Clarence Seedorf

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Clarence Seedorf
Ilustracja
Clarence Seedorf w barwach A.C. Milan (2008)
Imię i nazwisko Clarence Clyde Seedorf
Data i miejsce
urodzenia
1 kwietnia 1976
Paramaribo, Surinam
Pozycja pomocnik
Wzrost 177 cm
Masa ciała 80 kg
Kariera piłkarska[a]
Lata Klub M (G)
1992–1995
1995–1996
1996–2000
2000–2002
2002–2012
2012–2014
AFC Ajax
Sampdoria
Real Madryt
Inter
Milan
Botafogo
64 (11)
32 (3)
121 (15)
64 (8)
295 (47)
58 (16)
Występy w reprezentacji[b]
Lata Reprezentacja
1994–2008  Holandia 87 (11)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
2014 Milan
  1. Mecze i gole w lidze akt. 4 lutego 2012.
  2. Mecze i gole w reprez. akt. 5 lutego 2012.

Clarence Clyde Seedorf (wym. [ˈklɛ.rəns ˈseɪ̯.dɔrf]; ur. 1 kwietnia 1976 w Paramaribo) – holenderski trener piłkarski, były piłkarz grający na pozycji pomocnika, obecnie wolny trener. W swojej karierze występował w takich klubach jak Inter Mediolan i Real Madryt. Karierę piłkarską zakończył w brazylijskim Botafogo. Seedorf jest zdobywcą Pucharu Europy kolejno z Ajaksem, Realem Madryt i Milanem. W sezonie 2006/2007 ponownie sięgnął wraz z Milanem po Puchar Europy.

Kariera klubowa[edytuj]

Wczesne lata[edytuj]

Rozpoczął swoją karierę jako prawy pomocnik w drużynie Ajaksu Amsterdam we wczesnych latach 90. Jego debiut nastąpił 29 listopada 1992 w meczu przeciwko Groningen w wieku 16 lat i 242 dni, który to stał się tym samym najmłodszym debiutantem w całej dotychczasowej historii Ajaksu. We wczesnych latach kariery odgrywał ważną rolę w zwycięstwach Ajaksu w Eredivisie w latach 1994-1995. Był także kluczowym zawodnikiem składu, który wywalczył w 1995 Puchar Europy. Następnie przeniósł się na jeden sezon do Sampdorii Genua, gdzie zdążył strzelić 3 gole.

Real Madryt[edytuj]

W 1996 przeniósł się do Realu Madryt i już w swoim pierwszym sezonie gry na Santiago Bernabéu pomógł drużynie wywalczyć mistrzostwo Primera División, w drugim sezonie zaś odegrał jedną z czołowych ról w zdobyciu Pucharu Europy – już drugiego w jego karierze. W czasie swojej gry w klubie, strzelił godną uwagi bramkę w meczu przeciwko Atlético Madryt, zdobywając ją strzałem z odległości około 45 metrów od bramki. Jego znaczenie w klubie znacznie spadło po przybyciu holenderskiego szkoleniowca, Guusa Hiddinka w lecie 1999, w rezultacie czego przeniósł się on do Interu Mediolan, który wyłożył na niego kwotę 45 miliardów lirów (ok. 23 milionów euro).

Inter Mediolan[edytuj]

Pomimo włożonego wkładu w postaci zdobytego gola podczas finału Pucharu Włoch w 2000 (przegranego jednak przez Inter po dwumeczu z Lazio 2-1), nie zdobył uznania w oczach władz klubu. Jednakże, został on zapamiętany przez wielu fanów Interu głównie dzięki jego dwóm, znakomitym golom strzelonym w meczu przeciwko Juventusowi, zakończonym wynikiem 2-2. Wbrew często spotykanej opinii za odejściem Seedorfa z Interu nie przemawiały jednak, jak w przypadku Andrei Pirlo, względy sportowe. Impulsem zapalnym był konflikt z Ronaldo, który dodatkowo podsycały plotki o romansie Holendra z żoną kolegi z zespołu[1].

