Chorostków

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Chorostków
ilustracja
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo  Ukraina
Obwód  tarnopolski
Rejon rejon husiatyński
Powierzchnia 10 km²
Wysokość 320 m n.p.m.
Populacja (2017)
• liczba ludności

6881[1]
Nr kierunkowy +380–3557
Kod pocztowy 48244
Położenie na mapie obwodu tarnopolskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu tarnopolskiego
Chorostków
Chorostków
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Chorostków
Chorostków
Ziemia49°13′N 25°55′E/49,216667 25,916667
Portal Portal Ukraina

Chorostków[2] (ukr. Хоростків, ros. Хоростков) – miasto na Ukrainie, w obwodzie tarnopolskim, w rejonie husiatyńskim, do 1945[3] w Polsce, w województwie tarnopolskim, w powiecie kopyczynieckim, siedziba gminy Chorostków. Ośrodek przemysłu spożywczego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Dawny herb Chorostkowa

Chorostków pierwszy raz wzmiankowano w 1564 roku jako wieś nadaną Jakubowi i Jerzemu Strusom. Jeden z późniejszych właścicieli, Marcin Kalinowski, wybudował tu zamek i w 1632 roku podniósł miejscowość do rangi miasteczka. Następnymi właścicielami Chorostkowa byli Sanguszkowie, a po nich Lewiccy. W XVIII wieku corocznie odbywało się tu 18 targów i jarmarków[4].

W 1890 roku przez Chorostków przeprowadzono linię kolejową Tarnopol-Czortków[4].

W II Rzeczypospolitej miasto w powiecie kopyczynieckim województwa tarnopolskiego. W 1921 roku liczył 6787 mieszkańców, w tym 2591 Ukraińców, 2209 Polaków i 1979 Żydów. W 1931 roku liczba mieszkańców wzrosła do 6924[5].

Po zajęciu Chorostkowa przez Niemców w lipcu 1941 roku SD rozstrzelało 40 Żydów, a w toku pogromu zabito ich co najmniej 110. 1 października 1941 Niemcy rozstrzelali kolejnych 147 Żydów. 30 września 1942 hitlerowcy deportowali 1,2 tys. Żydów do obozu śmierci w Bełżcu, a pozostałych przesiedlili do Kopyczyniec[6].

W kwietniu 1944 roku banderowcy dokonali ataku na miejscowość i zabili 17 Polaków oraz 3 byłych sowieckich żołnierzy[7][5]. W marcu 1945 roku Komitet Ziem Wschodnich wskazywał Chorostków jako jedno z kilku skupisk Polaków w powiecie kopyczynieckim[8].

W 1977 roku Chorostkowowi nadano prawa miejskie[4].

W 1989 liczyło 8811 mieszkańców[9].

W 2013 liczyło 7057 mieszkańców[10].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • Zespół pałacowy: tzw. stary pałac wybudowany w stylu klasycystycznym pod koniec XVIII w. przez Józefa Kalasantego Lewickiego, nowy pałac powstały pod koniec XIX w, stajnia, ujeżdżalnia, XVIII-wieczna brama wjazdowa, pozostałości parku[4]
 Osobny artykuł: Pałac w Chorostkowie.
  • neoklasycystyczna cerkiew z 1887 roku[4]
  • neogotycka kaplica grobowa Lewickich (około 1869 r.), obecnie kościół rzymskokatolicki pw. św. Michała Archanioła[4]
  • ratusz (XIX w.)[4]
  • stacja kolejowa (1890)[4]

Sport[edytuj | edytuj kod]

Zoria (Chorostków) - ukraiński klub piłkarski.

Urodzeni w Chorostkowie[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Чисельність наявного населення України на 1 січня 2017 року. Державна служба статистики України. Київ, 2017. стор.65
  2. Zarządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 28 lutego 1937 r. o ustaleniu urzędowych nazw miast (M.P. z 1937 r. Nr 69, poz. 104).
  3. Ustawa z dnia 31 grudnia 1945 r. o ratyfikacji podpisanej w Moskwie dnia 16 sierpnia 1945 r. umowy między Rzecząpospolitą Polską a Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich o polsko-radzieckiej granicy państwowej (Dz.U. z 1946 r. Nr 2, poz. 5).
  4. a b c d e f g h Grzegorz Rąkowski, Paweł Luboński, Podole. Przewodnik po Ukrainie Zachodniej. Część II, Pruszków: Rewasz, 2006, s. 193-195, ISBN 83-89188-46-5, OCLC 69287000.
  5. a b Henryk Komański, Ludobójstwo dokonane przez nacjonalistów ukraińskich na Polakach w województwie tarnopolskim 1939-1946, Szczepan Siekierka, wyd. Wyd. 2., popr, Wrocław: Nortom, 2006, s. 230-231, ISBN 83-89684-61-6, OCLC 156875487.
  6. Холокост на территории СССР: Энциклопедия, Red. I. A. Altman. Moskwa, 2009, s. 1037. ​ISBN 978-5-8243-1296-6​.
  7. Grzegorz Motyka, Ukraińska partyzantka 1942-1960, Warszawa: Instytut Studiów Politycznych PAN, 2006, s. 388, ISBN 83-88490-58-3, OCLC 838973434.
  8. Lucyna Kulińska: Dzieje Komitetu Ziem Wschodnich na tle losów ludności polskich Kresów w latach 1943-1947. T. I. Kraków, 2002, s. 333. ​ISBN 83-88527-32-0​.
  9. Всесоюзная перепись населения 1989 г. Численность городского населения союзных республик, их территориальных единиц, городских поселений и городских районов по полу
  10. Чисельність наявного населення України на 1 січня 2013 року. Державна служба статистики України. Київ, 2013. стор.95

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Aftanazy Roman: Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej. Województwo ruskie, Ziemia Halicka i Lwowska. T. 7, wyd. 2 przejrzane i uzupełnione. Wrocław, Warszawa: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1995, ss. 39-44. ​ISBN 83-04-03701-7​ całość, ​ISBN 83-04-04229-0​.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]