Ciągła integracja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ciągła integracja (ang. continuous integration[1]) – praktyka stosowana w trakcie rozwoju oprogramowania, polegająca na częstym, regularnym włączaniu (integracji) bieżących zmian w kodzie do głównego repozytorium i każdorazowej weryfikacji zmian, poprzez zbudowanie projektu (jeśli jest taka potrzeba) oraz wykonanie testów jednostkowych. W praktyce, zaleca się, by każdy członek zespołu programistycznego przynajmniej raz dziennie umieścił wykonaną przez siebie pracę w repozytorium[2].

Prawidłowo przeprowadzana ciągła integracja powinna prowadzić do:

  • zmniejszenia kosztów i ilości pracy niezbędnej do łączenia prac wykonanych przez różne osoby,
  • uniknięcia powtórzeń,
  • wcześniejszego wykrywania błędów.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Paul M. Duvall: Continuous Integration: Improving Software Quality and Reducing Risk (Wyd. I). Boston: Addison-Wesley Professional, 2007. ISBN 0-321-33638-0.