Charles Bally

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Charles Bally (ur. 4 lutego 1865 w Genewie, zm. 10 kwietnia 1947 tamże) – szwajcarski językoznawca.

Był uczniem i przyjacielem Ferdinanda de Saussure’a. Później został profesorem Uniwersytetu w Genewie.

Dzieła[edytuj | edytuj kod]

Bally był autorem prac z językoznawstwa ogólnego i stylistyki:

  • Traité de stylistique française (t. 1–2, 1909)
  • Le Langage et la Vie (1913)
  • „La pensée et la langue”, w Bulletin de la Société linguistique de Paris, 22-23 (1922)
  • La Crise du français, notre langue maternelle à l'école (1930) (wznowienie przez: Jean-Paul Bronckart, Jean-Louis Chiss, Christian Puech : 2004)
  • Linguistique générale et linguistique française (1932, wyd. poprawione 1945)
  • L’Arbitraire du signe. Valeur et signification (1940)
  • Manuel d'accentuation grecque (1945)
  • Le Langage et la Vie (wyd. III, 1977)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]