Chorągiew węgierska Buławy Polnej Koronnej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Chorągiew janczarska/węgierska
Buławy Polnej Koronnej
Historia
Państwo  I Rzeczpospolita
Sformowanie 1717
Rozformowanie 1794
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych Wojska lądowe
Rodzaj wojsk Piechota
Żołnierze chorągwi węgierskiej BPK

Chorągiew Węgierska Buławy Polnej Koronnejoddział piechoty armii koronnej wojska I Rzeczypospolitej istniejąca w latach 1717-1789, następnie wznowiona w 1793.

Formowanie i zmiany organizacyjne[edytuj | edytuj kod]

Chorągwie piechoty węgierskiej były oddziałami przybocznymi hetmanów[1]. Uchwalony na sejmie 1717 roku komput wojska koronnego przewidywał zorganizowanie chorągwi janczarskiej buławy polnej koronnej w sile 150 porcji[2]. W sztabie kompanii służyli: kapitan, porucznik, chorąży, lekarz, profos oraz kilku podoficerów i orkiestrantów[3].

Sejm roku 1776 ułożył nowy etat wojska, zmieniając znacznie jego strukturę. Chorągiew miała liczyć 72 żołnierzy[4]. Etat z 1789 roku przewidywał po 73 osoby w chorągwi[1].

Stanowisko: u boku hetmana polnego koronnego.

Barwa chorągwi[edytuj | edytuj kod]

Żołnierze chorągwi janczarskich, później znów przekształconych na węgierskie, nosili strój zbliżony do wzorów tureckich i węgierskich, przy czym kurtki poszczególnych chorągwi różniły się kolorem[5].

Żołnierze chorągwi węgierskich buławy wielkiej i polnej nosili czerwone suknie, granatowe kamizelki i spodnie. Na głowach mieli kapuzy, z cyframi blaszanymi różnymi dla poszczególnych chorągwi. Krój węgierski.

Żołnierze chorągwi[edytuj | edytuj kod]

Szefowie:

Rotmistrzowie[6]:

  • Bułła (1754-1764),
  • Piotr Tyszkiewicz (1775, dymisja 16 grudnia 1783),
  • Jakub Tyszkiewicz,
  • płk Paprocki (1789),
  • Tyszkiewicz (1793).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bronisław Gembarzewski: Rodowody pułków polskich i oddziałów równorzędnych od r. 1717 do r. 1831. Warszawa: Towarzystwo Wiedzy Wojskowej, 1925.
  • Bronisław Gembarzewski: Żołnierz polski. Ubiór, uzbrojenie i oporządzenie od wieku XI do roku 1960. T.3 od 1797 do 1814 roku. Warszawa: 1964.
  • Mariusz Machynia, Valdas Rakutis, Czesław Srzednicki: Oficerowie wojska Wielkiego Księstwa Litewskiego. Sztab, kawaleria, artyleria, wojska inżynieryjne i piechota. Kraków: Księgarnia Akademicka. Wydawnictwo Naukowe, 1999. ISBN 83-7188-239-4.
  • Jan Wimmer: Historia piechoty polskiej do roku 1864. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1978.