Claude Bernard

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Claude Bernard

Claude Bernard (ur. 12 lipca 1813, Saint-Julien koło Villefranche-sur-Saône – zm. 10 lutego 1878, Paryż) – francuski lekarz specjalizujący się w zakresie badań medycznych, fizjolog, jeden z większych francuskich naukowców.

Życie[edytuj | edytuj kod]

Bernard rozpoczął pracę jako praktykant w aptece, w wolnym czasie pisząc własną sztukę teatralną. Po jej wystawieniu napisał kolejną sztukę i w roku 1834 wyjechał do Paryża, aby skonsultować ją z znanym krytykiem teatralnym. Ten poradził mu aby zamiast pisać sztuki zajął się studiowaniem medycyny[1]. Bernard posłuchał rady, zdał maturę i w 1843 roku rzeczywiście ukończył studia i rozpoczął pracę w szpitalu ze znanym fizjologiem F. Magendie, od 1847 jako profesor nadzwyczajny, od 1855 jako profesor, a wcześniej był już profesorem w nowo utworzonym Wydziale Fizjologii na Sorbonie. Bernard zdawał sobie sprawę, że w medycynie brakuje zakładów eksperymentalnych i wyników, propagował eksperymenty na zwierzętach. W 1845 ożenił się z Fanny Martin, obrończynią praw zwierząt, w 1869 roku rozwiedli się. Po 1864 roku cesarz Napoleon III pozwolił mu urządzić laboratorium przy Musée National d’Historie Naturelle przy Ogrodzie Botanicznym w Paryżu. W 1868 r. został wybrany członkiem Francuskiej Akademii, po śmierci wyprawiono mu pogrzeb państwowy (był pierwszym francuskim naukowcem, którego pogrzebano na koszt państwa)[1] i pochowano na cmentarzu Père Lachaise.

Praca naukowa[edytuj | edytuj kod]

Jego prace wykazały znaczenie homeostazy organizmu. Opisał rolę trzustki, ślinianek i wątroby w procesie trawienia, a także drogę przebywaną przez tlen w organizmie. Zbadał i opisał też zasady reakcji odruchowych. Opracował podstawy biochemiczne glikogenu i kurary. Pionier nakłuć IV komory mózgu. Prowadził badania wiwisekcyjne.

Celem Bernarda, jak sam twierdził, było ustanowienie stosowania naukowych metod w medycynie.

Podejście metodologiczne Claude’a Bernarda w fizjologii miało istotny wpływ na poglądy filozofów medycyny, utożsamianych ze "starszą" polską szkołą filozofii medycyny[2].

Środowisko wewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Środowisko wewnętrzne (Milieu intérieur) to kluczowe pojęcie, z którym jest wiązany[3]. Stwierdził że "Niezmienność środowiska wewnętrznego jest warunkiem wolnego i samodzielnego życia". ("La fixité du milieu intérieur est la condition d'une vie libre et indépendante"). Co jest zasadniczym prawem homeostazy do dziś.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Andrzej Kajetan Wróblewski. Wszystko do teriaki. „Wiedza i Życie”. 8 (968), s. 71, sierpień 2015. Prószyński Media. ISSN 0137-8929. 
  2. J. Zamojski, Dlaczego wciąż warto badać polską myśl filozoficzno-lekarską, (w:) Polska szkoła filozofii medycyny. Przedstawiciele i wybrane teksty źródłowe, pod redakcją Michała Musielaka i Jana Zamojskiego, Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Medycznego im. K. Marcinkowskiego w Poznaniu, Poznań 2010, s. 11.
  3. Claude Bernard: Introduction à l'étude de la médecine expérimentale (fr.). 1865. [dostęp 2013-11-19].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Polska szkoła filozofii medycyny. Przedstawiciele i wybrane teksty źródłowe, pod redakcją Michała Musielaka i Jana Zamojskiego, Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Medycznego im. K. Marcinkowskiego w Poznaniu, Poznań 2010.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]