Ciosaniec (województwo lubuskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ciosaniec
Ciosaniec
Państwo  Polska
Województwo lubuskie
Powiat wschowski
Gmina Sława
Liczba ludności 647
Strefa numeracyjna (+48) 68
Kod pocztowy 67-410
Tablice rejestracyjne FWS
SIMC 0913717
Położenie na mapie gminy Sława
Mapa lokalizacyjna gminy Sława
Ciosaniec
Ciosaniec
Położenie na mapie powiatu wschowskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu wschowskiego
Ciosaniec
Ciosaniec
Położenie na mapie województwa lubuskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubuskiego
Ciosaniec
Ciosaniec
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Ciosaniec
Ciosaniec
Ziemia51°56′52″N 16°02′04″E/51,947778 16,034444

Ciosaniec (niem. Schussenze, następnie Ostlinde) – wieś w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie wschowskim, w gminie Sława.

Ciosaniec leży przy drodze wojewódzkiej nr 316 oraz niedaleko linii kolejowej Kolsko-Głogów (nieczynna). Działa tu zespół szkół oraz oddział przedszkolny.

Historia[edytuj]

Ciosaniec - old

Ciosaniec (niem. Schussenze) należy do najstarszych miejscowości na dawnym pograniczu Wielkopolski i Śląska. Już w dokumencie wystawionym 6 stycznia 1278 roku pojawia się pierwsza wzmianka dotycząca wsi "Zossinida" (Ciosaniec). Do roku 1793 miejscowość należała kolejno do Królestwa Polskiego, a następnie I Rzeczypospolitej.

Ciosaniec od początku był administrowany przez Cystersów i głównie min zawdzięcza swój rozkwit. od 1410 Ciosaniec należał do opactwa w Kaszczorze. W XVIII wymienia się tu filię kościoła prowadzoną przez ojca Bonifacego. W 1777 roku stary drewniany kościół zastąpiono nowym, a w 1789 Ciosaniec stał się samodzielną parafią.

W okresie Wielkiego Księstwa Poznańskiego (1815-1848) miejscowość wzmiankowana jako Ciosanica należała do wsi większych w ówczesnym powiecie babimojskim rejencji poznańskiej[1]. Ciosanica należała do kaszczorskiego okręgu policyjnego tego powiatu i stanowiła część majątku Kaszczor, który należał wówczas do rządu Królestwa Prus w Berlinie[1]. Według spisu urzędowego z 1837 roku Ciosanica liczyła 639 mieszkańców, którzy zamieszkiwali 92 dymy (domostwa)[1].

W styczniu 1945 roku ewakuowano mieszkańców Ciosańca w stronę Zielonej Góry, gdyż tereny te były zagrożone walkami. Rosjanie schwytali jednak wszystkich mieszkańców i skierowali ich do przymusowej pracy. Stało się tak, ponieważ zniszczone zostały mosty na Odrze. Mieszkańcy powrócili do domostw dopiero pod koniec 1945 roku.

W latach 1973-1976 miejscowość była siedzibą gminy Ciosaniec. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa zielonogórskiego.

Zabytki[edytuj]

Kościół w Ciosańcu
  • kościół św. Michała Archanioła, świątynia parafialna wzniesiona w latach 1912-1914 w stylu neobarokowym. Wszystkie zabytki znajdujące się w świątyni pochodzą z poprzedniego kościoła zbudowanego w 1777 roku przez cystersów z pobliskiego Przemętu. W prezbiterium płaskorzeźba Michała Archanioła.

Gospodarka[edytuj]

Głównymi źródłami dochodów mieszkańców Ciosańca są rolnictwo i własne działalności gospodarcze. Jedynymi miejscami dającymi stałe zatrudnienie są sklepy, gorzelnia i Zakład Przetwórstwa Torfu.

Przypisy

  1. a b c Leon Plater: Opisanie historyczno-statystyczne Wielkiego Ksie̜stwa Poznańskiego. Lipsk: Ksie̜garnia Zagraniczna (Librairie Étrangère), 1846, s. 191.

Bibliografia[edytuj]

  • Martin Sprungala: Wsie na pograniczu głogowsko-wielkopolskim. Zarys dziejów wybranych miejscowości. Sława - Wijewo 2010, ​ISBN 978-83-932235-0-3