Ciasto parzone

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Francuski lukrowany pączek z ciasta parzonego („gniazdko”, „oponka”), smażonego w głębokim tłuszczu.

Ciasto parzone (ciasto ptysiowe) – rodzaj ciasta otrzymywanego przez zaparzenie mąki pszennej mieszaniną wody z tłuszczem.

Przepis na ciasto parzone powstał w XVIII wieku za sprawą dwóch osób: cukiernika Jeana Avice’a oraz cukiernika i kuchmistrza Marie-Antoine’a Careme’a[1]. Od nazwy pâte à choux[a] oznaczającej ciasto parzone powstało określenie dla gotowych wyrobów takich jak ptysie czy profiterolki: petit-chou[b], co oznacza dosłownie „kapustkę”[1]. Jest to nawiązanie do kształtu przypominającego kapuścianą głowę[1].

Składniki potrzebne do przyrządzenia ciasta: mąka, woda, tłuszcz (masło), jaja, sól. Wypiekanie odbywa się w temperaturze 190–220 °C.

Upieczone wyroby z ciasta parzonego są:

  • lekkie
  • suche
  • puste w środku
  • o słomkowym kolorze

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. W materiale źródłowym (Kasprzyk-Chevriaux) było pâte a choux, tu poprawiono na pâte à choux. Zobacz też: hasło Pâte à choux(fr.) we francuskojęzycznej wersji Wikipedii.
  2. W materiale źródłowym (Kasprzyk-Chevriaux) było petit choux, tu poprawiono na petit-chou. Zobacz też: hasło Petit-chou(fr.) we francuskojęzycznej wersji Wikipedii.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Magdalena Kasprzyk-Chevriaux: Historie kuchenne. Wyborczy ptyś na osłodę. W: krakow.wyborcza.pl [on-line]. Agora SA, 30 maja 2015. [dostęp 2018-10-25].