Chwostka szafirowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Chwostka szafirowa
Malurus cyaneus[1]
(Ellis, 1782)
Samiec (po lewej) i samica chwostki szafirowej
Samiec (po lewej) i samica chwostki szafirowej
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina chwostkowate
Rodzaj Malurus
Gatunek chwostka szafirowa
Synonimy
  • Motacilla cyanea Ellis, 1782[2]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

     M. c. cyaneus

      M. c. cyanochlamys

Chwostka szafirowa (Malurus cyaneus) – gatunek małego ptaka z rodziny chwostkowatych (Maluridae). Występuje w południowo-wschodniej części Australii oraz na Tasmanii.

Charakterystyka
Występuje bardzo wyraźny dymorfizm płciowy. Samiec chwostki ma niebiesko-szafirowe, bardzo jaskrawe upierzenie, aby przyciągnąć uwagę samicy podczas okresu godowego. Długi turkusowy ogon, głowa i policzki oraz barkówki. Poza tym cały wierzch ciała granatowy, spód brudnobiały. Reszta skrzydeł brązowa. Samica jest natomiast barwy szarobrązowej, bardzo podobnej do słowika szarego.
Wymiary
  • długość ciała: 15-20 cm[4]
  • rozpiętość skrzydeł: 13 cm
  • masa ciała: 9-14 g[4]
Biotop
Zamieszkuje lasy o gęstym poszyciu, trawiaste tereny oraz podmiejskie ogrody i parki. Chwostki są słabymi lotnikami. Wspinają się na zarośla, a po otwartym terenie skaczą. Rzadko oddalają się od kryjówki.
Głos
Osobniki komunikują się ze sobą za pomocą szerokiego zakresu melodyjnych nawoływań.
Pożywienie
Chwostka szafirowa żywi się drobnymi stawonogami, owadami oraz małymi ilościami nasion.
Rozród
Buduje zamknięte gniazda z pajęczyn, trawy oraz kory, wyścieła je sierścią i piórami. Ukrywa je w zaroślach, zwykle nisko. Składa białe jaja upstrzone czerwonymi plamkami. Dwa lub trzy lęgi, 2-4 jaja, które inkubuje przez 13-15 dni. Pisklęta potrafią latać po 12 dniach.: Chwostki szafirowe tworzą pary i grupy rodzinne. Ostatnio stwierdzono, że grupy te składają się z pary lęgowej jednej samicy z domnującym samcem oraz kilku młodych samców o skromnym upierzeniu pełniących funkcę pomocników lęgowych. Młode samice są przepędzane z grupy. Grupy rodzinne mają matriarchalną strukturę społeczną, ale terytoriów bronią samce, które pomagają też w wychowywaniu młodych. Samice same budują gniazda i wysiadują jaja. Samce często przynoszą samicom żółte płatki kwiatów, by zdobyć ich przychylność.

Przypisy

  1. Malurus cyaneus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Superb Fairy-wren (Malurus cyaneus) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [dostęp 29 lutego 2012].
  3. BirdLife International 2012. Malurus cyaneus. W: IUCN 2015. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) Wersja 2014.3. <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 2015-03-28]
  4. a b I. Rowley, E. Russell: Superb Fairy-wren (Malurus cyaneus). W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D. A. Christie, E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2014. [dostęp 2014-06-12]. (ang.)

Bibliografia[edytuj]

  • Burni D., Hoare B.,  DiCostanzo J., BirdLife International, Benstead P. i inni. Ptaki. Encyklopedia. Wydawnictwo Naukowe PWN, 2009.
  • Chandler D., Couzens D., Dunn E., Elphic J., Hume R. i inni. Fakty o zwierzętach świata: Ptaki. MULTICO, 2008. ISBN 978-83-7073-583-8.
  • Grzimek B. Grzimek’s Animal Life Encyclopedia. Volume 11. Part IV: Birds. Gale Group. Farmington Hills, 2002.
  • Perrins C. M. Ilustrowana Encyklopedia Ptaków. Przewodnik po Świecie Ptaków. MUZA S. A., 1993.
  • Schodde R., Cooke F. i inni. Encyklopedia Zwierząt. Ptaki. Wydawnictwo Naukowe PWN, 2007.