Chlorostilbon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Chlorostilbon[1]
Gould, 1853[2]
Ilustracja
Przedstawiciel rodzaju – złocik czarnodzioby (Ch. melanorhynchus)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd krótkonogie
Rodzina kolibrowate
Podrodzina kolibry
Plemię Trochilini
Rodzaj Chlorostilbon
Typ nomenklatoryczny

Chlorostilbon prasinus Gould, 1853 (= Trochilus pucherani Bourcier, 1843)[a]

Synonimy
Gatunki

zobacz opis w tekście

Chlorostilbonrodzaj ptaka z podrodziny kolibrów (Trochilinae) w rodzinie kolibrowatych (Trochilidae).

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Ameryce (Kostaryka, Panama, Kolumbia, Wenezuela (włącznie z Margaritą), Aruba, Curaçao, Bonaire, Trynidad i Tobago, Gujana, Surinam, Gujana Francuska, Brazylia, Ekwador, Peru, Boliwia, Paragwaj, Urugwaj i Argentyna)[8].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała 6,5–10,5 cm; masa ciała 2,1–4,5 g[8].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

  • Mellisuga: łac. mel, mellis „miód”, od gr. μελι meli, μελιτος melitos „miód”; sugere „ssać”[9]. Gatunek typowy: Mellisuga cayanensis Schäffer, 1789 (= Trochilus mellisugus Linnaeus, 1758); młodszy homonim Mellisuga Brisson, 1760 (Trochilidae).
  • Chlorostilbon: gr. χλωρος khlōros „zielony”; στιλβων stilbōn, στιλβοντος stilbontos „świecący”, epitet planety Merkury (por. στιλβη stilbē „lampa”)[10].
  • Chlorolampis: gr. χλωρος khlōros „zielony”; λαμπω lampō „świecić, błyszczeć”[11]. Gatunek typowy: Trochilus gibsoni Fraser, 1840.
  • Panychlora: gr. πανυ panu „doskonale, niezmiernie”, od πας pas, παν pan „wszystko”; χλωρος khlōros „zielony”[12]. Gatunek typowy: Smaragditis euchloris Reichenbach, 1854 (= Trochilus alice Bourcier & Mulsant, 1848).
  • Prasitis: gr. πρασιτις prasitis „szmaragd”, od πρασον prason „por”[13]. Gatunek typowy: Ornismya prasina Lesson, 1829 (= Trochilus mellisugus Linnaeus, 1758).
  • Chrysomirus: późnołac. chrysos „złoto”, od gr. χρυσος khrusos „złoto”; łac. mirus „cudowny”[14]. Gatunek typowy: Trochilus chrysogaster Bourcier, 1843[b].
  • Merion: w mitologii greckiej Merion, był bratem Jazona, słynnym ze swego bogactwa[15]. Gatunek typowy: Chlorestes haeberlinii Reichenbach, 1854 (= Trochilus mellisugus Linnaeus, 1758); młodszy homonim Merion Schinz, 1825 (Cisticolidae).

Podział systematyczny[edytuj | edytuj kod]

Do rodzaju należą następujące gatunki[16]:

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Podgatunek Ch. lucidus.
  2. Podgatunek Ch. gibsoni.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Chlorostilbon, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. J. Gould: A monograph of the Trochilidæ, or family of humming-birds. Cz. 5. London: Printed by Taylor and Francis, 1861, s. ryc. 355 i tekst. (ang.)
  3. J.Ch. Schäffer: Museum ornithologicum exhibens enumerationem et descriptionem avium quas nova prorsus ratione sibi paratas in museo suo asservat Jacobus Christianus Schaeffer. Ratisbonae: 1789, s. 41. (łac.)
  4. Cabanis i Heine 1860 ↓, s. 47.
  5. a b Cabanis i Heine 1860 ↓, s. 49.
  6. Mulsant i Verreaux 1876 ↓, s. 63, 102.
  7. Mulsant i Verreaux 1876 ↓, s. 92.
  8. a b K.L. Schuchmann: Family Trochilidae (Hummingbirds). W: J. del Hoyo, A. Elliott & J. Sargatal: Handbook of the Birds of the World. Cz. 5: Barn-owls to Hummingbirds. Barcelona: Lynx Edicions, 1999, s. 573, 575–577. ISBN 84-87334-25-3. (ang.)
  9. Jobling 2020 ↓, s. Mellisuga.
  10. Jobling 2020 ↓, s. Chlorostilbon.
  11. Jobling 2020 ↓, s. Chlorolampis.
  12. Jobling 2020 ↓, s. Panychlora.
  13. Jobling 2020 ↓, s. Prasitis.
  14. Jobling 2020 ↓, s. Chrysomirus.
  15. Jobling 2020 ↓, s. Merion.
  16. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Plemię: Trochilini Vigors, 1825 (wersja: 2020-03-01). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2020-03-24].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. J. Cabanis & F. Heine: Museum Heineanum: Verzeichniss der ornithologischen Sammlung des Oberamtmann Ferdinand Heine, auf Gut St. Burchard vor Halberstadt. Cz. 3: Schrillvögel. Halberstadt: In Commission bei R. Frantz, 1860. (niem.)
  2. É. Mulsant & Verreaux: Histoire naturelle des oiseaux-mouches, ou, Colibris constituant la famille des trochilidés. Cz. 2. Lyon: Au Bureau de la Société Linnéenne, 1876, s. 1–327. (fr.)
  3. J.A. Jobling: Key to Scientific Names in Ornithology. W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D.A. Christie & E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2020. [dostęp 2020-03-24]. (ang.)