Charles Belfoure

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Charles Belfoure
Data i miejsce urodzenia 19 lutego 1954
Baltimore[1]
Narodowość amerykańska
Język angielski
Alma Mater Pratt Institute
Columbia University
Strona internetowa

Charles Belfoure (ur. 19 lutego 1954 w Baltimore) – amerykański pisarz, architekt i historyk specjalizujący się w konserwacji zabytków, autor szeregu publikacji dotyczących historii architektury oraz utworów prozatorskich, w tym bestsellerowej powieści Paryski architekt.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się jako syn Charlesa W. Belfoure’a i polskiej imigrantki Krystyny Vetulani[2]. Dorastał w Woodlawn, na przedmieściach Baltimore, i tam uczęszczał do Woodlawn High School. W 1983 roku ukończył studia w Pratt Institute, uzyskując bakalaureat z architektury. Następnie w 1993 roku ukończył studia magisterskie na Columbia University w zakresie rozwoju nieruchomości[1].

Wyspecjalizował się w ochronie i konserwacji zabytków[3]. Był wykładowcą w Pratt Institute i w Goucher College w Baltimore. Publikował w The New York Times oraz The Baltimore Sun. Opublikował kilka monografii historycznych, z których jedna otrzymała grant krajowy Graham Foundation w Chicago na badania architektoniczne[4].

Debiutancka powieść Belfoure’a, Paryski architekt, została wydana w Stanach Zjednoczonych 8 października 2013 przez Sourcebooks. Jej główny bohater, architekt Lucien Bernard, dla uzyskania korzyści majątkowych podejmuje się projektowania czasowych schronień dla Żydów w okupowanym przez nazistów Paryżu[5]. Pozycja spotkała się z przychylnym odbiorem czytelników i krytyki. Malcolm Gladwell na łamach The Guardian wybrał Paryskiego architekta swoją ulubioną książką 2013 roku, uzasadniając, iż jest to „piękne i eleganckie przedstawienie nieoczekiwanego i mimowolnego przeistoczenia zwykłego człowieka w osobę heroiczną w czasie drugiej wojny światowej”[6]. Powieść znalazła się wśród finalistów International IMPAC Dublin Literary Award za 2015[7], a w lipcu 2015 została sklasyfikowana na liście bestsellerów The New York Times w kategorii e-booków[8]. Polski przekład ukazał się nakładem Wydawnictwa Znak 14 marca 2016.

Druga powieść Belfoure’a, House of Thieves, została wydana w USA 15 września 2015. Akcja powieści, osadzona w Nowym Jorku w 1886 roku, skupia się na architekcie, który zostaje zmuszony do wstąpienia do gangu i planuje napady rabunkowe na zaprojektowane przez siebie budynki, by spłacić długi syna. Redaktor Publishers Weekly w recenzji książki ocenił, że „Belfoure splata wszystkie wątki powieści razem, co skutkuje możliwie najbardziej niezapomnianą i sugestywną lekturą”[9]. Jocelyn McClurg z USA Today przyznała książce trzy na cztery gwiazdki, pisząc, że „trawestując Dickensa, Belfoure projektuje hulaszczą historię, choć nadużywa nieprawdopodobieństwa. Bez względu na to – jest to przyczynek do świetnej zabawy”[10].

Kolejna powieść Belfoure'a, The Fallen Architect, została wydana 9 października 2018 roku[11]. Akcja, osadzona w 1905 roku w epoce edwardiańskiej, skupia się wokół architekta związanego ze światem brytyjskiego musicalu[12]. Recenzent Publishers Weekly nazwał powieść „wyjątkowym kryminałem” i stwierdził, że „Belfoure oferuje czytelnikowi przebłyski wczesnych filmów, różnorakość salonowych żartów, które nadal są zabawne, oraz opis Edwarda VII spożywającego dziesięciodaniowy posiłek. To wspaniale nakreślone tło w połączeniu z wglądem w społeczeństwo brytyjskie czyni tę powieść wybitną”[13]; z kolei recenzent Kirkus Reviews zauważył, że w ciągu fabuły pojawia się kilka „wad strukturalnych”, a jeden ze zwrotów akcji „jest ślepym zaułkiem, z którego Belfoure – sam z zawodu architekt – nie potrafi zaprojektować przekonującego wyjścia. Wystrój i atmosfera sal muzycznych pomagają odwrócić uwagę od uszczerbków w intrydze”[14]. The Fallen Architect została ogłoszona finalistką Nero Award w 2019 roku[15].

W 2018 roku Belfoure ogłosił, że pracuje nad powieścią o architekcie w carskiej Rosji pod rządami cara Mikołaja II.

