetce swojego gimnazjum Louvrais w Pontoise. W 1987 zdał maturę w liceum Camille Pissarro[4]. Zaliczył staż w lokalnej „La Gazette du Val-d’Oise” i rozpoczął współpracę z lokalnym miesięcznikiem „Les Nouvelles du Val-d’Oise”. Rozpoczął też naukę w dwuletniej szkole reklamy, ale porzucił ją, by całkowicie poświęcić się rysowaniu[5][6]. Ilustrował też fanzin „Canicule” oraz dorabiał chwytając się innych prac[5].

Kariera rysownika[edytuj | edytuj kod]

Charb w Strasburgu (2009)

W 1991 roku rozpoczął współpracę z tygodnikiem satyrycznym „La Grosse Bertha”, założonym przez Jeana Cyrille’a Godefroy w czasach wojny w Zatoce. W następnym roku odszedł wraz z Valem i Cabu, by założyć „Charlie Hebdo”. Stworzył tam własną rubrykę zatytułowaną Charb nie lubi ludzi[6]. Rysunki Charba publikowało również wiele innych gazet, między innymi „L’Écho des savanes”, „Télérama”, „Mon Quotidien” i „L’Humanité[7]. Prowadził rubrykę Fatwa ajatollaha Charba w miesięczniku „Fluide glacial”[8]. Od 2007 roku został rysownikiem karykatur do programu Przeszkadzasz wszystkim spać (fr. T’empêches tout le monde de dormir) Marca Oliviera Fogiela w telewizji M6, aż do zakończenia emisji w czerwcu 2008 roku[9]. Charb był również jednym z karykaturzystów zaproszonych do wykonania humorystycznych ilustracji edycji Le Petit Larousse z 2011 roku, wydanej w 2010[10].

Wydał wiele albumów przedstawiających jego bohaterów: Marcela Keufa oraz Maurice’a i Patapona[5].

Dyrektor wydawniczy „Charlie Hebdo”[edytuj | edytuj kod]

W 2009 roku Charb został dyrektorem wydawniczym „Charlie Hebdo”, na miejsce Philippe’a Vala. Utrzymywał cotygodniowy cykl edycji[6]. Żył pod ochroną policji. Kiedy w 2012 roku, po publikacji karykatury Mahometa, otrzymał śmiertelne pogróżki, zadeklarował: „To na pewno zabrzmi trochę pompatycznie, ale wolę umrzeć stojąc, niż żyć na kolanach”[11]. W 2013 roku internetowa gazeta „Inspire”, publikowana przez Al-Ka’idę Półwyspu Arabskiego, zamieściła jego nazwisko na liście osób poszukiwanych za „zbrodnie przeciwko islamowi”[12]. Charb jest jedną z ofiar zamachu na siedzibę „Charlie Hebdo”.

Styl[edytuj | edytuj kod]

Jego rysunki charakteryzują się zjadliwą, czasami odbieraną jako niesmaczna, satyrą.

Zatrudniłbym pana, ale nie podoba mi się kolor... yyy... pańskiego krawata.
Plakat wykonany dla MRAP[13] (2000)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Luc Le Vaillant: Charb. Charlie za młodu (fr.). Libération, 2015-05-20. [dostęp 2015-01-10].
  2. a b Who were the victims of the Paris terror attack? (ang.). thelocal.fr, 2015-01-07. [dostęp 2015-01-10].
  3. a b Stéphane Charbonnier, dit Charb (fr.). Larousse. [dostęp 2015-01-10].
  4. Julien Ducouret: Attentat à Charlie Hebdo. Le dessinateur Charb était né à Conflans (fr.). www.publihebdos.com, 2014-05-15. [dostęp 2015-01-10].
  5. a b c Marie Soyeux: Charb : persiste, crayonne et signe. La Croix, 7 janvier 2015.
  6. a b c Emmanuelle Anizon, Laurence Le Saux: Charb, dessinateur mort debout (fr.). www.telerama.fr, 7 stycznia 2015. [dostęp 2015-01-03].
  7. Charb avait succédé à Philippe Val en 2009 (fr.). www.letemps.ch, 7 stycznia 2015. [dostęp 2015-01-10].
  8. Olivier van Vaerenbergh: Cabu, Wolinski, Charb, Tignous... des monuments au sein du monument (fr.). www.levif.be, 7 stycznia 2015. [dostęp 2015-01-10].
  9. „Charlie Hebdo”: Charb, génial et féroce satiriste (fr.). Agence France Presse, 7 stycznia 2015. [dostęp 2015-01-10].
  10. Nedjma Amrani: La mort de Charb à Charlie Hebdo: „Je préfère mourir debout que vivre à genoux” (fr.). L’Express, 7 stycznia 2015. [dostęp 2015-01-10].
  11. Fadwa Islah: Charb, directeur de Charlie Hebdo: „Je suis athée, pas islamophobe” (fr.). Telquel. [dostęp 2015-01-11].
  12. Hélène Sallon: Charb, cible désignée de la revue d’Al-Qaida au Yémen (fr.). Le Monde, 2015-01-08. [dostęp 2015-01-11].
  13. Mouvement contre le racisme et pour l’amitié entre les peuples (Ruch przeciwko Rasizmowi i na rzecz Przyjaźni między Narodami).