Choruna strzelista

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Choruna strzelista
Choruna strzelista: zdjęcie
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad magnoliowe
Rząd magnoliowce
Rodzina flaszowcowate
Rodzaj Polyalthia
Gatunek choruna strzelista
Nazwa systematyczna
Polyalthia longifolia (Sonn.) Thwaites
Enum. Pl. Zeyl. 398 1864[2]
Synonimy
  • Guatteria longifolia (Sonn.) Wall.
  • Unona longifolia (Sonn.) Dunal
  • Uvaria altissima Pennant (nom. illeg.)
  • Uvaria longifolia Sonn.[2]

Choruna strzelista[3] (Polyalthia longifolia (Sonn.) Thwaites) – gatunek rośliny z rodziny flaszowcowatych (Annonaceae Juss.). Występuje naturalnie w Indiach oraz na Sri Lance. Poza tym jest uprawiany w innych ciepłych rejonach Azji[4][5].

Morfologia[edytuj]

Liście
Pokrój
Zimozielone drzewo dorastające do 20 m wysokości. Młode pędy są owłosione[5].
Liście
Mają kształt od podłużnie owalnego do owalnie lancetowatego. Mierzą 11–31 cm długości oraz 2,5–8 cm szerokości. Nasada liścia jest od klinowej do rozwartej lub zaokrąglonej. Blaszka liściowa jest falista na brzegu o spiczastym wierzchołku. Ogonek liściowy jest nagi i dorasta do 5–10 mm długości[5].
Kwiaty
Są zebrane w gęste kwiatostanypęczki lub niby baldachy, rozwijają się w kątach pędów. Są siedzące. Pojedynczy kwiat mierzy 1–2 cm średnicy. Działki kielicha mają owalnie trójkątny kształt, są owłosione od zewnętrznej strony i dorastają do 15–30 mm długości. Płatki mają lancetowaty kształt i zielonożółtawą barwę, są rozpostarte, owłosione, osiągają do 13–15 mm długości. Kwiaty mają 20–25 nagich owocolistków o długości 1–2 mm. Podsadki są omszone[5].
Owoce
Pojedyncze mają jajowaty kształt, zebrane po 4–8 w owoc zbiorowy. Są nagie, osadzone na szypułkach. Osiągają 20–25 mm długości i 15 mm szerokości[5].

Biologia i ekologia[edytuj]

Rośnie naturalnie w półsuchych lub wilgotnych strefach klimatów zwrotnikowego i równikowego. Występuje na nizinach lub wyżynach, na obszarach o średnich rocznych niskich temperaturach od 16 do 25°C oraz średnich rocznych wysokich temperaturach od 26 do 34°C, a roczne opady wahają się od 800 do 2500 mm. Sezon suchy trwa maksymalnie 8 miesięcy. Rośnie od 10 do 11 strefy mrozoodporności[6]. Preferuje stanowiska w pełnym nasłonecznieniu lub w półcieniu. Najlepiej rośnie na glebach żyznych, dobrze przepuszczalnych glinach, iłach lub piaskach. Rośnie na podłożu o odczynie od lekko kwaśnego do obojętnego – od 5,5 do 7,5 w skali pH[7]. Kwitnie od maja do czerwca, natomiast owoce dojrzewają od lipca do września[5]. Owoce tego gatunku są pokarmem dla nietoperzy i ptaków, które w ten sposób rozprzestrzeniają nasiona[7].

Zastosowanie[edytuj]

Roślina ozdobna
Jest to jeden z najczęstszych gatunków drzew sadzonych w parkach i przy ulicach miast w tropikalnej Azji, szczególnie w obszarach, gdzie występuje klimat monsunowy[5].
Drewno
Jest średnio ciężkie (około 590 kg/m³) i ma żółto-białą lub szaro-białą barwę. Nadaje się tylko do wytwarzania zapałek i ołówków, choć wykonywane są także z niego różne części bębnów muzycznych w niektórych częściach jego rodzimego zasięgu[7].
Medycyna
W tradycyjnym systemie indyjskiej medycyny roślina jest używana do leczenia przeciwko gorączce, chorobom skóry czy nadciśnieniu, a w Nigerii także jako lek na cukrzycę. Kora jest dobrym źródłem błonnika[8].

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2009-06-01].
  2. a b Polyalthia longifolia (Sonn.) Thwaites (ang.). The Plant List. [dostęp 6 czerwca 2016].
  3. Jolanta i Karol Węglarscy: Rośliny dalekiej Azji. Szkice etnobotaniczne. Poznań: Bogucki Wydawnictwo naukowe, 2006, s. 222-223. ISBN 83-60247-27-7.
  4. BOLDS: Map of specimen collection locations for Polyalthia longifolia (ang.). Encyclopedia of Life. [dostęp 6 czerwca 2016].
  5. a b c d e f g Polyalthia longifolia (fr.). Plantes & botanique. [dostęp 6 czerwca 2016].
  6. Kirsten Albrecht Llamas: Tropical Flowering Plants. A Guide to Identification and Cultivation. Portland: Timber Press, 2003, s. 61-62. ISBN 0-88192-585-3. (ang.)
  7. a b c Polyalthia longifolia (ang.). iplantz.com. [dostęp 6 czerwca 2016].
  8. Indian tree (ang.). stuartxchange.com. [dostęp 6 czerwca 2016].