Claude Bernard

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Claude Bernard

Claude Bernard (ur. 12 lipca 1813, Saint-Julien koło Villefranche-sur-Saône – zm. 10 lutego 1878, Paryż) – francuski lekarz specjalizujący się w zakresie badań medycznych, fizjolog, jeden z większych francuskich naukowców.

Życie[edytuj]

Bernard rozpoczął pracę jako praktykant w aptece, w wolnym czasie pisząc własną sztukę teatralną. Po jej wystawieniu napisał kolejną sztukę i w roku 1834 wyjechał do Paryża, aby skonsultować ją z znanym krytykiem teatralnym. Ten poradził mu aby zamiast pisać sztuki zajął się studiowaniem medycyny[1]. Bernard posłuchał rady, zdał maturę i w 1843 roku rzeczywiście ukończył studia i rozpoczął pracę w szpitalu ze znanym fizjologiem F. Magendie, od 1847 jako profesor nadzwyczajny, od 1855 jako profesor, a wcześniej był już profesorem w nowo utworzonym Wydziale Fizjologii na Sorbonie. Bernard zdawał sobie sprawę, że w medycynie brakuje zakładów eksperymentalnych i wyników, propagował eksperymenty na zwierzętach. W 1845 ożenił się z Fanny Martin, obrończynią praw zwierząt, w 1869 roku rozwiedli się. Po 1864 roku cesarz Napoleon III pozwolił mu urządzić laboratorium przy Musée National d’Historie Naturelle przy Ogrodzie Botanicznym w Paryżu. W 1868 r. został wybrany członkiem Francuskiej Akademii, po śmierci wyprawiono mu pogrzeb państwowy (był pierwszym francuskim naukowcem, którego pogrzebano na koszt państwa)[1] i pochowano na cmentarzu Père Lachaise.

Praca naukowa[edytuj]

Jego prace wykazały znaczenie homeostazy organizmu. Opisał rolę trzustki, ślinianek i wątroby w procesie trawienia, a także drogę przebywaną przez tlen w organizmie. Zbadał i opisał też zasady reakcji odruchowych. Opracował podstawy biochemiczne glikogenu i kurary. Pionier nakłuć IV komory mózgu. Prowadził badania wiwisekcyjne.

Celem Bernarda, jak sam twierdził, było ustanowienie stosowania naukowych metod w medycynie.

Podejście metodologiczne Claude’a Bernarda w fizjologii miało istotny wpływ na poglądy filozofów medycyny, utożsamianych ze "starszą" polską szkołą filozofii medycyny[2].

Środowisko wewnętrzne i zewnętrzne[edytuj]

Środowisko wewnętrzne (fr. milieu intérieur) to kluczowe pojęcie, z którym jest wiązany. Stwierdził że "Niezmienność środowiska wewnętrznego jest warunkiem wolnego i samodzielnego życia" (fr. "La fixité du milieu intérieur est la condition d'une vie libre et indépendante"), co jest do dziś zasadniczym prawem homeostazy. Zwrócił uwagę na konieczność uwzględnienia wpływu środowiska zewnętrznego (fr. milieu extérieur)[3].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. a b Andrzej Kajetan Wróblewski. Wszystko do teriaki. „Wiedza i Życie”. 8 (968), s. 71, sierpień 2015. Prószyński Media. ISSN 0137-8929. 
  2. J. Zamojski, Dlaczego wciąż warto badać polską myśl filozoficzno-lekarską, (w:) Polska szkoła filozofii medycyny. Przedstawiciele i wybrane teksty źródłowe, pod redakcją Michała Musielaka i Jana Zamojskiego, Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Medycznego im. K. Marcinkowskiego w Poznaniu, Poznań 2010, s. 11.
  3. Claude Bernard: Introduction à l'étude de la médecine expérimentale (fr.). 1865. [dostęp 2013-11-19].

Bibliografia[edytuj]

  • Polska szkoła filozofii medycyny. Przedstawiciele i wybrane teksty źródłowe, pod redakcją Michała Musielaka i Jana Zamojskiego, Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Medycznego im. K. Marcinkowskiego w Poznaniu, Poznań 2010.

Linki zewnętrzne[edytuj]