Charles Smith (ur. 1965)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy amerykańskiego koszykarza. Zobacz też: inne osoby o tym nazwisku.
Charles Smith
#6, #32, #54
silny skrzydłowy
Pełne imię i nazwisko Charles Daniel Smith
Data i miejsce urodzenia 16 lipca 1965
Bridgeport, Connecticut
Obywatelstwo  Stany Zjednoczone
Wzrost 208 cm
Masa ciała 104 kg
Kariera
Aktywność 1988–1998
Szkoła średnia Warren Harding (Bridgeport)
College University of Pittsburgh
Draft 1988, numer: 3
Philadelphia 76ers
  1. Mecze w lidze aktualne na 13 stycznia 2014.

Charles Daniel Smith (ur. 16 lipca 1965 w Bridgeport) – amerykański koszykarz występujący na pozycji silnego skrzydłowego. W latach 1988-97 rozegrał 9 sezonów w NBA, reprezentując barwy Los Angeles Clippers, New York Knicks i San Antonio Spurs. Mistrz Świata (1986) oraz brązowy medalista Igrzysk Olimpijskich w Seulu (1988).

Kariera w NBA[edytuj | edytuj kod]

W naborze do NBA (28 czerwca 1988) został wybrany przez Philadelphia 76ers jako trzeci w kolejności (za Dannym Manningiem i Rikiem Smitsem). Jeszcze tego samego dnia oddano go do Los Angeles Clippers, gdzie spędził 4 sezony, uzyskując w 272 spotkaniach sezonu regularnego średnie 18,4 punktu, 5,8 zbiórki i 1,4 bloku na mecz. W 1989 wybrano go do pierwszej drużyny debiutantów. Podczas meczu przeciwko Denver Nuggets (1 grudnia 1990 roku) zdobył 52 punkty, co jest do dziś (sezon 2013-14) rekordem klubu. W 1992 pomógł drużynie awansować do playoffów, ale Clippers nie sprostali w pierwszej rundzie Utah Jazz (2-3).

We wrześniu 1992 w wymianie pomiędzy trzema klubami przeniósł się do Nowego Jorku. W Knicks występował przez 3,5 roku, awansując trzykrotnie do rozgrywek finałowych, w tym finału NBA przegranego z Houston Rockets 3-4 (1994).

Do historii NBA przeszło jego zagranie w 5. meczu finału Konferencji Wschodniej przeciwko Chicago Bulls (1993), w którym, stojąc na 12 sekund przed końcem spotkania przed szansą zdobycia zwycięskich punktów (Knicks przegrywali 94-95) i zapewnienia swojej ekipie prowadzenia 3-2 w serii rozgrywanej do 4 zwycięstw, dał się aż czterokrotnie zablokować Michaelowi Jordanowi, Scottiemu Pippenowi i Horace'owi Grantowi. W wyniku nieskuteczności Smitha grający we własnej hali nowojorczycy ponieśli porażkę 94-97, która ułatwiła Bulls wyeliminowanie ich już w kolejnym meczu rozegranym w Chicago.

W trakcie sezonu 1995/96 został przekazany do San Antonio Spurs, gdzie w wyniku kontuzji rozegrał podczas 2 lat tylko 51 meczów, uzyskując średnie 7,7 punktu i 5,2 zbiórki. W styczniu 1998 został zwolniony, po czym zakończył sportową karierę.

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

NCAA[edytuj | edytuj kod]

  • Zawodnik Roku konferencji Big East (1988)
  • Zaliczony do składu All-American Second Team (1988 przez NABC)
  • Uczelnia z Pittsburgha zastrzegła należący do niego numer 32

NBA[edytuj | edytuj kod]

Reprezentacja[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. NBA Championships: Year by Year Champions (ang.). landofbasketball.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  2. All-Rookie Teams (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  3. NBA Rookies of the Month (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  4. TENTH WORLD CHAMPIONSHIP -- 1986 (ang.). usab.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  5. Games of the XXIVth Olympiad -- 1988 (ang.). usab.com. [dostęp 2 lipca 2014].