Przejdź do zawartości

Chlorek benzoilu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Chlorek benzoilu
Ogólne informacje
Charakterystyka fizyczna
bezbarwna ciecz[1] o ostrej woni[2]
Wzór Hilla

C7H5ClO

Inne wzory

C6H5COCl

Masa molowa

140,57 g/mol

Identyfikacja
Numer CAS

98-88-4

PubChem

7412

Podobne związki
Podobne związki

chlorek acylu, chlorek oksalilu, chlorek benzalu, chloroacetofenon, chlorek benzylu, tlenochlorek węgla

Pochodne

kwas benzoesowy PhCOOH
benzamid PhCONH2
acetofenon PhCOCH3

Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Chlorek benzoiluorganiczny związek chemiczny, pochodna kwasu benzoesowego.

Właściwości

[edytuj | edytuj kod]

Należy do klasy chlorków kwasowych kwasów karboksylowych[6]. Ulega hydrolizie, rozkładając się na kwas benzoesowy i chlorowodór (kwas solny).

Otrzymywanie

[edytuj | edytuj kod]

Otrzymywany przez chlorowanie kwasu benzoesowego, np. pentachlorkiem fosforu[7] lub chlorkiem sulfurylu.

Stosowany do benzoilowania alkoholi, amin i innych nukleofilowych grup funkcyjnych[8][9] oraz jako półprodukt w syntezie organicznej[10], np. przy otrzymywaniu barwników[2].

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. 1 2 3 4 5 6 Chlorek benzoilu (nr 240540) – karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich (Merck) na obszar Polski. [dostęp 2012-04-19].
  2. 1 2 Encyklopedia popularna. Wyd. II. T. I. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1983, s. 262. ISBN 83-01-00000-7.
  3. 1 2 3 4 5 David R. Lide (red.), CRC Handbook of Chemistry and Physics, wyd. 90, Boca Raton: CRC Press, 2009, s. 3-40, ISBN 978-1-4200-9084-0 (ang.).
  4. 1 2 Farmakopea Polska X, Polskie Towarzystwo Farmaceutyczne, Warszawa: Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, 2014, s. 4276, ISBN 978-83-63724-47-4, OCLC 903979769.
  5. Chlorek benzoilu (nr 240540) (ang.) – karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich (Merck) na obszar Polski. [dostęp 2012-04-19].(przeczytaj, jeśli nie wyświetla się prawidłowa wersja karty charakterystyki)
  6. Podręczny słownik chemiczny, Romuald Hassa (red.), Janusz Mrzigod (red.), Janusz Nowakowski (red.), Katowice: Videograf II, 2004, s. 72, ISBN 83-7183-240-0, OCLC 749698778.
  7. Dieter Seebach, Robert Haessig, Jozef Gabriel. Low-Temperature 13C-NMR. Spectroscopy of Organolithium Derivatives. – 13C,6Li-Coupling, a Powerful Structural Information. „Helvetica Chimica Acta”. 66 (1), s. 308–337, 1983. DOI: 10.1002/hlca.19830660128.
  8. Artur I. Vogel: Preparatyka organiczna. Wyd. 4. Warszawa: Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, 1964, s. 593–595.
  9. Theodora W. Greene, Peter G.M. Wuts: Protective groups in organic synthesis. New York: Wiley, 1999, s. 173–176, 482. ISBN 0-471-16019-9.
  10. Preps in which benzoyl chloride appears. Organic Syntheses. [dostęp 2011-03-03].