Konstruując fabułę powieści, Belfoure wykorzystuje swoje doświadczenie architektoniczne. Nigdy nie pobierał kursów creative writing. Przyznał, że „miał opory przed pisaniem prozy”; odkrył jednak, że John Grisham, który sam nie miał wykształcenia pisarskiego, używał na potrzeby pisania powieści swojego doświadczenia prawniczego. Belfoure postanowił wykorzystać w podobny sposób własną wiedzę w dziedzinie architektury[16]. Wśród dzieł, które go inspirowały, Belfoure wymienił The Power Broker Roberta Mosesa, Władcę much Williama Goldinga oraz utwory Thomasa Hardy’ego[16][17][18].

Mieszka i pracuje w Westminster w stanie Maryland. Jego syn Christopher Belfoure ukończył studia historyczne na Uniwersytecie Wirginii Zachodniej w 2010 roku i zmarł w wyniku śmiertelnego wypadku na quadzie w 2011. Dla uczczenia jego pamięci zostało ustanowione stypendium Christopher Belfoure Chinese Studies Travel Abroad Fund[19][20][21]. Charles Belfoure ma także córkę Julie.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Powieści[edytuj | edytuj kod]

  • Paryski architekt (The Paris Architect, 2013)
  • House of Thieves (2015)
  • The Fallen Architect (2018)
  • The Fabergé Secret (2021)

Monografie[edytuj | edytuj kod]

  • The Baltimore Rowhouse (1997, wraz z Mary Ellen Hayward)
  • Monuments to Money: The Architecture of American Banks (2005)
  • Edmund G. Lind: Anglo-American Architect of Baltimore and the South (2009)
  • Rebuilding Baltimore. The Azola Legacy – 50 Years (wraz z Martinem P. Azola, 2018)

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

  • Finalista International IMPAC Dublin Literary Award za Paryskiego architekta (2015)
  • Finalista Nero Award za The Fallen Architect (2019)
  • Preservation Award, przyznana przez Baltimore Heritage za renowację i odbudowę Marburg House przy 6 E. Eager Street w Baltimore (2019)[22]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b The Paris Architect – 101 Amazing Facts You Didn’t Know (ang.). Gee Whiz Books. [dostęp 2 sierpnia 2015].
  2. Eve K. Belfoure, 79, survivor of Nazi labor camp, teacher (ang.). The Baltimore Sun, 29 marca 2004. [dostęp 2 sierpnia 2015].
  3. Nate Brown. Two Lives. „Publishers Weekly”, s. 34–35, 27 lipca 2015 (ang.). 
  4. Charles Belfoure (ang.). Goodreads. [dostęp 2 sierpnia 2015].
  5. Jocelyn McClurg: New voices: Charles Belfoure and 'The Paris Architect' (ang.). „USA Today”, 30 października 2013. [dostęp 2 sierpnia 2015].
  6. Writers and critics on the best books of 2013 (ang.). „The Guardian”, 23 listopada 2013. [dostęp 2 sierpnia 2015].
  7. Longlist of the 2015 International IMPAC DUBLIN Literary Award (ang.). IMPAC DUBLIN Literary Award. [dostęp 2 lutego 2016].
  8. E-book Fiction Best Sellers (ang.). „The New York Times”. [dostęp 2 sierpnia 2015].
  9. House of Thieves Review (ang.). „Publishers Weekly”. [dostęp 2 sierpnia 2015].
  10. Jocelyn McClurg: Fiction roundup: New 'Shopaholic,' Jojo Moyes. USA Today, 22 listopada 2015. [dostęp 22 listopada 2015].
  11. The Fallen Architect. Amazon. [dostęp 28 kwietnia 2018].
  12. Charles Belfoure Interview – Authors Revealed (ang.). YouTube, 5 czerwca 2015. [dostęp 2 sierpnia 2015].
  13. The Fallen Architect . Publishers Weekly. [dostęp 28 października 2018].
  14. The Fallen Architect Review. Kirkus Reviews, 17 lipca 2018. [dostęp 9 lutego 2019].
  15. The Fallen Architect is a 2019 Nero Award Finalist. Sourcebooks, 13 czerwca 2019. [dostęp 28 lipca 2019].
  16. a b Author Spotlight: Charles Belfoure (ang.). New York City Writers Network, 4 lutego 2015. [dostęp 2 sierpnia 2015].
  17. Riffle Backstory: Q&A with Charles Belfoure, Author of The Paris Architect (ang.). Riffle. [dostęp 2 sierpnia 2015].
  18. Charles Belfoure Author Page. Foyles. [dostęp 25 września 2015].
  19. Christopher Belfoure. West Virginia University. [dostęp 21 grudnia 2015].
  20. Memorial scholarship created in honor of alumnus Christopher Belfoure. West Virginia University, 20 września 2011. [dostęp 21 grudnia 2015].
  21. Christopher R. Belfoure – Obituary. The Hartford Courant, 8 lipca 2011. [dostęp 21 grudnia 2015].
  22. Hopkins Johns: Thank you for celebrating with us at our 2019 Preservation Awards!. 21 czerwca 2019. [dostęp 15 lipca 2019].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]