Ciosaniec (województwo lubuskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł 51°56′52″N 16°2′4″E
- błąd 38 m
WD 51°53'N, 16°2'E, 51°56'51.07"N, 16°2'22.31"E
- błąd 20122 m
Odległość 274 m
Ciosaniec
wieś
Ilustracja
Ciosaniec z daleka
Państwo  Polska
Województwo  lubuskie
Powiat wschowski
Gmina Sława
Sołectwo Ciosaniec
Liczba ludności  Około 647
Strefa numeracyjna 68
Kod pocztowy 67-410
Tablice rejestracyjne FWS
SIMC 0913717
Położenie na mapie gminy Sława
Mapa konturowa gminy Sława, u góry znajduje się punkt z opisem „Ciosaniec”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, po lewej znajduje się punkt z opisem „Ciosaniec”
Położenie na mapie województwa lubuskiego
Mapa konturowa województwa lubuskiego, po prawej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Ciosaniec”
Położenie na mapie powiatu wschowskiego
Mapa konturowa powiatu wschowskiego, u góry nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Ciosaniec”
Ziemia51°56′52″N 16°02′04″E/51,947778 16,034444

Ciosaniec (niem. Schussenze, następnie Ostlinde) – wieś w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie wschowskim, w gminie Sława.

Ciosaniec leży przy drodze wojewódzkiej nr 316 oraz niedaleko linii kolejowej Kolsko-Głogów (nieczynna). Działa tu publiczna szkoła podstawowa w Ciosańcu oraz oddział przedszkolny.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Ciosaniec (niem. Schussenze) należy do najstarszych miejscowości na dawnym pograniczu Wielkopolski i Śląska. Już w dokumencie wystawionym 6 stycznia 1278 roku pojawia się pierwsza wzmianka dotycząca wsi "Zossinida" (Ciosaniec). Do roku 1793 miejscowość należała kolejno do Królestwa Polskiego, a następnie I Rzeczypospolitej.

Ciosaniec od początku był administrowany przez Cystersów i głównie min zawdzięcza swój rozkwit. od 1410 Ciosaniec należał do opactwa w Kaszczorze. Wieś duchowna, własność opata cystersów w Przemęcie pod koniec XVI wieku leżała w powiecie kościańskim województwa poznańskiego[1]. W XVIII wymienia się tu filię kościoła prowadzoną przez ojca Bonifacego.

W 1777 roku stary drewniany kościół zastąpiono nowym, a w 1789 Ciosaniec stał się samodzielną parafią.

W okresie Wielkiego Księstwa Poznańskiego (1815-1848) miejscowość wzmiankowana jako Ciosanica należała do wsi większych w ówczesnym powiecie babimojskim rejencji poznańskiej[2]. Ciosanica należała do kaszczorskiego okręgu policyjnego tego powiatu i stanowiła część majątku Kaszczor, który należał wówczas do rządu Królestwa Prus w Berlinie[2]. Według spisu urzędowego z 1837 roku Ciosanica liczyła 639 mieszkańców, którzy zamieszkiwali 92 dymy (domostwa)[2].

W styczniu 1945 roku ewakuowano mieszkańców Ciosańca w stronę Zielonej Góry, gdyż tereny te były zagrożone walkami. Rosjanie schwytali jednak wszystkich mieszkańców i skierowali ich do przymusowej pracy. Stało się tak, ponieważ zniszczone zostały mosty na Odrze. Mieszkańcy powrócili do domostw dopiero pod koniec 1945 roku.

W latach 19731976 miejscowość była siedzibą gminy Ciosaniec. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa zielonogórskiego.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Kościół w Ciosańcu
  • kościół św. Michała Archanioła, świątynia parafialna wzniesiona w latach 1912-1914 w stylu neobarokowym. Wszystkie zabytki znajdujące się w świątyni pochodzą z poprzedniego kościoła zbudowanego w 1777 roku przez cystersów z pobliskiego Przemętu. W prezbiterium płaskorzeźba Michała Archanioła.

Gospodarka[edytuj | edytuj kod]

Głównymi źródłami dochodów mieszkańców Ciosańca są rolnictwo i własne działalności gospodarcze. Jedynymi miejscami dającymi stałe zatrudnienie są sklepy i Zakład Przetwórstwa Torfu.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Atlas historyczny Polski. Wielkopolska w drugiej połowie XVI wieku. Część II. Komentarz. Indeksy, Warszawa 2017, s. 247.
  2. a b c Leon Plater: Opisanie historyczno-statystyczne Wielkiego Ksie̜stwa Poznańskiego. Lipsk: Ksie̜garnia Zagraniczna (Librairie Étrangère), 1846, s. 191.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Martin Sprungala: Wsie na pograniczu głogowsko-wielkopolskim. Zarys dziejów wybranych miejscowości. Sława - Wijewo 2010, ​ISBN 978-83-932235-0-3