Charles Bally

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Charles Bally
Data i miejsce urodzenia 4 lutego 1865
Genewa
Data i miejsce śmierci 10 kwietnia 1947
Genewa
Zawód, zajęcie językoznawca
Narodowość szwajcarska

Charles Bally (ur. 4 lutego 1865 w Genewie, zm. 10 kwietnia 1947 tamże[1]) – szwajcarski językoznawca, jeden z twórców stylistyki funkcjonalnej[2].

Był uczniem Ferdinanda de Saussure’a[1][2]. Później objął Katedrę Językoznawstwa Ogólnego i Sanskrytu na Uniwersytecie w Genewie[2].

W 1916 r. wspólnie z Albertem Sechehayem wydał Kurs językoznawstwa ogólnego Ferdinanda de Saussure’a[2].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

Bally był autorem prac z językoznawstwa ogólnego i stylistyki[1]. Można wśród nich wymienić:

  • Traité de stylistique française (t. 1–2, 1909)
  • Le Langage et la Vie (1913)
  • La pensée et la langue, [w:] „Bulletin de la Société linguistique de Paris”, 22–23 (1922)
  • La Crise du français, notre langue maternelle à l'école (1930) (wznowienie przez: Jean-Paul Bronckart, Jean-Louis Chiss, Christian Puech : 2004)
  • Linguistique générale et linguistique française (1932, wyd. poprawione 1945)
  • L’Arbitraire du signe. Valeur et signification (1940)
  • Manuel d'accentuation grecque (1945)
  • Le Langage et la Vie (wyd. III, 1977)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Bally Charles, [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2020-06-15] [zarchiwizowane z adresu].
  2. a b c d Jozef Mistrík: Encyklopédia jazykovedy. Wyd. 1. Bratysława: Obzor, 1993, s. 80. ISBN 80-215-0250-9. OCLC 29200758. (słow.)