Charles Grandison Finney

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Charles Finney
Charles Grandison Finney
Charles Finney
Kraj działania Stany Zjednoczone
Data i miejsce urodzenia 29 sierpnia 1792
Warren
Data i miejsce śmierci 16 sierpnia 1875
Oberlin
Ewangelista
Okres sprawowania
Wyznanie prezbiterianizm

Charles Grandison Finney (ur. 29 sierpnia 1792 w Warren, zm. 16 sierpnia 1875 w Oberlin) – amerykański kaznodzieja i lider Drugiego wielkiego przebudzenia[1]. Przedstawiciel ruchu uświęceniowego zwracającego uwagę na konieczność osobistego nawrócenia i pobożnego życia. Chociaż z wyznania był prezbiterianinem, to jednak nie zgadzał się z doktryną starej szkoły kalwińskiej teologii i uważał ją za niebiblijną[2]. Był zwolennikiem chrześcijańskiego perfekcjonizmu, pionierem reform społecznych na rzecz kobiet i czarnoskórej ludności[3]. Był także religijnym pisarzem i prezesem w Oberlin College.

Za młodu był masonem. Porzucił masonerię po nawróceniu na chrześcijaństwo i uznał ją za antytezę chrześcijaństwa[4].

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Charles G. Finney[5] urodził się w mieście Warren w stanie Connecticut[6] jako najmłodsze z siedmiorga dzieci prostych rolników. Nigdy nie uczęszczał do college'u ale jego wysoka postura, przenikliwe oczy, muzyczne umiejętności i zdolności przywódcze zyskiwały mu uznanie wśród ludzi[7]. Studiował i praktykował zawód prawnika, ale po dramatycznym doświadczeniu nawrócenia i przyjęciu chrztu w Duchu Świętym w Adams, w Nowym Jorku, zrezygnował z planu zostania prawnikiem aby głosić ewangelię[8][9]. W wieku 29 lat studiował u George'a Washingtona Gale, aby stać się wyświęconym duchownym Kościoła Prezbiteriańskiego, choć już wtedy miał wiele wątpliwości na temat fundamentalnych doktryn nauczanych w tym Kościele[10].

W 1832 roku przeniósł się do Nowego Jorku, gdzie służył w Chatham Street Chapel, a później założył i głosił w Broadway Tabernakulum Broadway Tabernacle. W 1851-1866 był rektorem Oberlin College w Oberlin w Ohio, na którym w 1835 założył i prowadził wydział teologiczny[11]. W swoim życiu dwukrotnie owdowiał i trzykrotnie się żenił. Pierwszą żoną byłą Lydia Root Andrews (1804–1847), którą poślubił w 1824 r. W 1848 poślubił Elizabeth Ford Atkinson (1799–1863). W 1865 poślubił Rebecce Allen Rayl (1824–1907). Wszystkie trzy żony wspierały go w pracy ewangelizacyjnej, towarzysząc mu w podróżach. Miał sześcioro dzieci, których matką była jego pierwsza żona.

Następcy[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Barry Hankins, The Second Great Awakening and the Transcendentalists. Westport, Connecticut: Greenwood Press, 2004: 137. ISBN 0-313-31848-4
  2. Memoirs, His Doctrinal Education and Other Experiences at Adams
  3. Charles E. Hambrick-Stowe, Charles G. Finney and the spirit of American Evangelicalism (1996) s. 199
  4. Charles E. Hambrick-Stowe, Charles G. Finney and the spirit of American Evangelicalism (1996) s. 112
  5. http://www.geni.com/people/Charles-Finney/6000000005696219006 (dostęp: 31 marzec 2012).
  6. , Charles Finney miejsce urodzenia ang., dostęp październik 2008
  7. Birth and early education (Urodzenie i wczesna edukacja) ang.
  8. Memoirs, Conversion to Christ (Wspomnienia nawrócenia) ang.
  9. Memoirs, Beginning of His Work (Wspomnienia z początków pracy) ang.
  10. Memoirs, His Doctrinal Education and Other Experiences at Adams ang.
  11. (1792-1875). W: Randall Herbert Balmer: Encyclopedia of Evangelicalism. Baylor University Press, 2004, s. 262. ISBN 193279204X.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]