Charles Asselineau

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Charles Asselineau fr: ʃa:ʀl aselino:, (ur. 13 marca 1820 w Paryżu, zm. 25 lipca 1874 w Châtel-Guyon) – literat francuski. W 1859 został bibliotekarzem byłej cesarskiej, później narodowej biblioteki w Paryżu. Artykuły swoje zamieszczał w dziennikach liberalnych, pisał monografie archeologiczne i literackie, jak np. "J. de Schelandre" (1854); "André Boulle" (1854), "Histoire de sonet" (1855), "Charles Baudelalre" (1866); "Vie de Claire Clémense de Maillé-Brézé, princesse de Condé" (1872), "Les sept péches capitaux de la littérature" (1872), "Bibliographie romantique" (1872).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]