Cláudio Taffarel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Cláudio Taffarel
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko Cláudio André Mergen Taffarel
Data i miejsce urodzenia 8 maja 1966
Santa Rosa
Wzrost 183 cm
Pozycja bramkarz
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1985–1990 SC Internacional 50 (0)
1990–1993 Parma 74 (0)
1993–1994 Reggiana 31 (0)
1994–1998 Atlético Mineiro 73 (0)
1998–2001 Galatasaray SK 89 (0)
2001–2003 Parma 6 (0)
W sumie: 323 (0)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1987–1998  Brazylia 101 (0)
Kariera trenerska
Lata Klub
2014 Galatasaray SK (tymczasowy)
2015 Galatasaray SK (tymczasowy)
Dorobek medalowy
Mistrzostwa świata
I miejsce USA 1994 piłka nożna
II miejsce Francja 1998 piłka nożna
Copa América
Złoto Brazylia 1989
Złoto Boliwia 1997
Srebro Chile 1991
Srebro Urugwaj 1995

Cláudio André Mergen Taffarel (ur. 8 maja 1966 w Santa Rosa) – brazylijski piłkarz grający na pozycji bramkarza. Od 2018 trener bramkarzy w tureckim Galatasaray SK.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Z reprezentacją Brazylii, w której barwach rozegrał 101 meczów, zdobył w 1994 roku mistrzostwo, a cztery lata później wicemistrzostwo świata. W finałach mistrzostw świata rozegrał 18 meczów. Wśród bramkarzy zagrał najwięcej razy w barwach reprezentacji Brazylii. Był uznanym specjalistą od obrony rzutów karnych. W półfinale Igrzysk Olimpijskich 1988 obronił trzy jedenastki wykonywane przez piłkarzy RFN, a dziesięć lat później na tym samym etapie rozgrywek, tyle, że na mistrzostwach świata, nie dał się pokonać Phillipowi Cocu i Ronaldowi de Boerowi, i dzięki temu to Brazylia, a nie Holandia, zagrała w finale turnieju. W 1994 roku w bezpośredniej batalii o Puchar Świata z Włochami z jedenastu metrów do brazylijskiej bramki nie trafili Roberto Baggio i Franco Baresi (strzelili nad bramką) oraz Daniele Massaro, którego strzał wybronił.

Na początku lat 90. odnosił sukcesy z AC Parmą. W 1992 roku wygrał z nią rywalizację o Puchar Włoch, a w kolejnym sezonie – o Puchar Zdobywców Pucharów. Po zakończeniu reprezentacyjnej kariery w 1998 roku przypomniał o sobie w tureckim Galatasaray SK, z którym w tym czasie dwukrotnie triumfował w rozgrywkach ligowych i raz – w 2000 roku – w Pucharze UEFA.

Sukcesy piłkarskie[edytuj | edytuj kod]

W reprezentacji Brazylii od 1987 do 1998 roku rozegrał 101 meczów – mistrzostwo świata 1994, wicemistrzostwo świata 1998, 1/8 finału Mundialu 1990 oraz Copa América 1989 i 1997, wicemistrzostwo Ameryki Południowej 1991 i 1995.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]