A.C. Milan[edytuj]

Clarence Seedorf w barwach
A.C. Milan, 2011

Po dwóch latach spędzonych w Interze, w 2002 przeniósł się do miejscowych rywali, A.C. Milanu, na zasadzie wymiany z Francesco Coco. W 2003 wygrał z nimi Puchar Włoch, które to trofeum zostało zdobyte przez Milan po raz pierwszy od 26 lat. W tym samym sezonie wygrał jego trzeci Puchar Europy, stając się jednocześnie pierwszym zawodnikiem, który zdobył to trofeum 3 razy, grając w trzech różnych klubach.

W sezonie 2003-2004 odegrał ważną rolę w zdobyciu przez klub mistrzostwa Serie A. Było to jednocześnie jego czwarte zwycięstwo w rozgrywkach krajowych, po dwóch mistrzach Holandii zdobytych w Ajaksie i jednym mistrzu Hiszpanii zdobytym w Realu Madryt.

Odegrał również ważną rolę w osiągnięciu przez Milan finału Pucharu Europy w 2005, który po zaciętej rywalizacji z Liverpoolem w normalnym czasie gry przegrał mecz w rzutach karnych. Milan zakończył sezon w Serie A zajmując drugą lokatę, przegrywając walkę o mistrzostwo z Juventusem.

Afera Calciopoli, w którą był również zamieszany Milan, wstrząsnęła całą Serie A, przez co opinia o zespole została mocno nadszarpnięta. Dostał on jednak pozwolenie na kontynuowanie rozgrywek w Europie, co przyczyniło się do pozostania najlepszych piłkarzy w klubie. Jego rola jako wsparcia dla Kaki stawała się coraz bardziej imponująca, a razem tworzyli parę łączącą na boisku nienaganny styl gry i wysoką skuteczność, która zapewniła Milanowi dojście do finału Pucharu Europy, w którym po raz kolejny stanął w konfrontacji z Liverpoolem i który finał tym razem wygrał wynikiem 2-1, co zapewniło jemu zdobycie jego czwartego Pucharu Europy. W tym samym roku pomógł on drużynie zdobyć Klubowy Puchar Świata, stając się tym samym pierwszym piłkarzem ze Starego Kontynentu, który wygrał to trofeum w trzech różnych klubach (z Ajaksem w 1995 i z Realem Madryt w 1998). Sezon zakończył zdobyciem Srebrnej Piłki za grę w turnieju.

Na koniec sezonu 2006-07 został wybrany najlepszym pomocnikiem Pucharu Europy. Swój setny mecz w Pucharze Europy rozegrał 4 grudnia przeciwko Celticowi Glasgow.

W Milanie stanowił ogromne wsparcie pomocy razem z Gennaro Gattuso i Andreą Pirlo. Ta trójka pomocników jest ciągle wystawiana do pierwszego składu, chociaż ich forma znacznie spadła w przeciągu ostatnich dwóch lat. Pod przewodnictwem trenera Carlo Ancelottiego, ich rolą było wspomaganie ofensywnych pomocników, którymi byli m.in. Rivaldo, Rui Costa, Kaká albo Ronaldinho.

Botafogo[edytuj]

Latem 2012 przeniósł się do Brazylii, podpisując 30 czerwca dwuletni kontrakt z Botafogo. Częściowy wpływ na tę decyzję miała żona piłkarza pochodzącą z Rio de Janeiro.

W lidze brazylijskiej zadebiutował 22 lipca w domowym meczu przeciwko Grêmio. 14 stycznia 2014 zakończył karierę piłkarską. Powodem zakończenia kariery było dostanie oferty pracy jako trener włoskiego Milanu, dla którego występował w latach 2002-2012.

