Chinornik mandaryński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Chinornik mandaryński[1]
Lasiopodomys mandarinus[2]
Milne-Edwards, 1871
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd gryzonie
Podrząd myszokształtne
Nadrodzina myszowe
Rodzina chomikowate
Podrodzina karczowniki
Rodzaj chinornik[1]
Gatunek chinornik mandaryński
Synonimy
  • Microtus kishidai (Mori, 1930)
  • Microtus pullus (Miller, 1911)
  • Microtus vinogradovi Fetisov, 1936
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Chinornik mandaryński[1] (Lasiopodomys mandarinus) – gatunek gryzonia z rodziny chomikowatych, występujący we wschodniej Azji[3][4]. Gatunek został opisany naukowo w 1871 roku przez H. Milne-Edwardsa[4].

Biologia[edytuj | edytuj kod]

Lasiopodomys mandarinus żyje na Dalekim Wschodzie Azji. Występuje w północno-wschodnich Chinach, w zachodniej części Półwyspu Koreańskiego i przy granicy chińsko-koreańskiej, w rosyjskiej Buriacji i w centrum Mongolii. W zachodniej części zasięgu występuje podgatunek L. m. vinogradovi[3].

Gryzonie te zamieszkują tereny skaliste, łąki i stepy, od nizin do wysokości 3000 m n.p.m. w górach. Przeważnie występują z dala od lasów, za to w bliskości źródeł wody, szczególnie w gęstym poszyciu na wybrzeżach jezior i cieków wodnych. Żywią się głównie podziemnymi częściami roślin, rzadziej jedzą rośliny zielone. Żyją w grupach rodzinnych liczących od 3 do 22 osobników (średnio 8,7), zamieszkujących wspólną norę. Latem grupy te najczęściej zawierają jednego samca na jedną-dwie płodne samice oraz młode z 1–3 pokoleń. Okres rozrodczy trwa od marca do sierpnia, w miocie przeważnie rodzą się 2–4 młode[3].

Populacja[edytuj | edytuj kod]

W Chinach i Rosji gryzoń ten jest pospolity i jest uznawany za gatunek najmniejszej troski; w Mongolii ok. 1% zasięgu obejmują tereny chronione. Może mu grozić utrata środowisk wskutek nadmiernego wypasu trzody, suszy i wysychania źródeł wody, czy to wskutek naturalnych procesów, czy to aktywności ludzkiej. Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody zaleca dalsze monitorowanie i ochronę środowisk tego gatunku[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Systematyka i nazwy polskie za: Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 236. ISBN 978-83-88147-15-9.
  2. Lasiopodomys mandarinus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  3. a b c d e Lasiopodomys mandarinus. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  4. a b Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Lasiopodomys mandarinus. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 2015-08-21]