Chotylub

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł 50°14′21″N 23°13′38″E
- błąd 39 m
WD 50°15'N, 23°15'E, 50°14'16.73"N, 23°13'35.90"E
- błąd 2324 m
Odległość 2133 m
Chotylub
wieś
Ilustracja
Kościół filialny św. Jadwigi Królowej
Państwo  Polska
Województwo  podkarpackie
Powiat lubaczowski
Gmina Cieszanów
Liczba ludności (2011) 427[1][2]
Strefa numeracyjna 16
Kod pocztowy 37-611
Tablice rejestracyjne RLU
SIMC 0600042
Położenie na mapie gminy Cieszanów
Mapa lokalizacyjna gminy Cieszanów
Chotylub
Chotylub
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Chotylub
Chotylub
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Chotylub
Chotylub
Położenie na mapie powiatu lubaczowskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu lubaczowskiego
Chotylub
Chotylub
Ziemia50°14′21″N 23°13′38″E/50,239167 23,227222

Chotylub (w latach 1977–1981 Lubice) – wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie lubaczowskim, w gminie Cieszanów[3][4]. Leży w dolinie Brusienki na Płaskowyżu Tarnogrodzkim.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa przemyskiego. W latach 1977–1981 nosiła czasowo nazwę Lubice.

Wieś powstała w roku 1565 i do II wojny światowej zamieszkana była w połowie przez ludność narodowości ukraińskiej. Pierwszą cerkiew zbudowano w II poł. XVII w., następną w 1693 r. a obecna powstała na tym samym miejscu w 1888 r., być może z zachowaniem elementów starszej budowli. W latach 1944–1945 Chotylub doznał wielu zniszczeń wskutek walk z oddziałami UPA.

We wsi znajduje się zabytkowa, drewniana greckokatolicka cerkiew pw. Pokrow Najświetszej Marii Panny. Położona jest na nieznacznym wzniesieniu pośrodku wsi przy drodze z Cieszanowa do Brusna.

Po wysiedleniu ludności ukraińskiej cerkiew wykorzystywana była od 1947 r. jako kościół filialny parafii w Cieszanowie pw. Opieki NMP. Była remontowana na przełomie lat 60. i 70. XX w. a w roku 1986 dobudowano do babińca nieproporcjonalnie duży przedsionek. Po zbudowaniu nowego, murowanego kościoła w roku 2001 stoi zamknięta.

Na wschodnim krańcu wsi znajduje się nieczynny cmentarz greckokatlicki, ogrodzony drutem kolczastym na kamiennych słupkach, zarastający lasem. Jest tu wiele starych nagrobków bruśnieńskich oraz odnowione i ogrodzone drewnianym płotkiem okazałe nagrobki właścicieli Chotylubia – Zarzyckich.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Paweł Wład, Marek Wiśniewski, Roztocze Wschodnie, Wyd. Nauk. Turyst. i Eduk., Mielec 2004

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]