Charles Balley

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Karol Balley (Charles Balley, ur. 30 września 1751[1], zm. 16 grudnia 1817) – francuski duchowny katolicki, genowefita. W latach 1803-1817 proboszcz w Écully. Nauczyciel, wychowawca i przyjaciel świętego Jan Vianneya.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w 1751 roku w głęboko religijnej, katolickiej rodzinie. Był szesnastym i ostatnim spośród swojego rodzeństwa. Trzech jego braci, podobnie jak on zostało kapłanami. Jeden z nich zginął na gilotynie 1794 roku[2].

Karol Balley został wyświęcony na kapłana w 1775 roku[3]. Był genowefitą. Początkowo pełnił posługę duszpasterską w parafii w Blois. W 1789 roku wybuchła we Francji rewolucja, w czasie której Kościół podlegał ostrym prześladowaniom. Nowe władze zmuszały księży do składania przysięgi na Konstytucję Cywilną Kleru, która oznaczała faktyczne zerwaniem z Kościołem Katolickim, grożąc nawet śmiercią w razie odmowy.

Karol Balley był jednym z kapłanów, którzy odmówiwszy złożenia przysięgi w ukryciu pełnili swoją posługę w prowincji Lyońskiej. Kapłani ci potajemnie odprawiali msze, udzielali sakramentów i odprawiali dla dzieci rekolekcje. Ryzykowali życiem, gdyż zgodnie z obowiązującym prawem: kapłan, odmawiający złożenia przysięgi miał zostać aresztowany i stracony na gilotynie w ciągu doby. Z kolei osoba udzielająca mu schronienia miała zostać zesłana do Gujany[4].

Niektórzy z kapłanów, dla zachowania ostrożności wyuczyli się nawet rzemiosł. Ksiądz Balley został stolarzem[5].

W listopadzie 1799 roku Napoleon Bonaparte przejął władzę we Francji. 16 lipca 1801 roku podpisał konkordat z papieżem, przywracający swobodę kultu religijnego. Kościoły zamknięte w czasie rewolucji zostały otwarte, a wygnani księża z wolna wracali do swoich parafii.

W 1803 roku Karol Balley został decyzją biskupa powołany na stanowisko proboszcza w Écully. W 1805 roku założył szkolę parafialną. Jego celem było wynajdowanie powołań kapłańskich i szkolenie kandydatów.

Wśród kapłanów, którzy ukończyli jego szkołę byli m.in. Mathias Loras, przyszły biskup Dubuque (Iowa, USA) oraz Jan Maria Vianney, przyszły święty, który przejdzie do historii jako "proboszcz z Ars". Z Janem Vianneyem szybko połączyła go przyjaźń. W 1815 roku, Vianney został w jego parafii wikarym.

W lutym 1817 księdzu Balleyowi utworzył się wrzód na nodze. Niedługo potem nogę objęła gangrena. W jej wyniku ksiądz Balley zmarł 17 grudnia tego roku. Pochowano go w starym kościele w Ecully. W czasie przebudowy kościoła, jego szczątki wyjęto i pochowano pod posadzką chóru[6].

Przyjaźń z Janem Vianneyem[edytuj | edytuj kod]

Charles Balley jest znany obecnie przede wszystkim jako przyjaciel, nauczyciel i wychowawca świętego Jana Vianneya, proboszcza z Ars. W wielu biografiach Vianneya, wspomina się o ogromnej roli jaką Balley odegrał w życiu świętego, szczególnie w jego drodze do kapłaństwa, kiedy to pomagał mu przezwyciężać przeszkody na jego drodze i wspierał swoją pomocą i radą. Vianney u boku Balleya uczył się stawiać pierwsze kroki w posłudze kapłańskiej, co było dla niego prawdziwą szkołą świętości[7].

Charles Balley poznał Jana Vianneya podczas rewolucyjnego terroru. Vianney był wtedy dwunastoletnim chłopcem uczęszczającym na jego tajne msze[8]. Ksiądz Balley już wtedy zwrócił uwagę na niezwykłą religijność chłopca. Pierwszą Komunię Jan Vianney przyjął wraz z innymi dziećmi potajemnie w stodole. Dla ostrożności dzieci miały na sobie codzienne ubranka, a przed stodołą zrzucano z wozów siano, by nikt niepowołany nie domyślił się, że odbywa się tam spotkanie religijne[9].

