Choroba kosmiczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Astronauci NASA przygotowują się do przebywania w stanie nieważkości, w samolocie KC-135. Samolot podczas lotu parabolicznego wywołuje krótkie momenty stanu nieważkości[1].

Choroba kosmiczna – zanik czynności motorycznych organizmu spowodowany długotrwałym przebywaniem w stanie nieważkości[2].

Szacuje się, że połowa astronautów cierpi na chorobę kosmiczną[2]. Jej podstawowe objawy, oprócz zaniku czynności motorycznych, to: brak apetytu, nudności i wymioty. Dolegliwości samoistnie ustępują po 2-3 dniach pobytu na Ziemi.

Spośród wszystkich astronautów najgorzej chorobę tę przechodził Edwin Jacob Garn, dlatego żartobliwie nazwano ją "skalą Garna".[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Mixed Up in Space, NASA. science.nasa.gov. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-03-17)]..
  2. a b Tony Quine. Addicted to space: An appreciation of Anousheh Ansari, Part II. „Spaceflight”. 49 (4), s. 144, April 2007. British Interplanetary Society (BIS). ISSN 0038-6340. (ang.). 
  3. "he represents the maximum level of space sickness that anyone can ever attain, and so the mark of being totally sick and totally incompetent is one Garn" https://historycollection.jsc.nasa.gov/JSCHistoryPortal/history/oral_histories/StevensonRE/StevensonRE_5-13-99.htm