Chlastawa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Chlastawa
Kościół pw. Narodzenia NMP
Kościół pw. Narodzenia NMP
Państwo  Polska
Województwo lubuskie
Powiat świebodziński
Gmina Zbąszynek
Liczba ludności (2015) 154[1]
Strefa numeracyjna (+48) 68
Tablice rejestracyjne FSW
SIMC 0916911
Położenie na mapie województwa lubuskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubuskiego
Chlastawa
Chlastawa
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Chlastawa
Chlastawa
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Chlastawa
Chlastawa
Ziemia 52°14′40″N 15°50′06″E/52,244444 15,835000

Chlastawa (niem. Klastawe[2]) – wieś w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie świebodzińskim, w gminie Zbąszynek.

Z 1418 roku pochodzi pierwsza wzmianka o wsi Chlastawa, a jej przynależność do parafii w Kosieczynie odnotowano w 1510 roku. Miejscowość z początkiem XVII wieku staje się własnością rodów Brudzewskich i Szlichtyngów - przedstawicieli protestanckiej szlachty, ale już w 1623 roku wieś przechodzi w ręce Radislausa Miesitschka, a następnie jego synów[2]. Dzięki fundacji Radislausa w 1637 roku wzniesiono graniczny kościół służący m.in. protestantom pochodzącym ze Śląska. Świątynia została uszkodzona i splądrowana w czasie najazdu szwedzkiego. W 1663 roku doszło do ponownej konsekracji. Wówczas wyposażono kościół w nową chrzcielnicę oraz dzwony. Ponadto w roku 1680 namalowano we wnętrzu polichromie, umieszczając je m.in. na loży kolatorskiej przeznaczonej dla rodziny Miesitschek[2].

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa zielonogórskiego.

Zabytki[edytuj]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[3]:

  • kościół ewangelicki, obecnie rzymsko-katolicki filialny pod wezwaniem Narodzenia NMP, drewniany, z 1637 roku, przebudowany w 1692 roku, w końcu XIX wieku. Jest to salowa budowla, zamknięta trójbocznie od wschodu, z wzniesioną od zachodu wieżą i zakrystią od wschodu[4]. Kruchta znajduje się po stronie północnej, zaś po południowej kaplica. Dach gontowy nakrywa całość, korpus z częścią prezbiterialną wielospadowy, zaś wieżę strzelisty hełm ośmioboczny. Umieszczone zostały w ścianach świątyni prostokątne okna. Wnętrze kościoła, z trójbocznie zamkniętym prezbiterium, przykrywa pozorne sklepienie kolebkowe z odsłoniętymi elementami konstrukcyjnymi więźby dachowej[4]. Siedemnastowieczną polichromią są pokryte elementy drewniane, przedstawiającą sceny Sądu Ostatecznego oraz motywy roślinne. Zachowały się tu empory oraz siedemnastowieczna ambona, chrzcielnica i epitafia. Loża kolatorska o parapecie podzielonym kanelowanymi pilastrami znajduje się nad północnym przedsionkiem. Sceny Narodzenia, Ecce Homo i Zmartwychwstania umieszczono w płycinach pomiędzy pilastrami. Empora muzyczna ma parapet o podziałach oraz sposobie dekoracji nawiązujących do parapetu loży. Ołtarz, główny, wstawiony po II wojnie światowej, pochodził z Miedzichowa, w latach osiemdziesiątych XX wieku został przekazany do świątyni w Kręcku[4].
  • dzwonnica-bramka, drewniany, z 1690 roku. Posiada szkieletową konstrukcję, jest oszalowana od zewnątrz i nakryta dachem gontowym. Obiekt posiada formę nałożonych na siebie dwóch prostopadłościanów przedzielonych czterospadowym dachem. Dachem namiotowym jest zwieńczona dzwonnica [4].
  • cmentarz przykościelny, z XVII wieku

Galeria[edytuj]

Przypisy

  1. Strona Internetowa Gminy Zbąszynek. [dostęp 23.03.2016].
  2. a b c Garbacz 2011 ↓, s. 190.
  3. Rejestr zabytków nieruchomych woj. lubuskiego - stan na 31.12.2012 r.. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 20.2.13]. s. 79.
  4. a b c d Garbacz 2011 ↓, s. 191.

Bibliografia[edytuj]

  • Krzysztof Garbacz: Przewodnik po zabytkach województwa lubuskiego tom 1. Zielona Góra: Agencja Wydawnicza „PDN”, 2011, s. 190-191. ISBN 978-83-919914-8-0.


Linki zewnętrzne[edytuj]