Charles Dixon (tenisista)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Charles Percy Dixon
Charles Percy Dixon
Państwo  Wielka Brytania
Data i miejsce urodzenia 7 lutego 1873
Grantham
Data i miejsce śmierci 29 kwietnia 1939
Londyn
Gra podwójna
Australian Open W (1912)
Wimbledon W (1912, 1913)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Wielka Brytania
Igrzyska olimpijskie
Złoto
Sztokholm 1912 tenis ziemny
(gra mieszana w hali)
Srebro
Sztokholm 1912 tenis ziemny
(gra pojedyncza w hali)
Brąz
Londyn 1908 tenis ziemny
(gra podwójna)
Brąz
Sztokholm 1912 tenis ziemny
(gra podwójna w hali)

Charles Percy Dixon (ur. 7 lutego 1873 w Grantham, zm. 29 kwietnia 1939 w Londynie) – brytyjski tenisista, czterokrotny medalista olimpijski, zdobywca Pucharu Davisa i późniejszy kapitan drużyny.

Kariera tenisowa[edytuj]

Urodził się 7 lutego 1873 roku w Grantham (Lincolnshire), a zmarł 29 kwietnia 1939 roku w Londynie.

W 1908 roku na igrzyskach olimpijskich w Londynie zdobył pierwszy medal – brązowy – w turnieju deblowym mężczyzn na otwartym korcie w parze z Clementem Cazaletem. Cztery lata później, w Sztokholmie wywalczył trzy medale, złoty w grze mieszanej w hali w parze z Edith Hannam, srebrny w grze singlowej w hali oraz brązowy w halowym turnieju deblowym z Alfredem Beamishem.

W turniejach wielkoszlemowych odniósł trzy triumfy w grze podwójnej. W 1912 roku zwyciężył w Australasian Championships, w parze z Jamesem Parkiem. W tym samym roku triumfował na Wimbledonie, w parze z Herbertem Roperem-Barrettem, i rok później ponownie był razem z Roperem-Barrettem najlepszy na Wimbledonie. W 1914 roku para Dixon–Roper-Barrett przegrała finałowy pojedynek Wimbledonu.

W latach 1909–1913 reprezentował Wielką Brytanię w Pucharze Davisa. W 1912 roku zdobył wspólnie z drużyną trofeum, po pokonaniu w finale Australii 3:2.

W latach 1929–1932 reprezentował International Club of Great Britain w grze przeciwko Francji w turnieju w Queen's oraz w 1932 i 1933 roku w turnieju Ateuil. Po zakończeniu kariery sędziował w turniejach juniorskich i seniorskich.

Finały w turniejach wielkoszlemowych[edytuj]

Gra podwójna (3–1)[edytuj]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Zwycięzca 1. 1912 Australasian Championships, Hastings Trawiasta Wielka Brytania James Parke Wielka Brytania Alfred Beamish
Wielka Brytania Gordon Lowe
6:4, 6:4, 6:2
Zwycięzca 2. 1912 Wimbledon, Londyn Trawiasta Wielka Brytania Herbert Roper-Barrett Francja Max Décugis
Francja André Gobert
3:6, 6:3, 6:4, 7:5
Zwycięzca 3. 1913 Wimbledon, Londyn Trawiasta Wielka Brytania Herbert Roper-Barrett Wielka Brytania James Parke
Wielka Brytania Ethel Thomson Larcombe
3:6, 5:3, krecz
Finalista 1. 1914 Wimbledon, Londyn Trawiasta Wielka Brytania Herbert Roper-Barrett Australia Norman Brookes
Nowa Zelandia Anthony Wilding
1:6, 1:6, 7:5, 6:8

Bibliografia[edytuj]