Kiedy po zakończeniu terroru ksiądz Balley został mianowany proboszczem w Ecully, za radą biskupa, założył tam szkołę kształcącą przyszłych kleryków. W tym okresie Jan Vianney podjął decyzję, że chce zostać księdzem. napotkał jednak na sprzeciw ojca. Dopiero po dwóch latach błagań ojciec Vianneya wyraził zgodę, aby Janek rozpoczął naukę u księdza Balleya w Ecully[9]. Kiedy matka Vianneya wraz ze swą siostrą, która była parafianką księdza Balleya, przedstawiły prośbę o przyjęcie Jana, kapłan odmówił, tłumacząc, że ma już wystarczająco pracy z obecnymi uczniami[10]. Dopiero interwencja szwagra Jana doprowadziła do tego, że ksiądz Balley zgodził się przynajmniej porozmawiać z młodym Vianneyem. Po rozmowie z chłopcem, Balley zmienił zdanie, gdyż zaimponowała mu religijność chłopca, którego poznał już wcześniej przy okazji jego Pierwszej Komunii oraz jego obeznanie w sprawach wiary.

W ten sposób Viannney zamieszkał w parafii w Ecully, gdzie rozpoczął naukę. Był najstarszym uczniem, a jednocześnie najmniej pojętnym. Okazało się, że nauka francuskiej gramatyki, a zwłaszcza łaciny sprawia mu dużą trudność. Jego młodsi koledzy często się z niego naśmiewali, a on pozostawał za nimi daleko w tyle. Niekiedy nachodził go myśl o rezygnacji z kapłaństwa. Wtedy wsparcie ze strony księdza Balleya, który dostrzegł w nim szczere powołanie, pozwoliło mu przetrwać ciężkie chwile.

Po upływie trzech miesięcy ksiądz Balley przedstawił go w kurii biskupiej jako kandydata do kapłaństwa[11]. W roku Vianney 1812 wstąpił do niższego seminarium duchownego w Verriérs, rozpoczynając obowiązkowe, roczne studia filozoficzne[12]. Licząc wtedy 26 lat był najstarszym studentem tej uczelni. Nauka filozofii sprawiała mu trudności, ale zdołał ukończyć seminarium. W 1813 roku wstąpił do wyższego seminarium w Lyonie. Nauka odbywała się tam po łacinie, co okazała się ogromnym utrudnieniem, dla Vianneya, który i tak nie najlepiej sobie radził. Przełożeni, mając na względzie wielkie trudności, jakie miał z nauką radzili, by opuścił seminarium. Pewnego dnia rektor oznajmił mu, ze jest zmuszony wydalić go z seminarium z powodu braku postępów w nauce[13]. Z pomocą przyszedł mu znowu ksiądz Balley, który wstawił się za nim u władz uczelni. Dzięki wsparciu Balleya, a także z powodu dużego brak kapłanów w archidiecezji lyońskiej, wikariusz generalny pozwolił Janowi składać egzaminy nie po łacinie, ale w języku francuskim. Pomyślnie zdane egzaminy pozwoliły Janowi na przyjęcie święceń kapłańskich[14]. 13 sierpnia 1815 w Grenoble Jan Vianney został namaszczony na kapłana. Następnego dnia odprawił pierwszą Mszę Świętą. Po powrocie do Ecully, Charles Balley padł mu do nóg i poprosił o błogosławieństwo[13].

Ze względu na słabe wyniki egzaminu z łaciny Jan Vianney nie otrzymał początkowo, wraz ze święceniami kapłańskimi prawa słuchania spowiedzi - co może zdumiewać, zważywszy, że lata później otrzymał przydomek "męczennika konfesjonału"[15]. Prawo do spowiadania otrzymał parę miesięcy później, znów dzięki wstawiennictwu księdza Balleya u wikariusza generalnego. Charles Balley był też pierwszym penitentem, który się u niego wyspowiadał[16].

