Chryzelefantyna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Chryzelefantyna (gr. chryselephantinos, ze złota i kości słoniowej, od chrysos, złoto i elephas, słoń) – technika rzeźbiarska w starożytności, która wykorzystywała kość słoniową i złoto oraz inne drogie materiały (np. kamienie szlachetne).

Posągi wykonywano na podkładzie drewnianym, kością słoniową pokrywano twarz i inne odsłonięte części ciała, złotą blachą (często inkrustowaną kamieniami szlachetnymi i półszlachetnymi) - szaty, włosy, akcesoria. Pokrywane tymi materiałami posągi bóstw umieszczano w starożytnych świątyniach. Żaden z nich nie przetrwał do naszych czasów. Wszystkie zostały zdewastowane wskutek grabieży dla ponownego wykorzystania bardzo cennych materiałów. Za pierwszych artystów posługujących się tą techniką uchodzą Dipojnos i Skyllis.[1]

Wykonany przez Fidiasza olbrzymi chryzelefantynowy posąg Zeusa w jego świątyni w Olimpii starożytni zaliczali do siedmiu cudów świata.

Technikę tę stosowano również później (średniowiecze, nowożytność), ale ze względu na kosztowność, do małych rzeźb i dość rzadko.

Przypisy

  1. „Mała encyklopedia kultury antycznej”, red. Z. Piszczek, Państowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1988, s.150, ​ISBN 83-01-03529-3

Zobacz też[edytuj]