Choleryk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Choleryk (gr. chole – żółć) – jeden z temperamentów wyróżnianych w teorii humoralnej. Wiązany był z przewagą wpływu żółci na typ konstytucyjny człowieka. Wraz z rozwojem teorii humoralnej od starożytności do średniowiecza i wyróżnianego w niej podziału na cztery elementy, jako kolejne powiązania podawano młodość, lato, ogień (jako jeden z żywiołów), wątrobę, żółcień, smak gorzki. Astrologicznym skojarzeniem były Panna, Lew, Rak i Mars. Podobnie jak w przypadku żółci, miały mu odpowiadać cechy ciepła i wilgoci[1].

Choleryków opisywano jako osoby energiczne, porywcze i nieopanowane. Ich uczucia miały powstawać gwałtownie i przybierać dużą siłę[2].

Pojęcie czterech temperamentów utrzymywało się w protonauce i wczesnej nauce przez stulecia. Johann Caspar Lavater w swojej fizjonomice zakładał, że sangwinika można rozpoznać po kształcie głowy i rysach twarzy[1]. W typologii układu nerwowego Iwana Pawłowa choleryków miał cechować typ silny i niezrównoważony[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Heinz Schott: Kronika medycyny. Warszawa: Wydawnictwo "Kronika", 1994, s. 36, 55, 232, seria: Kronika. ISBN 83-86079-01-0.
  2. a b choleryk, Encyklopedia PWN (pol.).