Chodzenie po ogniu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Próba ognia na Sri Lance
Chodzenie po rozrzażonych węglach w Polsce

Chodzenie po ogniu lub próba ognia (ang.: Firewalking) – akt przejścia boso po rozżarzonych węglach lub rozgrzanych kamieniach. Próba ognia w wielu kulturach jest praktykowana jako test lub dowód wiary. Pierwsze zapisy dotyczące rytualnego chodzenia boso po ogniu pojawiają się w zapisach z ok. 1200 lat p.n.e.[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Recepcja w świecie[edytuj | edytuj kod]

Różne formy tego obrzędu są obecne w kulturach wielu narodów na całym świecie, od Grecji do Chin:

  • pokazy umiejetności fakirów
  • próba ognia stosowana podczas seminariów - najczęściej o charakterze motywacyjnym, w celu podniesienia wiary we własne możliwości oraz jako sposób na przełamywanie psychicznych oporów.

Stosowana jest także jako obrzęd oczyszczenia, uzdrowienia, odnowienia (odrodzenia) oraz przejaw transcendencji.

Opis wykonania[edytuj | edytuj kod]

Ścieżka ognia

Do przygotowania ścieżki ognia, dla grupy ok. 20 osób, potrzeba około 1 kubika suchego, liściastego drewna, najlepiej z brzozy, buku, olchy lub wierzby. Drewno do przygotowania żaru, należy pociąć na drobne kawałki. Następnie z przygotowanego drewna układa się w stos, tak aby możliwie szybko całe drewno zaczęło się równomiernie palić. Ognisko powinno palić się do czasu, kiedy zostanie sam żar i nie ma już jasnożółtych płomieni. Następnie należy przegarnąć kilkakrotnie cały żar, aby wydobyć na wierzch zwęglone drewno że środka i wystawić je na działanie tlenu. Kiedy stos żaru zaczyna się przykrywać popiołem i świeci równomiernie na czerwono, można przystąpić do przygotowania ścieżki.

Ścieżka powinna mieć długość 8 lub 10 kroków, tak aby każda stopa stanęła na ogniu 4 lub 5 razy. Szerokość ścieżki zależy od ilości przygotowanego żaru, ale powinna mieć minimum 0,7 m, przy grubości warstwy ok. 5 cm.

Zagrożenia[edytuj | edytuj kod]

  • może dojść do poparzeń, kiedy stopy pozostają w kontakcie z żarem przez dłuższy czas, umożliwiając odprowadzenie nadmiaru ciepła z węgla,
  • nie należy używać desek lub drewna z rozbiórki, w którym mogą być gwoździe (przebicie stopy, skaleczenia). Metal jest szczególnie niebezpieczny, ponieważ ma on wysoką przewodność cieplną (poparzenia),
  • wypalony węgiel nie powinien być mokry, ponieważ zwiększa to jego pojemność cieplną (gorzej oddaje temperaturę do otoczenia),
  • stopy nie powinny być mokre lub spocone, ze względu na możliwość przyklejenia się drobinek żaru (dłuższy kontakt ze źródłem wysokiej temperatury),
  • przy zbyt grubej warstwie żaru (więcej niż 5 cm) istnieje możliwość oparzenia wierzchniej części stopy, która jest mniej odporna na temperaturę niż podeszwa,

Recepcja w tradycjach religijnych[edytuj | edytuj kod]

Chodzenie po ogniu praktykowane jest przez:

Recepcja w hinduizmie[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. World's Watch and Learn: Physics Professor Walks on Fire (dostęp 13 kwietnia 2007 r.)
  2. SANGHYANG JARAN DANCE (dostęp: 2 grudnia 2008 r.)
  3. Mateusz Wierciński, 2. Culture and Society , Wokół znaczenia rytuałów ćarak pudźi i przechodzenia przez ogień w Indiach ,366

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]