Chromian ołowiu(II)
|
| |||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||
| Ogólne informacje | |||||||||||||||||||||||||||
| Wzór sumaryczny |
PbCrO4 | ||||||||||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Masa molowa |
323,19 g/mol | ||||||||||||||||||||||||||
| Wygląd |
żółty lub pomarańczowożółty proszek[1] | ||||||||||||||||||||||||||
| Minerały | |||||||||||||||||||||||||||
| Identyfikacja | |||||||||||||||||||||||||||
| Numer CAS | |||||||||||||||||||||||||||
| PubChem | |||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||
| Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa) | |||||||||||||||||||||||||||
Chromian ołowiu(II), PbCrO4 – nieorganiczny związek chemiczny, sól kwasu chromowego i ołowiu, wykorzystywany jako żółty pigment o nazwie żółcień chromowa. Występuje naturalnie jako minerał krokoit.
Otrzymywanie
[edytuj | edytuj kod]Chromian ołowiu otrzymuje się przez strącanie z roztworów chromianów za pomocą roztworów soli ołowiu, np. w reakcji chromianu potasu z azotanem ołowiu(II):
- K2CrO4 + Pb(NO3)2 → PbCrO4↓ + 2KNO3
Do ww. reakcji można też użyć zalkalizowanego roztworu dichromianu potasu.
Właściwości
[edytuj | edytuj kod]Chromian ołowiu jest praktycznie nierozpuszczalny w wodzie, nie rozpuszcza się też w rozcieńczonych kwasach. Rozpuszczalny w stężonych kwasach mineralnych. Reaguje z rozcieńczonymi roztworami zasad z wytworzeniem soli zasadowych (np. 2PbO·PbCrO4) o barwie czerwonej, wykorzystywanych jako barwniki. Rozpuszcza się w stężonych alkaliach dając ołowiny:
- PbCrO4 + 4NaOH ⇌ Na2PbO2 + Na2CrO4 + 2H2O
Chromian ołowiu(II) jest substancją silnie trującą i rakotwórczą.
Zastosowania
[edytuj | edytuj kod]
Przykładem zastosowań, w których historycznie wykorzystywano chromian ołowiu w Europie, są kolorowe farby do oznakowania poziomego dróg – w badaniu obejmującym próbki farb drogowych z 11 państw europejskich wykrywano ołów w znacznej części próbek, a jako dominujący pigment wskazywano chromian ołowiu[4].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d Lead chromate, [w:] PubChem [online], United States National Library of Medicine, CID: 24460 [dostęp 2023-09-03] (ang.).
- ↑ a b Chromian ołowiu(II) (nr 15327) – karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich (Merck) na obszar Polski.
- ↑ Chromian ołowiu(II), [w:] Classification and Labelling Inventory, Europejska Agencja Chemikaliów [dostęp 2015-03-28] (ang.).
- ↑ Andrew Turner, Montserrat Filella, Lead and chromium in European road paints, „Environmental Pollution”, 2023, DOI: 10.1016/j.envpol.2022.120492 [dostęp 2026-01-01] (ang.).
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Encyklopedia techniki. Chemia, Władysław Gajewski (red.), Warszawa: Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, 1965, OCLC 33835352.
- Philip John Durrant, Bryl Durrant: Zarys współczesnej chemii nieorganicznej. Wyd. I. Warszawa: PWN, 1965, s. 724.
- Włodzimierz Trzebiatowski: Chemia nieorganiczna. Wyd. VIII. Warszawa: PWN, 1978, s. 441.