Ciekły wodór

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Ciekły wodórwodór pierwiastkowy w stanie ciekłym.

Wodór w normalnych warunkach jest bezbarwnym gazem bez zapachu i smaku. Jego temperatura wrzenia wynosi 20,28 K. Ze względu na bardzo niską temperaturę krytyczną skroplenie powietrza i większości innych gazów oraz wodoru przeprowadza się obecnie metodą ekstrakcyjną. Wykorzystuje się w niej fakt, że większość gazów rozprężając się bez wykonywania pracy ulega oziębieniu (dodatni efekt Joule'a-Thomsona). Metoda ta wymaga wstępnego ochłodzenia wodoru do temperatury około 200 K. W wyższych temperaturach wodór rozprężając się podwyższa bowiem swoją temperaturę (ujemny efekt Joule’a-Thomsona).

Wodór został skroplony po raz pierwszy w 1883 roku przez Karola Olszewskiego i Zygmunta Wróblewskiego, którzy zastosowali oziębianie wodoru sprężonego do 19 MPa wrzącym tlenem. Skroplenie wodoru metodą ekstrakcyjną zostało przeprowadzone w 1898 roku przez Jamesa Dewara. Skroplony wodór jest cieczą bezbarwną o gęstości 0,07 g/cm³. Wrząc gwałtownie pod zmniejszonym ciśnieniem, stopniowo obniża swoją temperaturę i zmienia się w ciało stałe.

Ciekły wodór składa się w 99,79% z parawodoru i w 0,21% z ortowodoru[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]