Po święceniach ks. Jan Vianney został wikariuszem w parafii Ecully – u swojego nauczyciela, wychowawcy i przyjaciela księdza Balleya. Przy boku Balleya, Jan Vianney uczył się stawiać pierwsze kroki w posłudze kapłańskiej. Była to dla neoprezbitera prawdziwa szkoła świętości[17]. Kiedy spostrzegł, że jego przyjaciel ksiądz Balley dużo pości i umartwia się, sam również sprawił sobie włosiennicę i zaczął naśladować swojego mistrza w aktach pokutnych, a przede wszystkim w odmawianiu sobie posiłku. Na anegdotę zakrawa fakt, że pewnego razu Balley, obawiając się o zdrowie wikarego, oskarżył go przed władzą duchowna, iż w umartwieniu "przebiera miarę". W tym samym czasie Vianney także wysłał skargę pod adresem Balleya, iż ten nadmiernie się umartwia[18]. Obie skargi pozostały bez odpowiedzi.

Balley i Vianney byli bliskimi przyjaciółmi. Często razem odbywali pielgrzymki do Matki Bożej w Fourvière. Ułożyli też koronkę do Niepokalanego Poczęcia[19].

Ksiądz Karol Balley zmarł 17 grudnia 1817 roku. Niektórzy parafianie podjęli starania by następcą Balleya na stanowisku proboszcza został Vianney. Jednak decyzją Kurii Arcybiskupiej powołano Vianneya na stanowisko proboszcza w Ars w departamencie Ain. Do Ars Jan Vianney zabrał włosiennicę księdza Balleya oraz jego książki.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Abbé Charles Balley - Sanctuaire d'Ars, www.arsnet.org [dostęp 2019-04-09] (fr.).
  2. Charles Balley (1751-1817), Maître du Curé d’Ars, de l’abbé Bernard Gallizia - La Nef, lanef.net [dostęp 2019-04-09] (fr.).
  3. Charles Balley (1751-1817). Maitre du Cure d'Ars: Amazon.es: Bernard Gallizia, Philippe Barbarin: Libros en idiomas extranjeros, www.amazon.es [dostęp 2019-04-09] (hiszp.).
  4. Francis Trochu Proboszcz z Ars. Wyd. Dębogóra, 2009. Str. 26
  5. Francis Trochu Proboszcz z Ars. Wyd. Dębogóra, 2009. Str. 34
  6. Francis Trochu Proboszcz z Ars. Wyd. Dębogóra, 2009. Str. 86 (przypisy)
  7. Święty Jan Maria Vianney, milujciesie.org.pl [dostęp 2019-04-09] (pol.).
  8. https://www.catholicity.com/commentary/landry/00764.html
  9. a b Miesięcznik Rodzin Katolickich "Cuda i laski Boze", www.nasza-arka.pl [dostęp 2019-04-09].
  10. Rok Kapłański, cz. 5 - Parafia św. Karola Boromeusza w Kryrach, parafiakryry.pl [dostęp 2019-04-09] (pol.).
  11. Niedziela.pl - Artykuł - Św. Jan Maria Vianney, niedziela.pl [dostęp 2018-10-17] (pol.).
  12. Adam Bujak, Jolanta Sosnowska Ars: Dzieje życia św. Jana Marii Vianneya, wyd. Biały Kruk 2009. Str. 12
  13. a b Adam Bujak, Jolanta Sosnowska Ars: Dzieje życia św. Jana Marii Vianneya, wyd. Biały Kruk 2009. Str. 17
  14. Święty Jan Maria Vianney - Stanisław Hołodok - Portal OPOKA, opoka.org.pl [dostęp 2018-10-17] (pol.).
  15. Adam Bujak, Jolanta Sosnowska Ars: Dzieje życia św. Jana Marii Vianneya, wyd. Biały Kruk 2009. Str. 18
  16. Adam Bujak, Jolanta Sosnowska Ars: Dzieje życia św. Jana Marii Vianneya, wyd. Biały Kruk 2009. Str. 19
  17. Święty Jan Maria Vianney – Miłujcie się!, milujciesie.org.pl [dostęp 2019-04-09] (pol.).
  18. Francis Trochu Proboszcz z Ars. Wyd. Dębogóra, 2009. Str. 83
  19. Francis Trochu Proboszcz z Ars. Wyd. Dębogóra, 2009. Str. 84

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bernard Gallizia Charles Balley (1751-1817): Maitre du cure d'ars, wyd. Salvator, 2016.
  • Paul Vial Le maître du Curé d'Ars: Charles Balley: 1751-1817, wyd. Beauchesne, 2010.