Chromian ołowiu(II)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Chromian(VI) ołowiu(II))
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Chromian ołowiu(II)
Niepodpisana grafika związku chemicznego; prawdopodobnie struktura chemiczna bądź trójwymiarowy model cząsteczki
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny PbCrO4
Masa molowa 323,19 g/mol
Wygląd pomarańczowo-żółty proszek[1]
Minerały krokoit
Identyfikacja
Numer CAS 7758-97-6
PubChem 24460[2]
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Chromian ołowiu(II), PbCrO4nieorganiczny związek chemiczny, sól kwasu chromowego i ołowiu, wykorzystywany jako żółty pigment o nazwie żółcień chromowa. Występuje naturalnie jako minerał krokoit.

Otrzymywanie[edytuj | edytuj kod]

Chromian ołowiu otrzymuje się przez strącanie z roztworów chromianów za pomocą roztworów soli ołowiu, np. w reakcji chromianu potasu z azotanem ołowiu(II):

K2CrO4 + Pb(NO3)2 → PbCrO4↓ + 2KNO3

Do ww. reakcji można też użyć zalkalizowanego roztworu dichromianu potasu.

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Chromian ołowiu jest praktycznie nierozpuszczalny w wodzie, nie rozpuszcza się też w rozcieńczonych kwasach. Rozpuszczalny w stężonych kwasach mineralnych. Reaguje z rozcieńczonymi roztworami zasad z wytworzeniem soli zasadowych (np. 2PbO•PbCrO4) o barwie czerwonej, wykorzystywanych jako barwniki. Rozpuszcza się w stężonych alkaliach dając ołowiny:

PbCrO4 + 4NaOH ⇌ Na2PbO2 + Na2CrO4 + 2H2O

Chromian ołowiu(II) jest substancją silnie trującą i rakotwórczą.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Chromian ołowiu(II) (ang.). [martwy link] The Chemical Database. The Department of Chemistry, University of Akron. [dostęp 2012-07-10].
  2. Chromian ołowiu(II) (CID: 24460) (ang.) w bazie PubChem, United States National Library of Medicine.
  3. a b Chromian ołowiu(II) (nr 15327) – karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich (Merck KGaA) na obszar Polski.
  4. a b Chromian ołowiu(II) (ang.) w wykazie klasyfikacji i oznakowania Europejskiej Agencji Chemikaliów. [dostęp 2015-03-28].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Chromian ołowiu(II) w zbiorze historycznych barwników na Uniwersytecie Technicznym w Dreźnie
  • Encyklopedia Techniki – Chemia. Warszawa: WNT, 1965.
  • Philip John Durrant, Bryl Durrant: Zarys współczesnej chemii nieorganicznej. Wyd. I. Warszawa: PWN, 1965, s. 724.
  • Włodzimierz Trzebiatowski: Chemia nieorganiczna. Wyd. VIII. Warszawa: PWN, 1978, s. 441.