Charles Smith (ur. 1965)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy amerykańskiego koszykarza. Zobacz też: inne osoby o tym nazwisku.
Charles Smith
Smith w maju 2016.
Smith w maju 2016.
#6, #32, #54
silny skrzydłowy
Pełne imię i nazwisko Charles Daniel Smith
Data i miejsce urodzenia 16 lipca 1965
Bridgeport
Wzrost 208 cm
Masa ciała 104 kg
Kariera
Aktywność 1988–1998
Szkoła średnia Warren Harding (Bridgeport)
College University of Pittsburgh (1984–1988)
Draft 1988, numer: 3
Philadelphia 76ers
  1. Mecze w lidze aktualne na 13 stycznia 2014.

Charles Daniel Smith (ur. 16 lipca 1965 w Bridgeport) – amerykański koszykarz występujący na pozycji silnego skrzydłowego. W latach 1988-1997 rozegrał 9 sezonów w NBA, reprezentując barwy Los Angeles Clippers, New York Knicks i San Antonio Spurs. Mistrz Świata (1986) oraz brązowy medalista Igrzysk Olimpijskich w Seulu (1988).

W 1984 wystąpił w meczu gwiazd amerykańskich szkół średnich - McDonald’s All-American[1].

Kariera w NBA[edytuj | edytuj kod]

W naborze do NBA (28 czerwca 1988) został wybrany przez Philadelphia 76ers jako trzeci w kolejności (za Dannym Manningiem i Rikiem Smitsem). Jeszcze tego samego dnia oddano go do Los Angeles Clippers, gdzie spędził 4 sezony, uzyskując w 272 spotkaniach sezonu regularnego średnie 18,4 punktu, 5,8 zbiórki i 1,4 bloku na mecz. W 1989 wybrano go do pierwszej drużyny debiutantów. Podczas meczu przeciwko Denver Nuggets (1 grudnia 1990 roku) zdobył 52 punkty, co jest do dziś (sezon 2013-14) rekordem klubu. W 1992 pomógł drużynie awansować do playoffów, ale Clippers nie sprostali w pierwszej rundzie Utah Jazz (2-3).

We wrześniu 1992 w wymianie pomiędzy trzema klubami przeniósł się do Nowego Jorku. W Knicks występował przez 3,5 roku, awansując trzykrotnie do rozgrywek finałowych, w tym finału NBA przegranego z Houston Rockets 3-4 (1994).

Do historii NBA przeszło jego zagranie w 5. meczu finału Konferencji Wschodniej przeciwko Chicago Bulls (1993), w którym, stojąc na 12 sekund przed końcem spotkania przed szansą zdobycia zwycięskich punktów (Knicks przegrywali 94-95) i zapewnienia swojej ekipie prowadzenia 3-2 w serii rozgrywanej do 4 zwycięstw, dał się aż czterokrotnie zablokować Michaelowi Jordanowi, Scottiemu Pippenowi i Horace'owi Grantowi. W wyniku nieskuteczności Smitha grający we własnej hali nowojorczycy ponieśli porażkę 94-97, która ułatwiła Bulls wyeliminowanie ich już w kolejnym meczu rozegranym w Chicago.

W trakcie sezonu 1995/96 został przekazany do San Antonio Spurs, gdzie w wyniku kontuzji rozegrał podczas 2 lat tylko 51 meczów, uzyskując średnie 7,7 punktu i 5,2 zbiórki. W styczniu 1998 został zwolniony, po czym zakończył sportową karierę.

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

NCAA[edytuj | edytuj kod]

  • Uczestnik turnieju NCAA (1985, 1987, 1988)
  • Mistrz sezonu regularnego konferencji Big East (1987, 1988)
  • Zawodnik Roku konferencji Big East (1988)
  • Zaliczony do II składu All-American (1988 przez NABC)
  • Uczelnia z Pittsburgha zastrzegła należący do niego numer 32

NBA[edytuj | edytuj kod]

Reprezentacja[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1984 McDonalds All-American Rosters (ang.). realgm.com. [dostęp 7 września 2018].
  2. NBA Championships: Year by Year Champions (ang.). landofbasketball.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  3. All-Rookie Teams (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  4. NBA Rookies of the Month (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  5. TENTH WORLD CHAMPIONSHIP -- 1986 (ang.). usab.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  6. Games of the XXIVth Olympiad -- 1988 (ang.). usab.com. [dostęp 2 lipca 2014].