Choroba Ménière’a

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Choroba Ménière'a)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Choroba Ménière’a
morbus Ménière
ICD-10 H81.0

Choroba Ménière’a (idiopatyczny wodniak błędnika; łac. morbus Ménière, ang. Ménière’s disease) – rzadka choroba (częstość wynosi około 50:100 000 osób), której przyczyną jest nadmierne gromadzenie się i wzrost ciśnienia endolimfy w błędniku. Objawia się układowymi zawrotami głowy, szumem usznym i postępującą utratą słuchu.

Chorobę opisał w 1861 roku Prosper Ménière (1799–1862)[1][2].

Objawy[edytuj | edytuj kod]

Początek jest najczęściej nagły. W trakcie napadu pojawiają się objawy:

  • szum w uchu
  • uczucie pełności, rozpierania w uchu,
  • objawy wegetatywne: zblednięcie skóry, zlewne poty,
  • uszkodzenie słuchu.

W wyniku napadów dochodzi do odbiorczego uszkodzenia słuchu. Przytomność jest zawsze zachowana i nie występuje ból głowy, napady występują z różną częstotliwością i mogą trwać od kilku minut do paru dni[3]. Niekiedy może wystąpić tzw. status meniericus, w którym napady trwają nieprzerwanie lub z niewielkimi przerwami przez kilka godzin, a nawet dni.

Rozpoznanie[edytuj | edytuj kod]

Rozpoznanie choroby ustala się na podstawie objawów z wykluczeniem innych ich przyczyn. Wykonywane są badania audiometryczne oraz badania obrazowe (tomografia komputerowa). Istotnym dla rozpoznania jest potwierdzenie głuchoty o charakterze ślimakowym.

Diagnostyka różnicowa[edytuj | edytuj kod]

Chorobę Ménière’a należy różnicować z:

Leczenie[edytuj | edytuj kod]

Leczenie jest wyłącznie objawowe. Stosuje się leki przeciw zawrotom głowy (prometazyna, tietylperazyna), środki odwadniające (hydrochlorotiazyd, acetazolamid), leki poprawiające krążenie w uchu wewnętrznym (betahistyna) oraz poprawiające krążenie krwi w mózgowiu (pentoksyfilina). Zaleca się stosowanie diety niskosodowej[4]. W ciężkich przypadkach, w których farmakoterapia nie przynosi rezultatów, wykonuje się zabieg przecięcia nerwu przedsionkowego, labiryntektomię albo podaje się transtympanalnie gentamycynę.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ménière, P. Maladies de l’oreille interne offrant des symptomes de la congestion cerebral apoplectiforme, Gaz Med de Paris, 1861; 16: 88
  2. Ménière’s disease w bazie Who Named It (ang.)
  3. Witold S. Gumułka., Wojciech Rewerski, Encyklopedia zdrowia, wyd. 6, t. II, Wydawnictwo Naukowe PWN, 1998, s. 1763, ISBN 83-01-11680-3.
  4. Publikacja w otwartym dostępie – możesz ją bezpłatnie przeczytać Carol A Foster, Optimal management of Ménière’s disease, „Therapeutics and Clinical Risk Management”, 11, 2015, s. 301–307, DOI10.2147/TCRM.S59023, ISSN 1176-6336, PMID25750534, PMCIDPMC4348125 [dostęp 2017-08-06].

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.