Kariera w reprezentacji[edytuj]

Zagrał na Euro 1996 (gdzie jego rzut karny zadecydował o porażce zespołu w ćwierćfinale przeciwko reprezentacji Francji), Euro 2000, Euro 2004 oraz na Mistrzostwach Świata w 1998 roku. Wielu twierdziło jednak, że jego kariera w reprezentacji mogłaby być jeszcze bardziej efektowna, gdyby pohamował swój buntowniczy i porywczy charakter, dający często o sobie znać. Dodatkowo, ma on również długą historię złych występów w chwilach krytycznych dla drużyny holenderskiej. Był to jeden z powodów dla których Marco van Basten, który został mianowany trenerem drużyny Holandii tuż po Euro 2004, nie zdecydował się na powołania jego do kadry. Tak więc nie zagrał on w kwalifikacjach do Mistrzostw Świata w 2006 roku, co również spowodowało brak powołania na sam turniej.

12 listopada 2006 po raz pierwszy od czerwca 2004 został powołany do kadry narodowej w zastępstwie kontuzjowanego Wesleya Sneijdera. Pierwszy mecz po powrocie rozegrał towarzysko przeciwko drużynie Anglii, w którym rozegrał pełne 90 minut i który to mecz zakończył się remisem 1-1. W eliminacjach do Euro 2008 zagrał przeciwko Rumunii (remis 0-0 u siebie) i Słowenii (wygrana 1-0 na wyjeździe), gdzie spędził na boisku odpowiednio 4 i 6 minut. Było wiele wątpliwości co do jego pozycji w drużynie, szczególnie gdy Marco van Basten faworyzował takich graczy jak Rafael van der Vaart, Wesley Sneijder czy Robin van Persie. 13 maja 2008 roku ogłosił, że nie weźmie udziału w Euro 2008 z powodu narastającego konfliktu z Van Bastenem.

Kariera trenerska[edytuj]

W styczniu 2014 roku Seedorf poinformował na specjalnie zwołanej konferencji prasowej w Rio de Janeiro, że zarząd klubu A.C. Milan postanowił zatrudnić go w roli trenera[2][3]. Jednocześnie ogłosił swoje zakończenie kariery jako zawodnik. Holender na stanowisku zastąpił zwolnionego Massimiliano Allegriego. Podpisał kontrakt do końca sezonu 2015/16. 9 czerwca 2014 został zwolniony z funkcji trenera AC Milan.

Sukcesy[edytuj]

Statystyki i przebieg kariery klubowej[edytuj]

Sezon Klub Rozgrywki Mecze Bramki
1992/93 Holandia AFC Ajax Eredivisie 12 1
1993/94 Holandia AFC Ajax Eredivisie 19 4
1994/95 Holandia AFC Ajax Eredivisie 34 6
1995/96 Włochy UC Sampdoria Serie A 32 3
1996/97 Hiszpania Real Madryt Primera División 38 6
1997/98 Hiszpania Real Madryt Primera División 36 6
1998/99 Hiszpania Real Madryt Primera División 37 3
1999/00 Hiszpania Real Madryt Primera División 10 0
1999/00 Włochy Inter Mediolan Serie A 20 3
2000/01 Włochy Inter Mediolan Serie A 25 2
2001/02 Włochy Inter Mediolan Serie A 20 3
2002/03 Włochy AC Milan Serie A 29 4
2003/04 Włochy AC Milan Serie A 29 3
2004/05 Włochy AC Milan Serie A 32 5
2005/06 Włochy AC Milan Serie A 36 4
2006/07 Włochy AC Milan Serie A 36 7
2007/08 Włochy AC Milan Serie A 32 7
2008/09 Włochy AC Milan Serie A 33 6
2009/10 Włochy AC Milan Serie A 28 5
2010/11 Włochy AC Milan Serie A 30 4
2011/12 Włochy AC Milan Serie A 18 2
2012 Brazylia Botafogo Série A 58 16
Łącznie w Eredivisie 65 11
Łącznie w Primera División 121 15
Łącznie w Serie A 395 58
Łącznie w Série A 58 16

Kariera trenerska[edytuj]

Od 14 stycznia 2014 do 09.06.2014r. trener A.C. Milan[4].

Odznaczenia[edytuj]

Przypisy

Bibliografia[edytuj]