Choroba Osgooda-Schlattera

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Urazowe uszkodzenie jądra kostnienia guzowatości piszczeli
Obraz MRI T2-zależny kolana w chorobie Osgooda i Schlattera u dorosłego (po przebyciu choroby); strzałka wskazuje ektopowy fragment kości utworzonej w miejscu rozdarcia więzadła rzepki(typ III)
Obraz MRI T2-zależny kolana w chorobie Osgooda i Schlattera u dorosłego (po przebyciu choroby); strzałka wskazuje ektopowy fragment kości utworzonej w miejscu rozdarcia więzadła rzepki(typ III)
ICD-10 M92.5
DiseasesDB 9299
MedlinePlus 001258
MeSH D055034

Choroba Osgooda-Schlattera, nazwy historyczne (łac. necrosis aseptica tuberositas tibiae, apophysitis tuberositatis tibiae, morbus Osgood-Schlatter) – aseptyczne zapalenie guzowatości kości piszczelowej, zapalenie guzowatości k. piszczelowej, choroba Osgood-Schlattera. Choroba należąca do grupy chorób urazowych rosnącego kośćca.

Choroba została po raz pierwszy opisana w roku 1903 niezależnie przez Roberta Bayley Osgooda, amerykańskiego chirurga ortopedę oraz Carla B. Schlattera, szwajcarskiego chirurga[1].

Etiologia[edytuj]

Może występować jedno- lub dwustronnie (częściej jednostronnie). Choroba trwa od kilku miesięcy do kilku lat, w zależności od typu. Choroba polega na uszkodzeniu w różnym stopniu jądra kostnienia nasadowej części guzowatości kości piszczelowej. Elementami towarzyszącymi chorobie jest obrzęk i wzmożone unaczynienie więzadła rzepki, chrząstki powlekającej jądro kostnienia, tkanek kaletki podrzepkowej głębokiej. Typ I – wewnętrzne uszkodzenie jądra kostnienia bez naruszenia ciągłości chrząstki, w której jądro się znajduje. Typ II – uszkodzenie jądra kostnienia ze złamaniem chrząstki poza polem przyczepu więzadła rzepki. Typ III – uszkodzenie jądra kostnienia ze złamaniem chrząstki w polu przyczepu więzadła rzepki.

Epidemiologia[edytuj]

Choroba występuje u dzieci w okresie przed zakończeniem wzrostu kośćca. Najczęściej występuje w okresie dojrzewania u dzieci uczestniczących w sportach mających elementy biegania, skakania oraz szybkich zmian kierunku poruszania się (np: rugby, piłka nożna, koszykówka, łyżwiarstwo, balet itd.)[2][3].

Choroba częściej występuje u chłopców, jednakże występowanie choroby u dziewcząt zwiększa się proporcjonalnie do zwiększania się zaangażowania dziewcząt w aktywnościach sportowych[2]. Grupy wiekowe najczęstszego występowania choroby różnią się w zależności od płci, ponieważ pokwitanie u dziewcząt zaczyna się wcześniej niż u chłopców. Choroba najczęściej występuje u chłopców w wieku od 13 do 14 lat, a u dziewcząt w wieku od 11 do 12 lat[2][4][5].

Objawy i przebieg[edytuj]

Objawem choroby jest ból w okolicy guzowatości kości piszczelowej, nasilający się podczas wysiłku i ucisku.

Leczenie[edytuj]

Leczenie jest objawowe i sprowadza się do stosowania rozciągania mięśnia czworogłowego uda, chłodzenia i niesterydowych leków przeciwzapalnych. W fazie aktywnej przebudowy jądra kostnienia aktywność sportowa powinna zostać ograniczona do minimum.

Przypisy

  1. Whonamedit: Osgood-Schlatter disease (ang.). [dostęp 2016-05-04].
  2. a b c Diseases and Conditions: Osgood-Schlatter disease (ang.). [dostęp 2016-05-04].
  3. U. M. Kujala, M. Kvist, O. Heinonen. Osgood-Schlatter's disease in adolescent athletes. Retrospective study of incidence and duration.. „The American Journal of Sports Medicine”. 13, s. 236–241, lipiec 1985. DOI: 10.1177/036354658501300404. PMID: 4025675 (ang.). 
  4. A. Yashar, R. T. Loder, R. N. Hensinger. Determination of skeletal age in children with Osgood-Schlatter disease by using radiographs of the knee. „Journal of Pediatric Orthopaedics”. 15, s. 298–301, maj/czerwiec 1995. DOI: 10.1097/01241398-199505000-00006. PMID: 7790482 (ang.). 
  5. F. Vreju, P. Ciurea, A. Rosu. Osgood-Schlatter disease—ultrasonographic diagnostic. „Med Ultrason”. 12 (4), s. 336–9, grudzień 2010. PMID: 21210020 (ang.). 

Bibliografia[edytuj]

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.