Christian Hohenlohe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Christian Kraft zu Hohenlohe-Öhringen

Christian Hohenlohe właściwie Christian Kraft, Fürst zu Hohenlohe-Öhringen, Herzog von Ujest (ur. 21 marca 1848 w Öhringen, zm. 14 maja 1926 w Somogyszob w komitacie Somogy) – syn Hugona zu Hohenlohe-Öhringen oraz Pauliny von Fürstenberg, potomek ks. Fryderyka Ludwika Hohenlohe. Książę, generał, polityk, właściciel dóbr ziemskich na Dolnym i Górnym Śląsku oraz na Węgrzech, w tym w Tatrach. Przemysłowiec górnośląski. Żonaty z Otylią, księżną Lubraniec-Dąmbski, z domu Brauns.

Uczestnik sporu przed sądem polubownym w Grazu pomiędzy nim a hrabią Władysławem Zamoyskim o Morskie Oko, który przegrał.

Ukończył Akademię Rycerską w Legnicy i prawo na Uniwersytecie w Bonn. Stopień generalski uzyskał podczas wojny francusko-pruskiej w latach 1870–1871. W 1899 r. wybudował kopalnię węgla kamiennego na Brynowie (dziś w granicach Katowic) – Oheimgrube. W 1905 r. sprzedał swoje zakłady przemysłowe za 44 mln marek i roczną rentę w wysokości 4 mln marek spółce akcyjnej Hohenlohe Werke A.G. z siedzibą na Wełnowcu.

Znany był z wystawnego trybu życia. Gośćmi w jego rodowej siedzibie w Sławięcicach byli cesarze Wilhelm II i Mikołaj II. Po I wojnie, aby uniknąć wpłacenia specjalnego podatku, przekazał 15% akcji Hohenlohe Werke A.G. polsko-francuskiej spółce Skarboferm.

Zmarł bezdzietnie, majątek po nim odziedziczył młodszy brat Hans von Hohenlohe.

Zobacz też[edytuj]

Literatura[edytuj]

  • Volker Stalmann, Christian Kraft zu Hohenlohe-Öhringen (1848–1926). „Leben wie Lukull.“ In: Alma Hannig, Martina Winkelhofer-Thyri (Hrsg.): Die Familie Hohenlohe. Eine europäische Dynastie im 19. und 20. Jahrhundert. Verlag Böhlau, Köln 2013, ISBN 978-3-41222201-7, s. 357–373.

Linki zewnętrzne[edytuj]